Górnictwo i komputery w najlepszych cenach w Europie
Adres: Opletalova 20, Praga 1
Telefon: + 420 792 480 835

Warunki

Firma handlowa Kentino s.r.o. (PC PRAGA)

z siedzibą: Čestmírova 25. 14 000 Praga 4. Numer identyfikacyjny: 05066743 zarejestrowana w rejestrze handlowym prowadzonym przez Sąd Miejski w Pradze, dział C, wpis 311185

sprzedaży towarów za pośrednictwem sklepu internetowego znajdującego się pod adresem www.pcpraha.cz

      1. POSTANOWIENIA WSTĘPNE

    1.1. Niniejsze warunki (zwane dalej „warunkami”) firmy handlowej Kentino s.r.o., z siedzibą pod adresem Čestmirova 25, 140 00 Praga, numer identyfikacyjny: 05066743, zarejestrowanej w rejestrze handlowym prowadzonym przez Sąd Miejski w Pradze , sekcja C, wpis 311185 (zwany dalej „sprzedającym”) reguluje zgodnie z postanowieniami § 1751 ust. 1 ustawy nr 89/2012 Dz.U., Kodeks cywilny, z późniejszymi zmianami (zwany dalej „ Kodeks Cywilny”), wzajemne prawa i obowiązki stron umowy powstałe w związku lub na podstawie umowy kupna-sprzedaży (zwanej dalej „umową kupna”) zawartej pomiędzy sprzedającym a inną osobą fizyczną lub prawną (dalej zwaną jako „Kupujący”) za pośrednictwem sklepu internetowego sprzedającego. Sklep internetowy prowadzony jest przez Sprzedawcę na stronie internetowej znajdującej się pod adresem www.pcpraha.cz (zwanej dalej „stroną internetową”), za pośrednictwem interfejsu strony internetowej (zwanego dalej „interfejsem internetowym sklepu”).

    1.2. Regulamin nie dotyczy przypadków, w których osoba zamierzająca zakupić towar od sprzedającego jest osobą prawną lub osobą, która przy zamawianiu towaru działa w ramach swojej działalności gospodarczej lub w ramach swojego wolnego zawodu.

    1.3. Postanowienia odbiegające od warunków mogą być negocjowane w umowie kupna-sprzedaży. Odmienne postanowienia umowy kupna mają pierwszeństwo przed postanowieniami warunków handlowych.

    1.4. Regulamin jest integralną częścią umowy kupna-sprzedaży. Umowa kupna i warunki handlowe są sporządzone w języku czeskim. Umowę kupna można zawrzeć w języku czeskim.

    1.5. Sprzedawca może zmienić lub uzupełnić treść regulaminu. Niniejsze postanowienie nie ma wpływu na prawa i obowiązki powstałe w okresie obowiązywania poprzedniej wersji warunków.

        1. KONTO UŻYTKOWNIKA

      2.1. Na podstawie rejestracji kupującego na stronie internetowej, kupujący może uzyskać dostęp do interfejsu użytkownika. Kupujący może zamawiać towary ze swojego interfejsu użytkownika (zwanego dalej „kontem użytkownika”). Jeśli interfejs internetowy sklepu na to pozwala, kupujący może również zamawiać towary bez rejestracji bezpośrednio z interfejsu internetowego sklepu.

      2.2. Podczas rejestracji na stronie internetowej oraz przy zamawianiu towaru kupujący jest zobowiązany do prawidłowego i zgodnego z prawdą podania wszystkich danych. Kupujący zobowiązany jest do aktualizacji danych podanych w koncie użytkownika w przypadku ich zmiany. Dane podane przez kupującego w koncie użytkownika oraz podczas składania zamówienia są uważane przez sprzedającego za prawidłowe.

      2.3. Dostęp do konta użytkownika jest zabezpieczony nazwą użytkownika i hasłem. Kupujący jest zobowiązany do zachowania poufności w zakresie informacji niezbędnych do uzyskania dostępu do swojego konta użytkownika.

      2.4. Kupujący nie jest upoważniony do zezwalania na korzystanie z konta użytkownika osobom trzecim.

      2.5. Sprzedający może anulować konto użytkownika, zwłaszcza jeśli kupujący nie korzysta ze swojego konta użytkownika przez ponad 12 miesięcy lub jeśli kupujący naruszy swoje zobowiązania wynikające z umowy kupna-sprzedaży (w tym warunków handlowych).

      2.6. Kupujący przyjmuje do wiadomości, że konto użytkownika może nie być dostępne w sposób ciągły, w szczególności ze względu na niezbędną konserwację sprzętu i oprogramowania sprzedającego, lub niezbędnej konserwacji sprzętu i oprogramowania osób trzecich.

          1. ZAWARCIE UMOWY KUPNA

        3.1. Wszelkie prezentacje towarów umieszczone w interfejsie internetowym sklepu mają charakter informacyjny i sprzedający nie jest zobowiązany do zawarcia umowy kupna-sprzedaży w odniesieniu do tych towarów. Przepisów art. 1732 ust. 2 Kodeksu Cywilnego nie stosuje się.

        3.2. Interfejs internetowy sklepu zawiera informacje o towarach, w tym ceny poszczególnych towarów oraz koszty zwrotu towarów, jeśli towary te ze względu na swój charakter nie mogą zostać odesłane zwykłą drogą pocztową. Ceny towarów podane są łącznie z podatkiem VAT i wszystkimi powiązanymi opłatami. Ceny towarów obowiązują tak długo, jak długo są wyświetlane w interfejsie internetowym sklepu. Niniejsze postanowienie nie ogranicza możliwości zawarcia przez sprzedającego umowy kupna-sprzedaży na indywidualnie uzgodnionych warunkach.

        3.3. Interfejs internetowy sklepu zawiera również informacje o kosztach związanych z pakowaniem i dostawą towaru. Informacje o kosztach związanych z pakowaniem i dostawą towarów podane w interfejsie internetowym sklepu są ważne tylko w przypadku, gdy towary są dostarczane na terytorium Republiki Czeskiej.

        3.4. W celu zamówienia towaru kupujący wypełnia formularz zamówienia w interfejsie internetowym sklepu. Formularz zamówienia zawiera przede wszystkim informacje o:

        3.4.1. zamówiony towar (zamówiony towar jest „wkładany” przez kupującego do elektronicznego koszyka interfejsu internetowego sklepu),

        3.4.2. sposób zapłaty ceny zakupu towaru, informację o wymaganym sposobie dostawy zamówionego towaru oraz

        3.4.3. informacje o kosztach związanych z dostawą towaru (dalej łącznie jako „zamówienie”).

        3.5. Kupujący ma możliwość sprawdzenia i zmiany danych wprowadzonych przez kupującego w zamówieniu przed wysłaniem zamówienia do sprzedawcy, uwzględniając również możliwość wykrycia i poprawienia przez kupującego błędów, które nastąpiły przy wprowadzaniu danych do zamówienia. Kupujący wysyła zamówienie do sprzedawcy, klikając przycisk „Realizuj zamówienie”. Dane podane w zamówieniu są uważane przez Sprzedawcę za prawidłowe. Niezwłocznie po otrzymaniu zamówienia, sprzedawca potwierdzi kupującemu otrzymanie zamówienia pocztą elektroniczną, na adres e-mail kupującego podany w koncie użytkownika lub w zamówieniu (dalej jako „adres e-mail kupującego”) .

        3.6. Sprzedający ma zawsze prawo, w zależności od charakteru zamówienia (ilość towaru, cena zakupu, szacunkowe koszty wysyłki), poprosić kupującego o dodatkowe potwierdzenie zamówienia (na przykład pisemnie lub telefonicznie).

        3.7. Stosunek umowny między sprzedającym a kupującym zostaje ustanowiony przez doręczenie przyjęcia zamówienia (akceptacji), które jest wysyłane przez sprzedającego do kupującego pocztą elektroniczną na adres e-mail kupującego.

        3.8. Kupujący wyraża zgodę na korzystanie ze środków porozumiewania się na odległość przy zawieraniu umowy kupna-sprzedaży. Koszty poniesione przez kupującego przy korzystaniu ze środków porozumiewania się na odległość w związku z zawarciem umowy kupna-sprzedaży (koszty łącza internetowego, koszty rozmów telefonicznych) kupujący ponosi we własnym zakresie i koszty te nie odbiegają od ceny podstawowej wskaźnik.

            1. CENA TOWARU I WARUNKI PŁATNOŚCI

          4.1. Cena towaru i wszelkie koszty związane z dostawą towaru zgodnie z umową kupna-sprzedaży mogą zostać uiszczone przez kupującego na rzecz sprzedającego w następujący sposób:

          v hotovosti v provozovně prodávajícího na adrese Opletalova, č.p. 20, PSČ 11000, Město Praha;
          
          v hotovosti na dobírku v místě určeném kupujícím v objednávce;
          
          bezhotovostně převodem na účet prodávajícího č. 2300998633/2010
          , vedený u společnosti Fio banka (dále jen „účet prodávajícího“);
          
          bezhotovostně platební kartou online prostřednictvím platební brány;
          
          prostřednictvím úvěru poskytnutého třetí osobou - po dohodě.

          4.2. Wraz z ceną zakupu kupujący jest również zobowiązany do zapłaty sprzedającemu kosztów związanych z pakowaniem i dostawą towaru w uzgodnionej wysokości. O ile wyraźnie nie zaznaczono inaczej, cena zakupu obejmuje również koszty związane z dostawą towaru.

          4.3. Sprzedający nie wymaga od kupującego kaucji ani innej podobnej płatności. Nie narusza to postanowień art. 4.6 ust. XNUMX Regulaminu dotyczących obowiązku zapłaty ceny zakupu towaru z góry.

          4.4. W przypadku płatności gotówką lub za pobraniem cena zakupu jest płatna przy odbiorze towaru. W przypadku płatności bezgotówkowej cena zakupu płatna jest w terminie 14 dni od dnia zawarcia umowy kupna-sprzedaży.

          4.5. W przypadku płatności bezgotówkowej kupujący zobowiązany jest do zapłaty ceny zakupu towaru wraz z oznaczeniem zmiennego symbolu płatności. W przypadku płatności bezgotówkowej obowiązek zapłaty ceny kupna przez kupującego jest spełniony, gdy odpowiednia kwota zostanie zaksięgowana na koncie sprzedającego.

          4.6. Sprzedający ma prawo, zwłaszcza jeśli kupujący nie dostarczy dodatkowego potwierdzenia zamówienia (art. 3.6), zażądać zapłaty całej ceny zakupu przed wysłaniem towaru do kupującego. Przepisów § 2119 par. 1 Kodeksu Cywilnego nie stosuje się.

          4.7. Wszelkie rabaty od ceny towaru udzielone kupującemu przez sprzedającego nie łączą się ze sobą.

          4.8. Jeżeli jest to zwyczajowo przyjęte w obrocie handlowym lub jeżeli jest to przewidziane przez ogólnie obowiązujące przepisy prawa, sprzedający wystawi kupującemu dokument podatkowy - fakturę - dotyczącą płatności dokonanych na podstawie umowy kupna-sprzedaży. Sprzedający jest/nie jest płatnikiem podatku od towarów i usług. Dokument podatkowy – sprzedawca wystawia kupującemu fakturę po zapłaceniu ceny towaru i przesyła ją w formie elektronicznej na adres e-mail kupującego.

          4.9. Zgodnie z ustawą o ewidencji sprzedaży, sprzedawca ma obowiązek wystawić kupującemu paragon. Jednocześnie jest zobowiązany do zarejestrowania otrzymanej sprzedaży u administratora podatkowego online; w przypadku awarii technicznej najpóźniej w ciągu 48 godzin.

              1. ODSTĄPIENIE OD UMOWY KUPNA

            5.1. Kupujący przyjmuje do wiadomości, że zgodnie z postanowieniami § 1837 Kodeksu Cywilnego nie jest możliwe między innymi odstąpienie od umowy kupna-sprzedaży na dostawę towarów, które zostały zmienione zgodnie z życzeniem kupującego lub dla jego osobie, od umowy kupna na dostawę towarów ulegających szybkiemu zepsuciu, a także towarów, które po dostarczeniu zostały nieodwracalnie zmieszane z innymi towarami, od umowy kupna na dostawę towarów w zamkniętym opakowaniu, które konsument usunął od opakowania i ze względów higienicznych nie można go zwrócić, a od umowy sprzedaży nagrania audio lub wideo albo programu komputerowego, jeżeli naruszył ich oryginalne opakowanie.

            5.2. Jeżeli nie jest to przypadek wymieniony w artykule 5.1 warunków handlowych lub inny przypadek, w którym nie można odstąpić od umowy kupna, kupujący ma prawo odstąpić od umowy kupna zgodnie z § 1829 ust. Kodeksu Cywilnego, w terminie czternastu (1) dni od dnia odbioru towaru, przy czym w przypadku gdy przedmiotem umowy kupna-sprzedaży jest kilka rodzajów towaru lub dostawa kilku części, termin ten biegnie od dnia przyjęcia towaru ostatnia dostawa towaru. Odstąpienie od umowy kupna-sprzedaży musi zostać wysłane do sprzedającego w terminie określonym w zdaniu poprzednim. W celu odstąpienia od umowy kupna-sprzedaży kupujący może skorzystać ze wzoru formularza udostępnionego przez sprzedającego, który stanowi załącznik do regulaminu. Odstąpienie od umowy kupna-sprzedaży może zostać wysłane przez kupującego między innymi na adres siedziby sprzedającego lub adres e-mail sprzedającego [email chroniony].

            5.3. W przypadku odstąpienia od umowy kupna zgodnie z art. 5.2 warunków handlowych, umowa kupna zostaje anulowana od początku. Kupujący musi zwrócić towar sprzedającemu w ciągu czternastu (14) dni od doręczenia sprzedawcy oświadczenia o odstąpieniu od umowy kupna. Jeśli kupujący odstąpi od umowy kupna, kupujący ponosi koszty związane ze zwrotem towaru do sprzedawcy, nawet jeśli ze względu na swój charakter towar nie może zostać odesłany zwykłą drogą pocztową.

            5.4. W przypadku odstąpienia od umowy kupna-sprzedaży zgodnie z artykułem 5.2 regulaminu, sprzedający zwróci otrzymane od kupującego środki pieniężne w ciągu czternastu (14) dni od odstąpienia od umowy kupna-sprzedaży przez kupującego, w taki sam sposób, jak sprzedający otrzymał je od kupującego. Sprzedający jest również uprawniony do zwrotu świadczenia spełnionego przez kupującego przy zwrocie towaru przez kupującego lub w inny sposób, jeżeli kupujący wyrazi na to zgodę i nie poniosą z tego tytułu żadnych dodatkowych kosztów. Jeżeli kupujący odstąpi od umowy kupna, sprzedający nie jest zobowiązany do zwrotu otrzymanych środków kupującemu, zanim kupujący nie zwróci mu towaru lub nie udowodni, że wysłał towar sprzedającemu.

            5.5. Sprzedający ma prawo jednostronnie potrącić roszczenie o zapłatę szkody wyrządzonej towarowi z roszczeniem kupującego o zwrot ceny zakupu.

            5.6. W przypadkach, w których kupujący ma prawo odstąpić od umowy kupna zgodnie z § 1829 ust. 1 kodeksu cywilnego, sprzedający ma również prawo odstąpić od umowy kupna w dowolnym momencie, aż do momentu odbioru towaru przez kupującego. W takim przypadku sprzedający zwróci kupującemu cenę zakupu bez zbędnej zwłoki, bez gotówki na konto wskazane przez kupującego.

            5.7. Kodeks Cywilny w paragrafie 1837 stanowi, że Konsument nie może odstąpić od umowy b) o dostawę towarów lub świadczenie usług, których cena zależy od wahań na rynku finansowym niezależnie od woli przedsiębiorcy i które mogą wystąpić w okresie do odstąpienie od umowy. Dotyczy to zwłaszcza ASIC kopaczy, gdyż ich cena jest wprost uzależniona od ceny danej kryptowaluty, która jest w danym momencie wydobywana/generowana na giełdzie i na rynkach finansowych. Na przykład stwierdzamy, że s19 90TH asic górnik kosztował około 240 000 CZK, gdy Bitcoin kosztował ponad 1 milion koron. Gdy bitcoin jest poniżej 500 000 CZK, kosztuje 50 000 CZK. Jest to ta sama maszyna, która nie została zastąpiona w danym horyzoncie czasowym maszyną pokoleniowo bardziej zaawansowaną.

            5.8. Jeżeli wraz z towarem kupujący otrzyma prezent, umowa darowizny między sprzedającym a kupującym zostaje zawarta z warunkiem zerwania, że ​​jeśli kupujący odstąpi od umowy kupna, umowa darowizny dotycząca takiego prezentu przestaje obowiązywać i kupujący jest zobowiązany zwrócić sprzedającemu towar wraz z otrzymanym upominkiem.

            5.9. ASIC dostarczamy koparki i ciężki sprzęt w ramach umowy o pracę. Kiedy zamawiamy je u producenta na zamówienie klienta wraz z testowaniem i ustawianiem.

                1. TRANSPORT I DOSTAWA TOWARÓW

              6.1. W przypadku zamówienia środka transportu na specjalne życzenie kupującego, ryzyko i wszelkie dodatkowe koszty związane z tym środkiem transportu ponosi kupujący.

              6.2. Jeżeli zgodnie z umową kupna-sprzedaży sprzedający jest zobowiązany dostarczyć towar do miejsca wskazanego przez kupującego w zamówieniu, kupujący jest zobowiązany do odebrania towaru w momencie dostawy.

              6.3. Jeżeli z przyczyn leżących po stronie kupującego konieczne jest ponowne dostarczenie towaru lub w inny sposób niż podano w zamówieniu, kupujący zobowiązany jest do pokrycia kosztów związanych z powtórnym dostarczeniem towaru, lub koszty związane z inną metodą dostawy.

              6.4. Odbierając towar od przewoźnika, kupujący jest zobowiązany do sprawdzenia nienaruszalności opakowania towaru, aw przypadku jakichkolwiek wad do niezwłocznego powiadomienia przewoźnika. W przypadku naruszenia opakowania wskazującego na nieuprawnioną ingerencję w przesyłkę, Kupujący nie musi odbierać przesyłki od przewoźnika. Nie narusza to uprawnień kupującego z tytułu odpowiedzialności za wady produktu oraz innych uprawnień kupującego wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa.

              6.5. Dodatkowe prawa i obowiązki stron podczas transportu towarów mogą być regulowane przez specjalne warunki dostawy sprzedawcy, jeśli zostały przez niego wydane.

                  1. PRAWA WYNIKAJĄCE Z WADLIWEGO WYKONANIA

                7.1. Prawa i obowiązki stron umowy w zakresie praw z tytułu nienależytego wykonania regulują odpowiednie powszechnie obowiązujące przepisy prawa (w szczególności przepisy § 1914 do 1925, § 2099 do 2117 i § 2161 do 2174 Kodeksu Cywilnego oraz Ustawa nr 634/1992 XNUMX/XNUMX Dz.U., o ochronie konsumentów, z późniejszymi zmianami).

                7.2. Sprzedawca gwarantuje kupującemu, że towar przy odbiorze jest wolny od wad. W szczególności sprzedawca odpowiada wobec kupującego za to, że w momencie przejęcia towaru przez kupującego:

                7.2.1. towar ma właściwości uzgodnione przez strony, a w przypadku braku umowy ma właściwości opisane przez sprzedawcę lub producenta lub oczekiwane przez kupującego ze względu na charakter towaru i na podstawie reklamy prowadzone przez nich,

                7.2.2. towar nadaje się do celu, który sprzedający oświadcza o jego przeznaczeniu lub do jakiego zwykle używa się tego rodzaju towarów,

                7.2.3. jakość lub wykonanie towaru odpowiada zamówionej próbce lub wzorowi, jeżeli jakość lub wykonanie zostało ustalone na podstawie zamówionej próbki lub wzoru,

                7.2.4. jest towarem w odpowiedniej ilości, miary lub wagi i

                7.2.5. towar odpowiada wymaganiom przepisów prawa.

                7.3. Jeśli wada ujawni się w ciągu sześciu miesięcy od otrzymania, uważa się, że towar był już wadliwy w momencie odbioru.

                7.4. Sprzedający ma zobowiązania wynikające z wadliwego wykonania przynajmniej w takim zakresie, w jakim trwają zobowiązania producenta z tytułu wadliwego wykonania. Kupujący jest poza tym uprawniony do skorzystania z prawa wynikającego z wady towaru konsumpcyjnego w ciągu dwudziestu czterech miesięcy od jego otrzymania. Jeżeli na sprzedawanym towarze, na jego opakowaniu, w instrukcji dołączonej do towaru lub w reklamie zgodnie z innymi przepisami prawa wskazany jest okres, przez który towar może być używany, stosuje się przepisy o gwarancji jakości. Udzielając gwarancji jakości, sprzedawca zobowiązuje się, że towary będą nadawały się do zwykłego użytku lub zachowają swoje zwykłe właściwości przez określony czas. Jeżeli kupujący słusznie zarzuca sprzedawcy wadę towaru, termin do wykonania praw z tytułu wadliwego wykonania lub okres gwarancji nie biegnie za okres, w którym kupujący nie może korzystać z wadliwego towaru.

                7.5. Postanowienia zawarte w art. 7.2 ust. XNUMX regulaminu nie mają zastosowania do towaru sprzedanego po niższej cenie do wady, za którą uzgodniono niższą cenę, do zużycia towaru spowodowanego jego zwykłym użytkowaniem, w przypadku towar używany ma wadę odpowiadającą stopniowi użytkowania lub zużycia, jakie towar miał w chwili jego odbioru przez kupującego, lub jeżeli wynika to z charakteru towaru. Prawo do wadliwego wykonania nie przysługuje kupującemu, jeżeli kupujący wiedział przed odebraniem towaru, że towar ma wadę, lub jeżeli kupujący sam spowodował wadę.

                7.6. Prawa wynikające z odpowiedzialności za wady produktu przysługują sprzedawcy. Jeżeli jednak w wydanym sprzedawcy potwierdzeniu zakresu uprawnień z tytułu odpowiedzialności za wady (w rozumieniu przepisów § 2166 Kodeksu Cywilnego) wymieniona jest inna osoba wyznaczona do naprawy, która przebywa u sprzedawcy lub u w miejscu bliższym kupującemu, kupujący skorzysta z prawa naprawy z tym, kto ma dokonać naprawy. Za wyjątkiem przypadków, gdy do wykonania naprawy wyznaczono inną osobę zgodnie ze zdaniem poprzednim, sprzedawca obowiązany jest do przyjęcia reklamacji w każdym zakładzie, w którym rozpatrzenie reklamacji jest możliwe ze względu na asortyment sprzedawanych produktów lub świadczonych usług, ewentualnie także w siedzibie lub miejscu prowadzenia działalności. Sprzedający ma obowiązek wystawić kupującemu pisemne potwierdzenie, kiedy kupujący skorzystał z prawa, jaka jest treść reklamacji i jakiego sposobu rozpatrzenia reklamacji żąda kupujący; oraz dalsze potwierdzenie terminu i sposobu rozpatrzenia reklamacji, w tym potwierdzenie naprawy i czasu jej trwania, lub pisemne uzasadnienie odrzucenia reklamacji. Obowiązek ten dotyczy również innych osób wyznaczonych przez Sprzedawcę do wykonania naprawy.

                7.7. Kupujący może w szczególności skorzystać ze swoich praw z tytułu odpowiedzialności za wady produktu osobiście pod adresem Opletalova 20, 11000, Praga, telefonicznie pod numerem +420 602338783 lub pocztą elektroniczną na adres [email chroniony].

                7.8. Kupujący poinformuje sprzedającego o wybranym przez siebie prawie po zgłoszeniu wady lub bez zbędnej zwłoki po zgłoszeniu wady. Dokonany wybór nie może być zmieniony przez kupującego bez zgody sprzedającego; nie dotyczy to sytuacji, gdy kupujący żądał naprawy wady, która okazała się niemożliwa do usunięcia.

                7.9. Jeżeli towar nie ma właściwości określonych w artykule 7.2 warunków handlowych, kupujący może również żądać dostarczenia nowego towaru bez wad, jeżeli nie jest to nieuzasadnione ze względu na charakter wady, ale jeżeli wada dotyczy wyłącznie część towaru, kupujący może żądać jedynie wymiany części; jeżeli nie jest to możliwe, może od umowy odstąpić. Jeżeli jednak jest to nieproporcjonalne ze względu na charakter wady, zwłaszcza jeśli wadę można usunąć bez zbędnej zwłoki, kupujący ma prawo do bezpłatnego usunięcia wady. Kupujący ma prawo do dostarczenia nowego towaru lub wymiany części nawet w przypadku wady usuwalnej, jeżeli nie może prawidłowo użytkować towaru ze względu na powtarzające się występowanie wady po naprawie lub z powodu większej liczby wad. W takim przypadku kupującemu przysługuje prawo odstąpienia od umowy. Jeżeli kupujący nie odstąpi od umowy lub nie skorzysta z prawa dostarczenia nowego towaru bez wad, wymiany części lub naprawy towaru, może żądać rozsądnej zniżki. Kupujący ma prawo do rozsądnej zniżki, nawet jeśli sprzedawca nie może dostarczyć mu nowego towaru bez wad, wymienić jego części lub naprawić towaru, a także jeśli sprzedawca nie naprawi sytuacji w rozsądnym czasie lub jeśli środek spowodować znaczne trudności dla kupującego.

                7.10. Dodatkowe prawa i obowiązki stron związane z odpowiedzialnością sprzedawcy za wady może regulować procedura reklamacyjna sprzedawcy.

                    1. INNE PRAWA I OBOWIĄZKI UMAWIAJĄCYCH SIĘ STRON

                  8.1. Kupujący nabywa własność towaru, płacąc pełną cenę zakupu towaru.

                  8.2. W stosunku do kupującego sprzedawca nie jest związany żadnymi kodeksami postępowania w rozumieniu przepisów § 1826 ust. 1 lit. e) Kodeksu Cywilnego.

                  8.3. Sprzedawca prowadzi obsługę reklamacji konsumentów za pośrednictwem adresu elektronicznego [email chroniony]. Sprzedawca prześle informację o sposobie rozpatrzenia reklamacji kupującego na adres e-mail kupującego.

                  8.4. Czeska Inspekcja Handlowa z siedzibą Štěpánská 567/15, 120 00 Praga 2, REGON: 000 20 869, adres strony internetowej: https://adr.coi.cz/cs, jest odpowiedzialna za pozasądowe rozstrzyganie sporów konsumenckich wynikających z umowy sprzedaży. Platforma internetowego rozstrzygania sporów znajdująca się pod adresem http://ec.europa.eu/consumers/odr może służyć do rozstrzygania sporów między sprzedającym a kupującym z umowy kupna-sprzedaży.

                  8.5. Europejskie Centrum Konsumenckie Republika Czeska, z siedzibą Štěpánská 567/15, 120 00 Praga 2, adres internetowy: http://www.evropskyspotrebitel.cz jest punktem kontaktowym zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 524/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie rozstrzygania sporów konsumenckich przez internet oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 i Dyrektywa 2009 22/XNUMX/WE (rozporządzenie w sprawie internetowego rozstrzygania sporów konsumenckich).

                  8.6. Sprzedawca jest uprawniony do sprzedaży towarów na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej. Inspekcja handlowa jest przeprowadzana przez właściwy urząd handlowy na obszarze swojej właściwości. Urząd Ochrony Danych Osobowych nadzoruje obszar ochrony danych osobowych. Czeska Inspekcja Handlowa w określonym zakresie nadzoruje między innymi przestrzeganie ustawy nr 634/1992 Dz.U., o ochronie konsumentów, z późniejszymi zmianami.

                  8.7. Kupujący niniejszym przyjmuje na siebie ryzyko zmiany okoliczności w rozumieniu § 1765 ust. 2 Kodeksu Cywilnego.

                  8.8. Standardowo na sprzedawany towar udzielana jest gwarancja zgodnie z Kodeksem Cywilnym. Zwykle jest to 2 lata, chyba że określono inaczej. Oprócz tej standardowej gwarancji prawnej wynikającej z Kodeksu Cywilnego istnieje możliwość wykupienia dodatkowej gwarancji handlowej, która ma szerszy zakres i dłuższy okres.

                      1. OCHRONA DANYCH OSOBOWYCH

                    9.1. Twój obowiązek udzielenia kupującemu informacji zgodnie z art. 13 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/679 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz w sprawie uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (dalej jako „rozporządzenie RODO”) związanej z przetwarzaniem danych osobowych kupującego w celu realizacji umowy kupna-sprzedaży, w celu wynegocjowania umowy kupna-sprzedaży oraz w celu wypełnienia zobowiązań publicznych sprzedającego jest wypełniany przez sprzedającego za pomocą specjalnego dokumentu.

                        1. WYSYŁANIA WIADOMOŚCI HANDLOWYCH I PRZECHOWYWANIA PLIKÓW COOKIES

                      10.1. Kupujący wyraża zgodę, zgodnie z postanowieniami § 7 ust. 2 ustawy nr 480/2004 Dz.U., o niektórych usługach społeczeństwa informacyjnego oraz o zmianie niektórych ustaw (ustawa o niektórych usługach społeczeństwa informacyjnego), z późniejszymi zmianami, do wysyłania korespondencji handlowej przez sprzedającego na adres elektroniczny lub numer telefonu kupującego. Sprzedający wypełnia swój obowiązek informacyjny wobec kupującego zgodnie z art. 13 rozporządzenia RODO, związany z przetwarzaniem danych osobowych kupującego w celu przesyłania komunikacji handlowej za pomocą specjalnego dokumentu.

                      10.2. Kupujący wyraża zgodę na przechowywanie na jego komputerze tzw. cookies. Jeśli możliwe jest dokonanie zakupu na stronie internetowej i wypełnienie zobowiązań sprzedającego wynikających z umowy kupna-sprzedaży bez zapisywania tzw. plików cookie na komputerze kupującego, kupujący może w każdej chwili cofnąć zgodę zgodnie z poprzednim zdaniem.

                          1. DOSTAWA

                        11.1. Istnieje możliwość wysyłki na adres e-mail kupującego.

                            1. POSTANOWIENIA KOŃCOWE

                          12.1. Jeżeli stosunek ustanowiony umową kupna-sprzedaży zawiera element międzynarodowy (zagraniczny), wówczas strony zgadzają się, że stosunek ten podlega prawu czeskiemu. Wybierając prawo zgodnie ze zdaniem poprzednim, kupujący będący konsumentem nie zostaje pozbawiony ochrony przewidzianej przez przepisy porządku prawnego, od którego umownie nie można odstąpić, a który w braku wyboru prawa, w przeciwnym razie byłyby stosowane zgodnie z postanowieniami art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa regulującego zobowiązania umowne (Rzym I ).

                          12.2. Jeżeli którekolwiek z postanowień regulaminu okaże się nieważne lub nieskuteczne lub stanie się takie, nieważne postanowienie zostanie zastąpione postanowieniem, którego znaczenie jest jak najbardziej zbliżone do nieważnego postanowienia. Nieważność lub nieskuteczność jednego postanowienia nie wpływa na ważność pozostałych postanowień.

                          12.3. Umowa kupna-sprzedaży wraz z regulaminem jest archiwizowana przez sprzedającego w formie elektronicznej i nie jest dostępna.

                          12.4. Załącznik do regulaminu stanowi wzór formularza odstąpienia od umowy kupna-sprzedaży.

                          12.5. Dane kontaktowe sprzedającego: adres do dostarczenia dokumentów: PcPraha – Kentino s.r.o., Čestmírova 25, Praga 4, 140 00 Praga.

                          Informacje na temat przetwarzania danych osobowych oraz RODO znajdują się pod adresem: Ochrona danych osobowych dostawców.

                          13. Uzupełnienie warunków wyjazdu tak, aby spełniały wymagania ČOI.

                          Jeśli chodzi o warunki handlowe, w pełni respektujemy zmieniający się Kodeks Cywilny, ale jesteśmy zmuszeni tu wielokrotnie przepisywać jego literę i dodawać brzmienie Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 524/2013 wg czeskiego Inspekcja Handlowa. Ponadto jesteśmy zmuszeni poinformować Państwa o zmianie Rozporządzenia WE nr 2006/2004 oraz Dyrektywy 2009/22/WE. Tym samym, choć jest wyczerpujący pod względem informacyjnym, w trosce o nienaruszanie ust. 5a ust. 1 ustawy nr 634/1992 Sb. dlatego informujemy o wszystkim, czego ČOI wymaga od nas podczas ostatniej kontroli.

                          OGÓLNE POSTANOWIENIA DOTYCZĄCE OBOWIĄZKÓW

                          Część 1

                          Powstawanie zobowiązań i ich treść

                          §

                          Z zobowiązania wierzyciel ma prawo do określonego świadczenia wobec dłużnika jako wierzytelności, a dłużnik ma obowiązek zaspokojenia tego prawa przez zaspokojenie długu.

                          §

                          Świadczenie będące przedmiotem zobowiązania musi mieć charakter odpłatny i odpowiadać interesowi wierzyciela, nawet jeśli ten interes nie jest wyłącznie pieniężny.

                          §

                          (1) Obowiązek wynika z umowy, z czynu niedozwolonego lub z innego faktu prawnego, który zgodnie z porządkiem prawnym się do niego kwalifikuje.

                          (2) Przepisy o zobowiązaniach wynikających z umów stosuje się również proporcjonalnie do zobowiązań wynikających z innych faktów prawnych.

                          Część 2

                          Kontrakt

                          Sekcja 1

                          Obecna ustanovení

                          §

                          (1) Poprzez umowę strony wyrażają wolę ustanowienia między sobą zobowiązania i przestrzegania treści umowy.

                          (2) Przepisy o umowach stosuje się odpowiednio także do wyrażenia woli, którym jedna osoba zwraca się do innej osoby, chyba że sprzeciwia się temu charakter oświadczenia woli lub przepisy prawa.

                          §

                          Umowa zostaje zawarta z chwilą uzgodnienia przez strony jej treści. W granicach porządku prawnego strony mają swobodę negocjowania umowy i ustalania jej treści.

                          §

                          Jeżeli strony uważają umowę za zawartą, chociaż w rzeczywistości nie uzgodniły warunków, które powinny były uzgodnić w umowie, wyrażenie ich woli uważa się za zawartą umowę, jeżeli, w szczególności biorąc pod uwagę ich późniejsze zachowanie, można rozsądnie założyć, że umowa zostałaby zawarta nawet bez określenia tego wymogu. Jeżeli jednak jedna ze stron zaznaczyła przy zawieraniu umowy, że osiągnięcie porozumienia co do pewnych szczegółów jest warunkiem zawarcia umowy, uważa się, że umowa nie została zawarta; wówczas porozumienie co do innych żądań strony nie jest wiążące, choćby został z nich sporządzony protokół.

                          §

                          Każda z kilku umów zawartych na tym samym spotkaniu lub zawartych w tym samym dokumencie jest rozpatrywana odrębnie. Jeżeli z charakteru kilku umów lub z ich celu znanego stronom przy zawieraniu umowy wynika, że ​​są one od siebie zależne, zawarcie każdej z nich jest warunkiem powstania pozostałych umów. Wygaśnięcie zobowiązania z jednej z nich bez zaspokojenia wierzyciela powoduje wygaśnięcie pozostałych umów zależnych z podobnymi skutkami prawnymi.

                          §

                          (1) Każdy może swobodnie negocjować umowę i nie ponosi odpowiedzialności za jej niezawarcie, chyba że przystąpi do negocjacji umowy lub będzie je kontynuował bez zamiaru zawarcia umowy.

                          (2) Negocjując zawarcie umowy, strony umowy zobowiązują się do komunikowania sobie wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych, o których wiedzą lub muszą wiedzieć, tak aby każda ze stron mogła się przekonać o możliwości zawarcia ważnej umowy oraz, że każda jedna ze stron jest wyraźnie zainteresowana zawarciem umowy.

                          §

                          (1) Jeżeli strony osiągnęły taki etap negocjowania umowy, że zawarcie umowy wydaje się wysoce prawdopodobne, stroną działającą nieuczciwie jest ta, która pomimo uzasadnionego oczekiwania drugiej strony co do zawarcia umowy, rozwiązuje umowę negocjacji w sprawie zawarcia umowy bez uzasadnionej przyczyny.

                          (2) Strona, która postąpiła nieuczciwie, zrekompensuje drugiej stronie szkodę, najwyżej jednak w takim zakresie, jaki odpowiada stracie z tytułu niezawartej umowy w podobnych przypadkach.

                          §

                          (1) Jeżeli strony przekazują sobie wzajemnie informacje i komunikaty w trakcie negocjowania umowy, każda ze stron ma prawo do prowadzenia ich ewidencji, nawet jeśli umowa nie została zawarta.

                          (2) Jeżeli w trakcie negocjacji umowy jedna ze stron uzyska poufne informacje lub komunikaty dotyczące drugiej strony, zapewni, że nie zostaną one wykorzystane w niewłaściwy sposób lub nie zostaną ujawnione bez zgodnego z prawem powodu. Jeżeli naruszy ten obowiązek i wzbogaci się na nim, oddaje drugiej stronie to, czym się wzbogacił.

                          Sekcja 2

                          Zawarcie umowy

                          Propozycja zawarcia umowy

                          §

                          Z propozycji zawarcia umowy (zwanej dalej „ofertą”) musi wynikać jasno, że osoba ją składająca zamierza zawrzeć określoną umowę z osobą, której oferta jest kierowana.

                          §

                          (1) Czynność prawna prowadząca do zawarcia umowy jest ofertą, jeżeli zawiera istotne elementy umowy, umożliwiające jej zawarcie przez jej zwykłe i bezwarunkowe przyjęcie oraz jeżeli wyraża wolę oferenta związania się umowę, jeśli oferta zostanie przyjęta.

                          (2) Uważa się, że propozycja dostarczenia towaru lub świadczenia usługi po określonej cenie, złożona w toku prowadzonej działalności gospodarczej w drodze reklamy, katalogu lub wystawienia towaru, jest ofertą zależną od wyczerpania zapasów albo utraty zdolności przedsiębiorcy występować.

                          §

                          Wyrażenie woli, które nie jest zgodne z § 1732, nie jest ofertą i dlatego nie może zostać przyjęte. Jeżeli oświadczenie woli zawiera przyrzeczenie spełnienia określonego świadczenia lub rezultatu, jest to przyrzeczenie publiczne, w innym przypadku jest to po prostu zaproszenie do złożenia oferty. To samo dotyczy wypowiedzi kierowanej do nieokreślonego kręgu osób lub mającej charakter reklamy, chyba że co innego wyraźnie z tego wynika.

                          §

                          Ofertę złożoną ustnie należy przyjąć niezwłocznie, chyba że co innego wynika z jej treści lub okoliczności, w jakich została złożona. Dotyczy to również sytuacji, gdy osobie obecnej została przedstawiona oferta złożona na piśmie.

                          §

                          Oferta złożona na piśmie osobie nieobecnej musi zostać przyjęta w terminie określonym w ofercie. W przypadku braku określenia terminu, przyjęcie oferty może nastąpić w terminie odpowiednim do charakteru proponowanej umowy oraz szybkości, z jakiej oferent korzysta w celu przesłania oferty.

                          §

                          Oferta jest nieodwołalna, jeśli zostało to wyraźnie w niej określone lub jeśli strony tak postanowią. Oferta jest również nieodwołalna, jeżeli wynika z prowadzonych przez strony negocjacji w celu zawarcia umowy, z ich dotychczasowych stosunków handlowych lub celnych.

                          §

                          Anulowanie oferty

                          Mimo że oferta jest nieodwołalna, może zostać odwołana, jeżeli powiadomienie o odwołaniu zostanie przekazane drugiej stronie przed lub przynajmniej jednocześnie z dostarczeniem oferty.

                          §

                          Wycofanie oferty

                          (1) Nawet jeśli oferta jest odwołalna, nie można jej wycofać w terminie przewidzianym na jej przyjęcie, chyba że tak postanowiono w ofercie. Odwołalna oferta może zostać odwołana tylko wtedy, gdy odwołanie nastąpi przed wysłaniem przez drugą stronę potwierdzenia przyjęcia oferty.

                          (2) Oferta nie może zostać odwołana, jeżeli wyrażono w niej nieodwołalność.

                          §

                          (1) Jeżeli oferta zostanie odrzucona, przestanie być skuteczna jako odrzucenie.

                          (2) W przypadku śmierci jednej ze stron lub utraty zdolności prawnej do zawarcia umowy oferta wygasa, jeżeli wynika to z samej oferty lub z charakteru i celu proponowanej umowy.

                          Akceptacja oferty

                          §

                          (1) Osoba, do której skierowana jest oferta, przyjmie ofertę, jeśli zgodzi się na nią w terminie wobec oferenta. Milczenie lub bezczynność same w sobie nie jest akceptacją.

                          (2) Wyrażenie woli zawierające uzupełnienia, zastrzeżenia, ograniczenia lub inne zmiany stanowi odrzucenie oferty i jest traktowane jako nowa oferta. Jednak przyjęcie oferty jest odpowiedzią określającą inaczej treść proponowanej umowy.

                          (3) Odpowiedź zawierająca poprawkę lub zmianę, która nie zmienia istotnie warunków oferty, jest przyjęciem oferty, chyba że oferent bez zbędnej zwłoki odrzuci takie przyjęcie. Oferent może wykluczyć przyjęcie oferty ze zmianą lub odstępstwem z góry już w ofercie lub w inny niebudzący wątpliwości sposób.

                          §

                          W przypadku oferty skierowanej do kilku osób umowa zostaje zawarta, jeżeli wszystkie te osoby przyjmą ofertę, jeżeli z jej treści wynika zamiar oferenta, aby wszystkimi osobami, do których skierowana jest oferta, stały się stronami umowy, albo gdy takie zamiar można rozsądnie wywnioskować z okoliczności, w których oferta została złożona. To samo dotyczy mutatis mutandis, jeżeli intencja wnioskodawcy jest oczywista, aby pewna liczba tych osób stała się stroną umowy.

                          §

                          Przyjęcie oferty może zostać anulowane, jeżeli odwołanie zostanie dokonane przez oferenta najpóźniej do dnia przyjęcia oferty.

                          §

                          (1) Nawet spóźnione przyjęcie oferty ma skutek przyjęcia oferty w terminie, jeżeli oferent bez zbędnej zwłoki przynajmniej ustnie poinformuje składającego ofertę, że uważa przyjęcie oferty za terminowe, albo zacznie zachowywać się zgodnie z oferta.

                          (2) Jeżeli z pisma wyrażającego przyjęcie oferty wynika, że ​​została ona wysłana w takich okolicznościach, że gdyby została przewieziona zwykłą drogą, dotarłaby do oferenta na czas, przyjęcie po terminie ma skutek przyjęcia oferty w terminie, chyba że oferent niezwłocznie zawiadamia, przynajmniej ustnie, osobę, której złożono ofertę, o tym, że uważa ofertę za wygasłą.

                          §

                          Uwzględniając treść oferty lub przyjętą między stronami praktykę albo jeżeli jest to w zwyczaju, osoba, do której kierowana jest oferta, może ją przyjąć, działając zgodnie z nią, w szczególności przez świadczenie lub przyjęcie świadczenia. Przyjęcie oferty jest skuteczne z chwilą zawarcia transakcji, pod warunkiem, że następuje w odpowiednim czasie.

                          §

                          Umowa zostaje zawarta w momencie, w którym przyjęcie oferty staje się skuteczne.

                          Sekcja 3

                          Treść umowy

                          §

                          (1) Przepisy prawa regulujące poszczególne rodzaje umów stosuje się do umów, których treść zawiera istotne elementy umowy określone w przepisie podstawowym każdej z tych umów.

                          (2) Strony mogą również zawrzeć taką umowę, która nie jest szczegółowo uregulowana jako rodzaj umowy.

                          §

                          Jeżeli umowa jest nieodpłatna, uznaje się, że zamiarem dłużnika było raczej zobowiązać się mniej niż więcej.

                          §

                          Uznaje się, że warunkiem skuteczności zawartej umowy jest zgoda co do późniejszego uzgodnienia przez strony określonej części treści umowy.

                          §

                          (1) Jeżeli strony uzgodnią, że osoba trzecia lub sąd określi określony aspekt umowy, ustalenie takie jest warunkiem skuteczności umowy. Jeżeli osoba trzecia nie określi warunków umowy w rozsądnym terminie lub odmówi ich ustalenia, każda ze stron może wystąpić z wnioskiem o ustalenie tego warunku przez sąd.

                          (2) Przy ustalaniu celowości bierze się pod uwagę cel, któremu wydaje się służyć umowa, okoliczności, w jakich umowa została zawarta, a także fakt, że prawa i obowiązki stron są rzetelnie ułożone.

                          §

                          Jeżeli uprawniony nie zaproponuje uzupełnienia treści umowy w uzgodnionym terminie, inaczej w ciągu roku od zawarcia umowy, uważa się, że umowa została zerwana od początku.

                          §

                          (1) Część treści umowy można ustalić poprzez odniesienie do warunków, które oferent załącza do oferty lub które są znane stronom. Odmienne postanowienia w umowie mają pierwszeństwo przed brzmieniem warunków.

                          (2) Jeżeli strony w ofercie iw przyjęciu oferty odwołują się do warunków handlowych, które są ze sobą sprzeczne, umowa pozostaje zawarta z określoną treścią w zakresie, w jakim warunki handlowe nie są ze sobą sprzeczne; ma to zastosowanie, nawet jeśli warunki to wykluczają. Jeżeli jedna ze stron wyłączy to bez zbędnej zwłoki najpóźniej po wymianie oświadczeń woli, umowa nie zostaje zawarta.

                          (3) Przy zawieraniu umowy między przedsiębiorcami część treści umowy można ustalić, po prostu odwołując się do warunków sporządzonych przez organizacje zawodowe lub zainteresowane.

                          §

                          (1) Jeżeli w toku zwykłych czynności handlowych strona zawrze z większą liczbą osób umowy zobowiązujące ją do powtarzania tego samego rodzaju świadczenia w dłuższym okresie z odniesieniem do warunków handlowych, a charakter zobowiązania implikuje uzasadnionej potrzeby ich późniejszej zmiany już w trakcie negocjacji zawarcia umowy, można uzgodnić, że strona może zmienić warunki handlowe w rozsądnym zakresie. Umowa jest ważna, jeżeli zostało co najmniej uzgodnione z góry, w jaki sposób druga strona zostanie ogłoszona o zmianie oraz jeśli strona ta ma prawo odrzucić zmiany i wypowiedzieć zobowiązanie z tego powodu w terminie wypowiedzenia wystarczającym do uzyskania podobnego świadczenia od innego dostawcy; nie bierze się jednak pod uwagę umowy, która wiąże takie oświadczenie ze szczególnym obowiązkiem ciążącym na składającym oświadczenie.

                          (2) Jeżeli zakres zmian regulaminu nie został uzgodniony, zmiany spowodowane zmianą okoliczności, które strona powołująca się na warunki musiała założyć przy zawarciu umowy, lub zmiany spowodowane zmianą jej danych osobowych lub majątkowe nie są brane pod uwagę.

                          §

                          Postanowienia warunków handlowych, których druga strona nie mogła rozsądnie oczekiwać, są nieskuteczne, o ile nie zostały wyraźnie zaakceptowane przez tę stronę; ustalenia przeciwne nie są brane pod uwagę. To, czy jest to taki przepis, będzie oceniane nie tylko pod kątem jego treści, ale także sposobu jego wyrażenia.

                          §

                          (1) Jeżeli strony w umowie posłużą się klauzulą ​​zmienioną w zastosowanych zasadach wykładni, uważa się, że w ich intencji wywołanie przez tę klauzulę skutków prawnych określonych przez reguły wykładni, na które się w umowie powołały, lub przez te zasady wykładni które, biorąc pod uwagę charakter umowy, są zwykle stosowane.

                          (2) Jeżeli jedna ze stron umowy nie jest przedsiębiorcą, na znaczenie klauzuli można powołać się przeciwko tej stronie tylko wtedy, gdy zostanie udowodnione, że jej znaczenie musiało być tej stronie znane.

                          §

                          Jeżeli strona co do zasady zrzeka się zastrzeżeń co do ważności umowy, zostaje to zlekceważone.

                          Sekcja 4

                          Forma umowy

                          §

                          Jeżeli umowa nie została zawarta słownie, wola stron do uzgodnienia jej szczegółów musi wynikać z okoliczności; jednocześnie będzie uwzględniać nie tylko zachowanie stron, ale także wydawane cenniki, oferty publiczne i inne dokumenty.

                          §

                          (1) Po zawarciu umowy między stronami w innej formie niż pisemna pozostawia się stronom decyzję, czy potwierdzić treść umowy w formie pisemnej.

                          (2) Jeżeli w obrocie gospodarczym jedna ze stron uczyni to wobec drugiej w przekonaniu, że jej potwierdzenie wiernie oddaje treść umowy, umowę uważa się za zawartą o treści wskazanej w potwierdzeniu, nawet jeśli wykazuje odstępstwa od faktycznie uzgodnionej treści umowy. Obowiązuje to tylko wtedy, gdy odchylenia podane w potwierdzeniu zmieniają faktycznie uzgodnioną treść umowy w sposób nieistotny i mają taki charakter, że rozsądny przedsiębiorca nadal by je akceptował i pod warunkiem, że druga strona nie odrzuci tych odchyleń .

                          (3) Ust. 2 stosuje się również, jeżeli umowa została zawarta w ramach działalności gospodarczej jednej ze stron, a jej treść została potwierdzona przez drugą stronę.

                          §

                          Jeżeli strony zgadzają się na użycie określonej formy zawarcia umowy, uważa się, że nie chcą być związane, jeśli ta forma nie zostanie dochowana. Dotyczy to również sytuacji, gdy jedna ze stron wyrazi chęć zawarcia umowy w formie pisemnej.

                          Sekcja 5

                          Skutki umowy

                          Obecna ustanovení

                          §

                          Umowa wiąże strony. Można go zmienić lub anulować tylko za zgodą wszystkich stron lub z innych powodów prawnych. Umowa dotyczy innych osób tylko w przypadkach przewidzianych prawem.

                          §

                          Fakt, że przy zawieraniu umowy strona nie była upoważniona do rozporządzania tym, co ma być wykonane zgodnie z umową, nie powoduje samoistnie nieważności umowy.

                          §

                          Zakaz obciążania lub przewłaszczania rzeczy działa tylko między stronami, chyba że został ustanowiony jako prawo rzeczowe. Zakaz taki obowiązuje, jeżeli został ustanowiony na czas trwania funduszu powierniczego, sukcesji powierniczej, przedstawicielstwa lub na inny określony i rozsądny okres w takim interesie strony, który zasługuje na ochronę prawną.

                          §

                          (1) Jeżeli ustawa przewiduje, że do skutecznego zawarcia umowy wymagana jest decyzja określonego organu, umowa jest skuteczna z chwilą tej decyzji.

                          (2) Jeżeli wniosek o wydanie decyzji nie zostanie złożony w ciągu roku od zawarcia umowy, uważa się, że umowa została rozwiązana od początku. Ma to zastosowanie nawet w przypadku odrzucenia wniosku.

                          §

                          Jeżeli strona przyznaje prawo do używania lub korzystania z tej samej rzeczy w tym samym czasie różnym osobom na podstawie kolejno zawieranych umów, prawo to nabywa osoba, której zbywca najpierw oddał rzecz do używania lub korzystania. Jeżeli takiej osoby nie ma, prawo przysługuje osobie, z którą została zawarta umowa, która weszła w życie jako pierwsza.

                          Zmiana okoliczności

                          §

                          Jeżeli po zawarciu umowy okoliczności zmienią się na tyle, że wykonanie umowy stanie się trudniejsze dla jednej ze stron, nie zmienia to nic w zakresie jej zobowiązań do zaspokojenia długu. Nie dotyczy to przypadków przewidzianych w § 1765 i 1766.

                          §

                          (1) Jeżeli zmiana okoliczności jest na tyle istotna, że ​​powoduje szczególnie rażącą dysproporcję w prawach i obowiązkach stron przez postawienie na niekorzyść jednej z nich albo przez nieproporcjonalne zwiększenie kosztów wykonania świadczenia, albo przez nieproporcjonalne zmniejszenie wartości przedmiot świadczenia, strona zainteresowana ma prawo żądać od drugiej strony wznowienia negocjacji w sprawie umowy, jeżeli wykaże, że nie mogła rozsądnie przewidzieć zmiany ani na nią wpłynąć oraz że fakt ten nastąpił dopiero po zawarciu umowy lub że dowiedział się o tym zainteresowany dopiero po zawarciu umowy. Skorzystanie z tego prawa nie uprawnia zainteresowanego do opóźnienia wykonania.

                          (2) Prawo, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje zainteresowanej stronie, jeżeli przyjęła ona na siebie ryzyko zmiany okoliczności.

                          §

                          (1) Jeżeli strony nie dojdą do porozumienia w rozsądnym terminie, sąd może postanowić, na wniosek którejkolwiek z nich, o zmianie zobowiązania z umowy poprzez przywrócenie równowagi praw i obowiązków stron albo o jej zniesieniu w terminie i na warunkach określonych w decyzji. Sąd nie jest związany wnioskiem stron.

                          (2) Sąd odrzuci propozycję zmiany zobowiązania, jeżeli poszkodowany nie skorzystał z prawa do wznowienia rokowań w sprawie umowy w rozsądnym terminie po tym, jak musiał stwierdzić zmianę okoliczności; okres ten uważa się za dwa miesiące.

                          Umowa na rzecz osoby trzeciej

                          §

                          (1) Jeżeli zgodnie z umową dłużnik ma świadczyć wobec osoby trzeciej, wierzyciel może żądać wykonania zobowiązania od dłużnika.

                          (2) W zależności od treści, charakteru i celu umowy ocenione zostanie, czy i kiedy osoba trzecia nabyła również bezpośrednie prawo żądania świadczenia. Uważa się, że osoba trzecia nabyła takie prawo, jeżeli świadczenie ma głównie przynieść jej korzyść.

                          (3) Dłużnik ma również zastrzeżenia od umowy wobec osoby trzeciej.

                          §

                          Jeżeli osoba trzecia odrzuci prawo nabyte z umowy, uważa się, że nie nabyła prawa do świadczenia. Jeżeli nie stoi to w sprzeczności z treścią i celem umowy, wierzyciel może żądać świadczenia dla siebie.

                          §

                          Umowa o świadczenie usług przez osobę trzecią

                          Jeżeli ktoś zobowiązuje się zapewnić za drugą stronę, że osoba trzecia je spełni, zobowiązuje się za jej wstawiennictwem spełnić umówione świadczenie. Jeśli jednak ktoś zobowiązuje się dopilnować, aby osoba trzecia wykonała to, co zostało uzgodnione, zrekompensuje wierzycielowi szkodę, jaką poniesie, jeśli spełnienie nie nastąpi.

                          Sekcja 6

                          Szczególne sposoby zawarcia umowy

                          §

                          Postanowienia o ofercie i przyjęciu oferty stosuje się odpowiednio także w przypadkach, gdy strony uzgodnią inny tryb zawarcia umowy.

                          §

                          Aukcja

                          (1) Podczas licytacji umowa zawierana jest młotkiem.

                          (2) Złożona już oferta zostanie anulowana w przypadku złożenia wyższej oferty lub zakończenia licytacji w inny sposób niż przez pukanie.

                          Ogólnodostępny konkurs na najkorzystniejszą ofertę

                          §

                          Kto ogłasza konkurs na najodpowiedniejszą ofertę nieokreślonym osobom, ogłasza go jako przetarg.

                          §

                          Ogłaszający konkurs określa na piśmie, przynajmniej w sposób ogólny, przedmiot wykonania oraz zasady innej treści zamierzonej umowy, której się domaga, a także określa sposób składania ofert i termin do jakie oferty można składać, a także termin powiadomienia o wybranej ofercie. Treść warunków konkursu zostanie opublikowana w odpowiedni sposób.

                          §

                          Ogłoszeniodawca nie może zmienić opublikowanych warunków konkursu ani odwołać konkursu, chyba że zostało to zastrzeżone w warunkach konkursu. Opublikuje zmianę lub anulowanie w ten sam sposób, w jaki opublikował warunki konkursu.

                          §

                          (1) Ogłaszający włączy ofertę do konkursu, jeśli jej treść odpowiada opublikowanym warunkom konkursu. Oferta może odbiegać od nich tylko w zakresie dozwolonym przez warunki konkursu.

                          (2) Oferta złożona po terminie określonym w warunkach konkursu nie może być uwzględniona w konkursie.

                          (3) Wnioskodawca ma prawo do zwrotu kosztów związanych z udziałem w konkursie, jeżeli pozwalają na to warunki konkursu.

                          §

                          (1) O ile warunki konkursu nie stanowią inaczej, oferta nie może zostać wycofana po upływie terminu składania ofert określonego w warunkach konkursu.

                          (2) Warunki konkursu mogą określać, że oferta może ulec zmianie lub uzupełnieniu; jednakże zmiany lub uzupełnienia oferty dokonane po terminie określonym w warunkach konkursu na składanie ofert nie będą brane pod uwagę. Błędy popełnione podczas przygotowywania oferty można w każdej chwili poprawić, chyba że warunki konkursu to wykluczają.

                          §

                          (1) Ogłaszający dokona wyboru najkorzystniejszej oferty i ogłosi jej przyjęcie w sposób iw terminie określonym w warunkach konkursu.

                          (2) Jeżeli warunki konkursu nie określają sposobu wyboru oferty, ogłaszający ma prawo wybrać ofertę, która najbardziej mu odpowiada.

                          §

                          (1) Ogłaszający przyjmuje ofertę wybraną zgodnie z § 1777. Jeżeli powiadomi zgłaszającego o przyjęciu oferty po terminie określonym w warunkach konkursu, umowa nie zostanie zawarta, jeżeli wybrany oferent poinformuje o tym ogłaszającego bez zbędnej zwłoki że odrzuca przyjęcie oferty tak późno.

                          (2) Ogłaszający może odrzucić wszystkie złożone oferty, jeżeli zastrzegł to w warunkach konkursu.

                          §

                          Po zakończeniu konkursu spiker zawiadomi bez zbędnej zwłoki oferentów, którzy nie przystąpili do konkursu, o odrzuceniu ich ofert.

                          Oferta publiczna

                          §

                          (1) Oferta publiczna jest przejawem woli oferenta, poprzez który zwraca się on do nieokreślonych osób z propozycją zawarcia umowy.

                          (2) Inicjatywa zawarcia umowy, która nie implikuje zamiaru zawarcia określonej umowy lub która nie spełnia wymogów określonych w § 1732 ust. 1, uważana jest za zaproszenie do składania ofert.

                          §

                          Oferta publiczna może zostać odwołana, jeżeli wnioskodawca opublikował odwołanie przed przyjęciem oferty publicznej w trybie, w jakim została ona opublikowana.

                          §

                          (1) Na podstawie oferty publicznej umowa zostaje zawarta z osobą, która jako pierwsza w terminie i zgodnie z nią zawiadomi oferenta o przyjęciu oferty publicznej. W przypadku równoczesnego przyjęcia oferty publicznej przez kilka osób umowa zostaje zawarta z wybraną przez oferenta.

                          (2) Jeżeli w ofercie publicznej nie określono terminu przyjęcia, stosuje się termin właściwy ze względu na charakter oferty publicznej.

                          §

                          (1) Oferent zawiadamia odbiorcę o zawarciu umowy bez zbędnej zwłoki po przyjęciu oferty publicznej. Ogłoszą innym, że im się nie udało.

                          (2) Jeżeli oferent potwierdzi zawarcie umowy usługobiorcy później niż określono w ust. 1, umowa nie zostanie zawarta, jeżeli usługobiorca odmówi zawarcia umowy bez zbędnej zwłoki po otrzymaniu od oferenta potwierdzenia zawarcia umowy .

                          §

                          (1) Jeżeli oferta publiczna wyraźnie tak określa, umowa zostaje zawarta z określoną liczbą osób lub ze wszystkimi, którzy przyjęli ofertę publiczną w terminie zgodnie z § 1782.

                          (2) Jeżeli oferent nie dopełnił obowiązku zawiadomienia, wiążą go wszystkie przyjęcia oferty publicznej, których pomysłodawców nie zawiadomił o wyniku.

                          Sekcja 7

                          Przyszłe porozumienie

                          §

                          Przepis podstawowy

                          Przez umowę o przyszłej umowie co najmniej jedna ze stron zobowiązuje się do zawarcia przyszłej umowy, której treść jest uzgadniana przynajmniej w sposób ogólny, po zaproszeniu w uzgodnionym terminie, w przeciwnym razie w ciągu jednego roku.

                          §

                          Strona zobowiązana ma obowiązek zawarcia umowy bez zbędnej zwłoki po wezwaniu do tego przez uprawnionego zgodnie z umową o przyszłej umowie.

                          §

                          (1) Jeżeli strona zobowiązana nie wywiąże się z obowiązku zawarcia umowy, osoba uprawniona może żądać ustalenia treści przyszłej umowy przez sąd lub osobę wskazaną w umowie. Jeżeli osoba ta nie ustali w rozsądnym terminie treści przyszłej umowy albo odmówi jej ustalenia, uprawniony może wystąpić z wnioskiem o jej ustalenie przez sąd.

                          (2) Treść przyszłej umowy zostanie ustalona stosownie do celu, któremu ma służyć zawarcie przyszłej umowy. Czyniąc to, opiera się na propozycjach stron i bierze pod uwagę okoliczności, w jakich została zawarta umowa o przyszłej umowie, a także zapewnia sprawiedliwe ułożenie praw i obowiązków stron.

                          §

                          (1) Jeżeli uprawniony nie wezwie w terminie zobowiązanego do zawarcia umowy, obowiązek zawarcia umowy przyszłej ustaje.

                          (2) Jeżeli okoliczności, w których strony najwyraźniej przyjęły umowę przyszłą w chwili powstania zobowiązania, zmienią się w takim stopniu, że nie można rozsądnie wymagać od zobowiązanego zawarcia umowy, obowiązek zawarcia umowy przyszłej wygasa. Jeżeli strona zobowiązana nie zawiadomi bez zbędnej zwłoki uprawnionego o zmianie okoliczności, zrekompensuje osobie uprawnionej wynikłą z tego szkodę.

                          Część 3

                          Treść zobowiązań

                          Obecna ustanovení

                          §

                          Z zobowiązania dłużnik jest zobowiązany coś dać, coś zrobić, powstrzymać się od czegoś lub coś przecierpieć, a wierzyciel ma prawo tego od niego żądać.

                          §

                          Obowiązek nie może być zmieniony bez porozumienia wierzyciela i dłużnika, chyba że ustawa stanowi inaczej.

                          §

                          (1) Nie stoi na przeszkodzie powstaniu i trwaniu zobowiązania, jeżeli nie jest wyrażony powód, na podstawie którego dłużnik ma obowiązek świadczenia; wierzyciel ma jednak obowiązek udowodnić przyczynę powstania zobowiązania.

                          (2) Jeżeli jest to zobowiązanie z zabezpieczenia, wierzyciel nie udowadnia przyczyny powstania zobowiązania, chyba że ustawa wyraźnie to przewiduje.

                          §

                          Zapłata za wykonanie

                          (1) Jeżeli umowa zobowiązywała strony do świadczenia i przyjmowania świadczenia za wynagrodzeniem, nie określając jego wysokości ani sposobu ustalenia tej kwoty, stosuje się, że wynagrodzenie zostało uzgodnione w zwykłej wysokości w czasie i miejscu zawarcia umowy. Jeżeli kwoty zapłaty nie da się ustalić w ten sposób, zostanie ona ustalona przez sąd, biorąc pod uwagę treść umowy, charakter świadczenia oraz zwyczaje.

                          (2) Jeżeli zapłata została uzgodniona z naruszeniem przepisów prawa dotyczących cen, za uzgodnioną uważa się tę, która zgodnie z tymi przepisami jest dopuszczalna.

                          Nieproporcjonalne skrócenie

                          §

                          (1) Jeżeli strony zobowiązują się do wzajemnego świadczenia, a świadczenie jednej ze stron jest rażąco niewspółmierne do świadczenia drugiej strony, skracająca strona może żądać odstąpienia od umowy i przywrócenia wszystkiego do stanu pierwotnego, chyba że druga strona uzupełnia to, co zostało skrócone, uwzględniając cenę zwyczajową w czasie i miejscu zawarcia umowy. Nie dotyczy to sytuacji, gdy rozbieżność we wzajemnych świadczeniach opiera się na fakcie, o którym druga strona nie wiedziała lub nie musiała wiedzieć.

                          (2) Ustępu 1 nie stosuje się w przypadku nabycia na giełdzie towarowej, w przypadku obrotu instrumentem inwestycyjnym na podstawie innej ustawy, na aukcji lub w trybie mającym charakter licytacji publicznej, ani w przypadku zakładu wzajemnego lub w grze lub w przypadku rozliczenia lub nowacji, jeżeli zostały dokonane uczciwie.

                          §

                          (1) Uprawnienie, o którym mowa w § 1793, nie powstaje, jeżeli przyczyna nierównego świadczenia wzajemnego wynika ze szczególnego stosunku między stronami, zwłaszcza jeżeli strona wymieniająca zamierzała wykonać część świadczenia za wynagrodzeniem, a część nieodpłatnie, lub jeżeli kwota skrótu nie można ustalić.

                          I dalej ….

                          Część 1Prywatne prawo

                          §

                          (1) Przepisy porządku prawnego regulujące wzajemne prawa i obowiązki osób tworzą w całości prawo prywatne. Stosowanie prawa prywatnego jest niezależne od stosowania prawa publicznego.

                          (2) Jeżeli prawo tego wyraźnie nie zabrania, osoby mogą uzgodnić prawa i obowiązki odbiegające od prawa; zabronione są porozumienia naruszające dobre obyczaje, porządek publiczny lub przepisy dotyczące statusu osób, w tym prawa do ochrony osobowości.

                          §

                          (1) Każdy przepis prawa prywatnego może być interpretowany wyłącznie zgodnie z Kartą Podstawowych Praw i Wolności oraz ogólnie z porządkiem konstytucyjnym, z zasadami, na których opiera się to prawo, a także przy stałym uwzględnieniu chronionych wartości przez to. Jeżeli wykładnia pojedynczego przepisu oparta wyłącznie na jego brzmieniu odbiega od tego porządku, musi mu ustąpić.

                          (2) Przepisowi ustawowemu nie można nadać innego znaczenia niż to, które wynika z właściwego znaczenia słów w ich wzajemnym związku oraz z wyraźnej intencji ustawodawcy; ale nikt nie może powoływać się na słowa ustawy wbrew jej znaczeniu.

                          (3) Interpretacja i stosowanie przepisu prawnego nie może być sprzeczne z dobrymi obyczajami i nie może prowadzić do okrucieństwa lub bezwzględności obrażającej uczucia zwykłych ludzi.

                          §

                          (1) Prawo prywatne chroni godność i wolność człowieka oraz jego naturalne prawo do dbania o szczęście własne oraz szczęścia swojej rodziny lub osób mu bliskich w sposób nie wyrządzający krzywdy innym bez powodu.

                          (2) Prawo prywatne opiera się głównie na zasadach, które

                          a) każdy ma prawo do ochrony życia i zdrowia, a także wolności, czci, godności i prywatności,

                          b) rodzina, rodzicielstwo i małżeństwo korzystają ze szczególnej ochrony prawnej,

                          c) nikt nie może ponosić nieuzasadnionej krzywdy z powodu braku wieku, rozumu lub zależności od zajmowanego stanowiska; jednakże nikt nie może też bezpodstawnie czerpać korzyści z własnej niezdolności ze szkodą dla innych,

                          d) obietnica jest wiążąca, a umowy mają być spełnione,

                          e) prawa własności są chronione przez prawo i tylko prawo może określać, w jaki sposób prawa własności powstają i wygasają, oraz

                          f) nikomu nie można odmówić tego, co słusznie mu się należy.

                          (3) Prawo prywatne wynika również z innych ogólnie uznanych zasad sprawiedliwości i prawa.

                          §

                          (1) Przyjmuje się, że każdy zadufany w sobie człowiek ma umysł przeciętnego człowieka i umiejętność posługiwania się nim ze zwykłą ostrożnością i rozwagą oraz że każdy może rozsądnie oczekiwać tego od niego w obrocie prawnym.

                          (2) Jeżeli porządek prawny uzależnia określony skutek od czyjejś wiedzy, to rozumie się przez to wiedzę, którą osoba znająca sprawę rozsądnie nabywa, biorąc pod uwagę okoliczności, które musiała być dla niej oczywista na zajmowanym przez nią stanowisku. To samo dotyczy sytuacji, gdy porządek prawny łączy pewną konsekwencję z istnieniem wątpliwości.

                          §

                          (1) Kto publicznie lub w kontakcie z inną osobą ubiega się o wykonywanie zawodu członka określonego zawodu lub statusu, tym samym wykazuje, że jest w stanie działać z wiedzą i starannością związaną z jego zawodem lub statusem. Jeśli działa bez tej fachowej opieki, to na jego szkodę.

                          (2) Wbrew woli zainteresowanego charakter lub ważność czynności prawnej nie może być kwestionowana tylko dlatego, że działał ktoś, kto nie posiada niezbędnego zezwolenia na jego działalność lub którego działalność jest zabroniona.

                          §

                          (1) Każdy ma obowiązek postępować uczciwie w obrocie prawnym.

                          (2) Nikt nie może czerpać korzyści ze swojego nieuczciwego lub niezgodnego z prawem działania. Nikt nie może nawet czerpać korzyści z nielegalnego stanu, który sami spowodowali lub nad którym sprawują kontrolę.

                          §

                          Uważa się, że ten, kto działał w określony sposób, działał uczciwie i w dobrej wierze.

                          §

                          Oczywiste nadużycie uprawnień nie korzysta z ochrony prawnej.

                          Część 2Stosowanie przepisów prawa cywilnego

                          §

                          (1) Kodeks cywilny reguluje stan osobisty osób.

                          (2) Prawa i obowiązki prywatne o charakterze osobistym i majątkowym reguluje Kodeks cywilny w zakresie, w jakim nie regulują ich inne przepisy prawa. Zwyczaje można zbadać, gdy powołuje się na nie prawo.

                          §

                          (1) Jeżeli sprawa sądowa nie może zostać rozstrzygnięta na podstawie wyraźnego przepisu, zostanie ona oceniona zgodnie z przepisem odnoszącym się do sprawy prawnej pod względem treści i celu najbardziej zbliżonym do ocenianej sprawy prawnej.

                          (2) W przypadku braku takiego przepisu sprawa sądowa zostanie rozpatrzona zgodnie z zasadami sprawiedliwości i zasadami, na których opiera się to prawo, w celu osiągnięcia dobrego układu praw i obowiązków, z uwzględnieniem zwyczajów życia prywatnego oraz uwzględniając stan doktryny prawnej i utrwaloną praktykę decyzyjną.

                          §

                          Ogólne przepisy o powstaniu, zmianie i wygaśnięciu praw i obowiązków ze zobowiązań w części czwartej niniejszej ustawy stosuje się również proporcjonalnie do powstania, zmiany i wygaśnięcia innych prywatnych praw i obowiązków.

                          Część 3Ochrona praw prywatnych

                          §

                          Każdy, kto uważa, że ​​jego prawa zostały ograniczone, może zwrócić się o ochronę do organu sprawującego władzę publiczną (zwanego dalej „organem władzy publicznej”). O ile ustawa nie stanowi inaczej, tym organem władzy publicznej jest sąd.

                          §

                          Każdy, kto szuka ochrony prawnej, może rozsądnie oczekiwać, że jego sprawa zostanie rozstrzygnięta podobnie jak inna sprawa, która została już rozstrzygnięta i która zasadniczo pokrywa się z jego sprawą; jeżeli sprawa sądowa została rozstrzygnięta inaczej, każdy, kto szuka ochrony prawnej, ma prawo do przekonującego wyjaśnienia przyczyny tego odstępstwa.

                          §Samopomoc

                          (1) Każdy może rozsądnie przejść na swoją prawicę, jeśli jego prawo jest zagrożone i jeśli jest oczywiste, że interwencja władzy publicznej byłaby spóźniona.

                          (2) Jeżeli zachodzi bezpośrednie zagrożenie nieuprawnionej ingerencji w prawo, każdy, kto jest w ten sposób zagrożony, może temu zapobiec staraniami i środkami, które osoba na jego stanowisku musi uznać za rozsądne w danych okolicznościach. Jeżeli jednak samopomoc ma na celu jedynie zabezpieczenie prawa, które w przeciwnym razie zostałoby pokrzyżowane, osoba, która z niej skorzystała, musi niezwłocznie skontaktować się z właściwym organem władzy publicznej.

                          TYTUŁ IIOSOBY

                          Część 1Postanowienia ogólne

                          §

                          (1) Osobowość prawna to zdolność do posiadania praw i obowiązków w granicach porządku prawnego.

                          (2) Samousprawiedliwienie to zdolność do nabywania dla siebie praw poprzez własną czynność prawną i zaciągania zobowiązań (działania legalnego).

                          §

                          Nikt nie może wyrzec się osobowości prawnej ani poczucia własnej nieomylności, choćby w części; jeśli to zrobi, zostanie to zlekceważone.

                          §

                          (1) Tylko człowiek może mieć i wykonywać prawa. Obowiązek może być nałożony tylko na osobę, a wykonanie zobowiązania może być wyegzekwowane tylko w stosunku do niej.

                          (2) Jeżeli ktoś ustanawia prawo lub nakłada obowiązek na to, co nie jest osobą, prawo lub obowiązek przypisuje się osobie, do której należy, zgodnie z charakterem sprawy prawnej.

                          §

                          Osoba to osoba fizyczna lub osoba prawna.

                          §

                          (1) Każda osoba ma wrodzone prawa naturalne, które można rozpoznać rozumem i poczuciem samotności, i dlatego jest uważana za osobę. Ustawa określa jedynie granice stosowania naturalnych praw człowieka i sposób ich ochrony.

                          (2) Naturalne prawa związane z osobowością ludzką nie mogą być wyalienowane ani zrzeczone; jeśli tak, jest ignorowane. Ograniczenie tych praw w zakresie sprzecznym z prawem, dobrymi obyczajami lub porządkiem publicznym nie jest również brane pod uwagę.

                          §

                          (1) Osoba prawna to zorganizowana jednostka organizacyjna, której ustawa przyznaje osobowość prawną lub której ustawa przyznaje osobowość prawną. Osoba prawna, niezależnie od przedmiotu swojej działalności, może mieć prawa i obowiązki, które są zgodne z jej charakterem prawnym.

                          (2) Osoby prawne prawa publicznego podlegają prawu, na mocy którego zostały utworzone; przepisy tej ustawy stosuje się tylko wtedy, gdy jest to zgodne z charakterem prawnym tych osób.

                          §

                          Państwo jest podmiotem prawnym w dziedzinie prawa prywatnego. Kolejna regulacja prawna określa, jak państwo działa zgodnie z prawem.

                          §

                          (1) Osobą bliską jest krewny w linii prostej, rodzeństwo oraz małżonek lub partner według innego prawa regulującego związki partnerskie (dalej „partner”); inne osoby pozostające w związku rodzinnym lub podobnym uważa się za osoby sobie bliskie, jeżeli szkoda poniesiona przez jedną z nich jest racjonalnie odczuwana przez drugą jako jej własna. Za osoby bliskie uważa się również osoby będące szwagrami lub osoby, które wspólnie na stałe mieszkają.

                          (2) Jeżeli ustawa ustanawia szczególne warunki lub ograniczenia ochrony osób trzecich przy przenoszeniu własności, obciążaniu jej lub oddawaniu do używania innej osobie bliskiej, to te warunki i ograniczenia mają zastosowanie również do podobnych czynności prawnych między osobą prawną a członek jej organu statutowego lub osoba, która jako jej członek ma znaczący wpływ na osobę prawną lub na podstawie umowy lub innego faktu.

                          Część 2Osoby fizyczne

                          Sekcja 1Obecna ustanovení

                          §

                          Osoba ma osobowość prawną od urodzenia aż do śmierci.

                          §

                          Każda osoba jest odpowiedzialna za swoje czyny, jeśli można je osądzić i kontrolować. Kto z własnej winy doprowadza się do stanu, w którym inaczej nie byłby odpowiedzialny za swoje czyny, odpowiada za czyny podjęte w tym stanie.

                          §

                          Dziecko poczęte uważa się za już urodzone, jeśli odpowiada to jego interesom. Uważa się, że dziecko urodziło się żywe. Jeśli jednak nie rodzą się żywe, patrzy się na nie tak, jakby nigdy się nie wydarzyły.

                          §Dowód śmierci

                          (1) Śmierć osoby potwierdza dokument publiczny wydany po zbadaniu ciała zmarłego w określony sposób.

                          (2) Jeżeli zwłok zmarłego nie można zbadać w przepisany sposób, sąd stwierdzi zgon nawet bez wniosku, jeżeli brał udział w takim zdarzeniu, że w danych okolicznościach jego śmierć wydaje się pewna. W postanowieniu sąd określi dzień, który obowiązuje jako dzień zgonu.

                          §

                          Jeżeli skutek prawny zależy od tego, że jedna osoba przeżyła inną osobę, a nie ma pewności, która z nich zmarła pierwsza, to przyjmuje się, że wszyscy zmarli w tym samym czasie.

                          §

                          (1) Jeśli nie wiadomo, gdzie dana osoba zmarła, przyjmuje się, że stało się to tam, gdzie znaleziono jej ciało.

                          (2) Miejscem śmierci osoby uznanej za zmarłą jest miejsce, w którym osoba ta żyła jako ostatnia.

                          §Zmiana płci

                          (1) Zmiana płci człowieka następuje w drodze zabiegu chirurgicznego, z równoczesną niezdolnością funkcji rozrodczych i przekształceniem genitaliów. Za dzień zmiany płci uważa się dzień wskazany w potwierdzeniu wydanym przez świadczeniodawcę.

                          (2) Zmiana płci nie wpływa na status osobisty danej osoby ani na jej sytuację osobistą i majątkową; jednak małżeństwo lub zarejestrowany związek partnerski zostaje rozwiązany. Przepisy o obowiązkach i prawach rozwiedzionych małżonków względem wspólnego dziecka oraz o ich obowiązkach i uprawnieniach majątkowych po rozwodzie stosuje się analogicznie do obowiązków i praw mężczyzny i kobiety, których małżeństwo ustało w stosunku do ich wspólnego dziecka oraz ich obowiązków majątkowych i prawa w okresie po ustaniu małżeństwa; sąd zadecyduje, nawet bez wniosku, jak każdy z rodziców będzie opiekował się wspólnym dzieckiem w przyszłości.

                          §Większość

                          (1) Osoba staje się w pełni przekonana o własnej nieomylności w wieku dorosłym. Pełnoletność uzyskuje się po ukończeniu osiemnastego roku życia.

                          (2) Pełne samostanowienie przed osiągnięciem pełnoletności nabywa się przez oświadczenie o samostanowieniu lub zawarcie małżeństwa. Samostanowienia nabyte przez zawarcie małżeństwa nie wygasają ani przez ustanie małżeństwa, ani przez stwierdzenie nieważności małżeństwa.

                          Nieletni

                          §

                          Uznaje się, że każdy małoletni, który nie nabył pełnej samodzielności, jest zdolny do czynności prawnych odpowiednich z natury do intelektualnej i swobodnej dojrzałości małoletnich w jego wieku.

                          §

                          (1) Jeżeli przedstawiciel ustawowy udzielił małoletniemu, który nie nabył pełnej samodzielności, zgodnie ze zwyczajami życia prywatnego, zgodę na określoną czynność prawną lub na osiągnięcie określonego celu, małoletni samodzielnie może działać zgodnie z prawem w granicach zgody, chyba że jest to wyraźnie zabronione przez przepisy prawa; zgoda może zostać następnie ograniczona lub wycofana.

                          (2) Jeżeli przedstawicieli ustawowych jest więcej niż jeden, wystarczy, aby co najmniej jeden z nich wyraził swoją wolę wobec osoby trzeciej. Jeśli jednak kilku przedstawicieli działa razem i zaprzecza sobie nawzajem, wystąpienie któregokolwiek z nich nie będzie brane pod uwagę.

                          §

                          (1) Jeżeli przedstawiciel ustawowy małoletniego, który nie nabył pełnej samodzielności, wyrazi zgodę na samodzielne prowadzenie zakładu handlowego lub inną podobną działalność zarobkową, małoletni nabywa uprawnienia do czynności związanych z tą działalnością. Aby zgoda była ważna, wymagana jest zgoda sądu.

                          (2) Zezwolenie sądu zastępuje warunek określonego wieku, jeżeli do wykonywania określonej działalności zarobkowej jest ustanowiony innym przepisem prawnym.

                          (3) Zgoda może zostać odwołana przez przedstawiciela ustawowego wyłącznie za zgodą sądu.

                          §

                          Praca na utrzymaniu małoletnich poniżej piętnastego roku życia lub małoletnich, którzy nie ukończyli obowiązkowej nauki szkolnej, jest zabroniona. Osoby te mogą wykonywać działalność artystyczną, kulturalną, reklamową lub sportową jedynie na warunkach określonych innym przepisem prawa.

                          §

                          (1) Małoletni, który ukończył piętnaście lat i ukończył obowiązek szkolny, może podjąć się wykonywania pracy zależnej na podstawie innego przepisu prawa.

                          (2) Przedstawiciel ustawowy małoletniego, który nie ukończył lat szesnastu, może rozwiązać z nim stosunek pracy lub umowę o wykonanie pracy, z których wynika podobny obowiązek między pracownikiem a pracodawcą, jeżeli wymaga tego interes nauki, rozwoju lub zdrowia małoletniego, w sposób określony innym przepisem prawa.

                          §

                          Małoletni, który nie nabył pełnej samodzielności, nigdy, niezależnie od treści innych przepisów, nie jest zdolny do samodzielnego działania w sprawach, w których nawet jego przedstawiciel ustawowy potrzebowałby zgody sądu.

                          §Uznanie własnej nieomylności

                          (1) Jeżeli małoletni, który nie jest w pełni samodzielny, zwróci się do sądu o przyznanie mu samodzielności, sąd przychyli się do tego wniosku, jeżeli małoletni ukończył szesnaście lat, udowodniono jego zdolność do samodzielnego utrzymania i samodzielnego załatwiania spraw oraz jeżeli przedstawiciel ustawowy małoletniego wyrazi zgodę na propozycję. W innych przypadkach sąd przychyli się do wniosku, jeżeli z ważnych powodów przemawia to za dobrem małoletniego.

                          (2) Na warunkach określonych w ust. 1 sąd przyzna samostanowienie małoletniego nawet na wniosek jego przedstawiciela ustawowego, jeżeli małoletni wyrazi zgodę na tę propozycję.

                          Sekcja 2Środki wsparcia w przypadku utraty zdolności do czynności prawnych osoby dorosłej

                          Wstępne oświadczenie

                          §

                          Przewidując własną niezdolność do czynności prawnych, człowiek może wyrazić wolę, aby jego sprawami w określony sposób zarządzano albo by zarządzała nimi określona osoba, albo by dana osoba została jego opiekunem.

                          §

                          (1) Jeżeli oświadczenie nie ma formy dokumentu urzędowego, musi być złożone w formie dokumentu prywatnego opatrzonego datą i poświadczonego przez dwóch świadków; świadek podaje w potwierdzeniu informacje o sobie, na podstawie których można go zidentyfikować.

                          (2) Świadkami mogą być wyłącznie osoby, które nie są zainteresowane zeznaniem i jego treścią oraz które nie są niewidome, głuche, nieme lub nie znają języka, w którym zostało złożone zeznanie. Świadkowie muszą podpisać oświadczenie i być w stanie potwierdzić zdolność do czynności prawnych zgłaszającego oraz treść jego zeznań.

                          (3) Jeżeli z treści oświadczenia złożonego aktem publicznym wynika, kto ma zostać opiekunem, osoba, która sporządziła akt publiczny, wpisuje informację o tym, kto złożył oświadczenie, kto jest powołany na opiekuna oraz kto sporządził akt publiczny w niepubliczny wykaz prowadzony na podstawie innej ustawy.

                          §

                          (1) Jeżeli oświadczenie składa osoba niewidoma lub osoba, która nie potrafi lub nie potrafi czytać ani pisać, oświadczenie musi zostać jej odczytane na głos przez świadka, który nie sporządził oświadczenia. Osoba niewidoma lub osoba, która nie może lub nie może czytać ani pisać, powinna zaświadczyć przed świadkami, że dokument zawiera jej prawdziwą wolę.

                          (2) Jeżeli oświadczenie składa osoba z niepełnosprawnością sensoryczną, która nie potrafi czytać ani pisać, treść dokumentu musi być jej przetłumaczona w wybrany przez nią sposób porozumiewania się przez świadka, który nie sporządził zeznań; wszyscy świadkowie muszą opanować środki komunikacji, za pomocą których interpretowana jest treść dokumentu. Ten, kto składa oświadczenie, potwierdza w obecności świadków, korzystając z wybranego sposobu porozumiewania się, że dokument zawiera jego prawdziwą wolę.

                          §

                          (1) Do wyraźnego odwołania oświadczenia wymagane jest oświadczenie woli w formie określonej w § 39 ust. 1.

                          (2) Jeżeli dokument zawierający oświadczenie zostanie zniszczony przez osobę, która go złożyła, ma to skutek cofnięcia.

                          §

                          Jeżeli oświadczenie dotyczy innej sprawy niż zawód kuratora, a skuteczność oświadczenia jest uzależniona od warunku, o spełnieniu warunku orzeka sąd.

                          §

                          Jeżeli okoliczności uległy oczywistej zmianie na tyle istotnej, że osoba, która złożyła oświadczenie, nie złożyłaby go w takich okolicznościach lub złożyłaby o innej treści, sąd zmieni lub unieważni oświadczenie, jeżeli osoba, która złożyła oświadczenie, w przeciwnym razie byłby narażony na poważną szkodę. Przed wydaniem orzeczenia sąd dołoży wszelkich starań, aby poznać opinię osoby, której zeznanie rozstrzyga, choćby z wykorzystaniem wybranego przez tę osobę sposobu porozumiewania się.

                          §

                          Jeżeli oświadczenie lub jego odwołanie jest nieważne, sąd je rozważy, jeżeli nie ma powodu do powątpiewania w wolę osoby, która je złożyła.

                          Pomoc w podejmowaniu decyzji

                          §

                          Jeżeli dana osoba potrzebuje pomocy w podjęciu decyzji, ponieważ zaburzenie psychiczne sprawia w tym trudności, chociaż może nie być ograniczona w swojej autonomii, może zorganizować udzielanie wsparcia ze wsparciem; zwolenników może być więcej.

                          §

                          (1) W umowie o pomoc wspierający zobowiązuje się wobec wspieranego, że za jego zgodą będzie obecny przy jego postępowaniu sądowym, że udzieli mu niezbędnych informacji i zawiadomień oraz że będzie mu służył radą.

                          (2) Umowa wchodzi w życie z dniem jej zatwierdzenia przez sąd. Jeżeli umowa nie została zawarta na piśmie, strony są zobowiązane do wykazania woli zawarcia umowy przed sądem. Sąd nie zatwierdzi umowy, jeśli interesy wspierającego są sprzeczne z interesami wspieranych.

                          §

                          (1) Sponsor nie może zagrażać interesom wspieranych przez niewłaściwy wpływ ani wzbogacać się bez powodu kosztem wspieranych.

                          (2) Wspierający postępuje w wykonywaniu swoich obowiązków zgodnie z decyzjami wspieranych. Jeżeli osoba wspierana działa legalnie na piśmie, wspierający może dołączyć swój podpis wskazujący pełnioną funkcję, a ewentualnie także informację o udzielonym wsparciu osobie wspieranej; wspierający ma również prawo sprzeciwić się nieważności obsługiwanej czynności prawnej.

                          §

                          Na wniosek wspieranego lub popierającego sąd wzywa wspierającego; sąd je cofnie, nawet jeśli sponsor poważnie naruszy swoje obowiązki, nawet bez wniosku.

                          Reprezentacja przez domownika

                          §

                          (1) Jeżeli choroba psychiczna uniemożliwia samodzielne działanie osoby pełnoletniej, która nie ma innego przedstawiciela, może ją reprezentować zstępny, przodek, rodzeństwo, małżonek lub partner albo osoba, która mieszkała z osobą reprezentowaną we wspólnym gospodarstwie domowym przez co najmniej trzy lata przed ustanowieniem przedstawicielstwa.

                          (2) Pełnomocnik informuje osobę reprezentowaną, że będzie ją reprezentował oraz jasno wyjaśni jej charakter i skutki reprezentacji. Jeżeli osoba, która ma być reprezentowana, odmówi, reprezentacja nie ma miejsca; do odmowy wystarczy umiejętność wyrażenia życzenia.

                          §

                          Do ustanowienia przedstawicielstwa wymagana jest zgoda sądu. Przed wydaniem orzeczenia sąd dołoży wszelkich starań, aby poznać opinię osoby reprezentowanej, choćby z wykorzystaniem wybranego przez osobę reprezentowaną sposobu porozumiewania się.

                          §

                          Pełnomocnik zapewnia ochronę interesów reprezentowanego i realizację jego praw oraz aby jego sposób życia nie był sprzeczny z jego zdolnościami, a jeśli nie można temu racjonalnie przeciwstawić, odpowiada on szczególnym pomysłom i życzeniom reprezentowanego.

                          §

                          (1) Reprezentacja dotyczy spraw zwykłych, gdyż odpowiada warunkom bytowym osoby reprezentowanej. Pełnomocnik nie jest jednak upoważniony do wyrażenia zgody na ingerencję w integralność psychiczną lub fizyczną osoby ze skutkiem trwałym.

                          (2) Przedstawiciel może zajmować się dochodami reprezentowanego w zakresie niezbędnym do załatwienia zwykłych spraw, gdyż odpowiada to warunkom życia reprezentowanego; może jednak dysponować środkami znajdującymi się na koncie osoby reprezentowanej tylko w zakresie nieprzekraczającym miesięcznego wynagrodzenia osoby fizycznej zgodnie z innym przepisem prawnym.

                          §

                          Jeżeli osoba jest reprezentowana przez więcej niż jednego pełnomocnika, wystarczy, aby działał jeden z nich. Jeśli jednak kilku przedstawicieli działa razem i zaprzecza sobie nawzajem, wystąpienie któregokolwiek z nich nie będzie brane pod uwagę.

                          §

                          (1) Pełnomocnictwo ustaje, jeżeli pełnomocnik zrzeknie się go albo jeżeli reprezentowany odmówi dalszego zastępowania przez pełnomocnika; do odmowy wystarczy umiejętność wyrażenia życzenia. Pełnomocnictwo wygasa również w przypadku ustanowienia przez sąd kuratora dla osoby reprezentowanej.

                          (2) W przypadku zawarcia umowy o pomoc w podejmowaniu decyzji, reprezentacja przestanie być skuteczna w zakresie, w jakim osoba reprezentowana jest zdolna do czynności prawnych.

                          Ograniczenie autonomii

                          §

                          (1) Ograniczenie samostanowienia może nastąpić jedynie w interesie zainteresowanego, po zapoznaniu się z nim i przy pełnym uznaniu jego praw i wyjątkowości osobistej. Czyniąc to, należy dokładnie wziąć pod uwagę zakres i stopień niezdolności danej osoby do zajmowania się własnymi sprawami.

                          (2) Autonomia danej osoby może być ograniczona tylko wtedy, gdy w przeciwnym razie groziłaby jej poważna krzywda, a łagodniejsze i mniej restrykcyjne środki nie są wystarczające z punktu widzenia jej interesów.

                          §

                          (1) Tylko sąd może ograniczyć autonomię osoby.

                          (2) Sąd dołoży wszelkich starań, aby poznać opinię osoby, której zgodność z prawem rozstrzyga, nawet przy użyciu wybranego przez tę osobę sposobu porozumiewania się.

                          §

                          (1) Sąd może ograniczyć autonomię osoby w zakresie, w jakim osoba ta nie jest zdolna do czynności prawnych z powodu nie tylko czasowego zaburzenia psychicznego, i określi, w jakim stopniu została ograniczona zdolność osoby do samodzielnego działania.

                          (2) Jeśli dana osoba ma trudności z komunikowaniem się, nie jest to samo w sobie powodem do ograniczania autonomii.

                          §

                          Sąd może powierzyć osobie trzeciej wykonanie określonych czynności prawnych lub zarząd majątkiem w toku postępowania o ograniczenie właściwości, jeżeli jest to konieczne dla zapobieżenia poważnej szkodzie.

                          §

                          Sąd może ograniczyć swoje uznanie w danej sprawie do czasu niezbędnego do jej załatwienia albo do czasu określonego w inny sposób, nie dłuższego jednak niż trzy lata; po upływie tego terminu ustają skutki prawne ograniczeń. Jeżeli jednak w tym czasie zostanie wszczęte postępowanie o przedłużenie terminu przedawnienia, skutki prawne decyzji pierwotnej trwają do czasu wydania nowej decyzji, nie dłużej jednak niż rok.

                          §

                          Jeśli okoliczności się zmienią, sąd natychmiast zmieni lub uchyli swoją decyzję, nawet bez wniosku.

                          §

                          Jeżeli sąd postanowi o ograniczeniu samodzielności osoby, osoba powołana przez niego jako kurator może wystąpić z wnioskiem o ustanowienie go kuratorem; jeśli nie złoży wniosku, sąd zapozna się z jej opinią. Jeżeli osoba ta jest uprawniona do kurateli, sąd wyznacza ją jako kuratora za jej zgodą.

                          §

                          W postanowieniu o ograniczeniu samodzielności sąd wyznacza kuratora dla osoby. Przy wyborze opiekuna sąd bierze pod uwagę wolę podopiecznego, jego potrzeby oraz sugestie osób bliskich opiekunom, jeżeli zabiegają one o jego dobro, oraz dba o to, aby wybór kuratora nie powodował nieufność podopiecznego wobec opiekuna.

                          §

                          Opiekun nie może powołać osoby niezdolnej do czynności prawnych lub osoby, której interesy są sprzeczne z interesem podopiecznego, ani operatora placówki, w której podopieczny przebywa lub świadczy na jego rzecz usługi, ani osoby zależnej od takiej placówki.

                          §

                          Decyzja o ograniczeniu samodzielności nie pozbawia człowieka prawa do samodzielnego działania zgodnie z prawem w zwykłych sprawach życia codziennego.

                          §

                          (1) Jeżeli opiekun działał samodzielnie, chociaż nie mógł działać bez opiekuna, jego czynności prawne mogą być uznane za nieważne tylko wtedy, gdy wyrządzają mu szkodę. Jeżeli jednak dla zaradzenia sytuacji wystarczy sama zmiana zakresu obowiązków kuratora, sąd dokona jej bez związania propozycjami stron.

                          (2) Jeżeli opiekun działał samodzielnie, chociaż nie mógł działać bez opiekuna, czynności opiekuna uważa się za ważne, jeżeli opiekun je wyraził. Obowiązuje to nawet wtedy, gdy taka czynność prawna została zatwierdzona przez samego aktora po nabyciu przez niego praw.

                          Sekcja 3Zaginiony

                          §

                          (1) Sąd może uznać osobę, która opuściła miejsce zamieszkania, nie zgłosiła się i której miejsce pobytu jest nieznane, za osobę zaginioną. Sąd określi w postanowieniu dzień wystąpienia skutków stwierdzenia zaginięcia.

                          (2) Zaginięcie może zostać uznane za zaginione na wniosek osoby, która ma w tym interes prawny, w szczególności współmałżonka lub innej osoby bliskiej, współwłaściciela, pracodawcy lub spółki kapitałowej, w której osoba ta ma udziały.

                          §

                          (1) Przy ocenie czynności, dla których z innych względów konieczna jest zgoda, zgoda, głosowanie lub inne działania osoby uznanej za zaginioną, nie uwzględnia się tej konieczności; nie dotyczy to jednak sytuacji, gdy chodzi o jego status osobisty. Ktokolwiek działa w sprawie zaginionego, powinien to robić z uwzględnieniem jego interesów.

                          (2) Czynność prawna dokonana bez zgody lub innego niezbędnego przejawu woli osoby zaginionej po opuszczeniu przez nią miejsca zamieszkania, ale przed uznaniem jej za zaginioną, mimo że zgłoszenie to zostało złożone bez zbędnej zwłoki, uważa się za czynności pod warunkiem zawieszającym wydanie decyzji, na mocy której został uznany za zaginionego.

                          §

                          Jeżeli osoba uznana za zaginioną powróci lub ustanowi zarządcę swojego majątku, oświadczenie o zaginięciu traci moc. Oświadczenie traci moc także w dniu, który dotyczy dnia śmierci osoby zaginionej.

                          §

                          Osoba uznana za zaginioną nie może kwestionować nieważności lub bezskuteczności czynności prawnych dokonanych pod jej nieobecność, do których doszło pod wpływem takiego stwierdzenia, ponieważ nie wymagały one wyrażenia jej woli.

                          §

                          Jeżeli osoba, która wyznaczyła zarządcę swojego majątku, zostanie uznana za zaginioną, nie narusza to praw i obowiązków wyznaczonego zarządcy. Nie dotyczy to sytuacji, gdy administrator jest nieznany, odmawia działania w interesie osoby zaginionej, zaniedbuje swoje działania w interesie osoby zaginionej lub w ogóle nie może działać.

                          Sekcja 4Domniemanie śmierci

                          §

                          (1) Na wniosek osoby, która ma w tym interes prawny, sąd stwierdza śmierć osoby, co do której można zasadnie przypuszczać, że zmarła, i ustala dzień, który uważa się za dzień jej śmierci.

                          (2) Osoba uznana za zmarłą jest traktowana tak, jakby umarła. Gdy mąż zostaje uznany za zmarłego, małżeństwo kończy się w dniu uznanym za dzień jego śmierci; to samo dotyczy zarejestrowanych związków partnerskich.

                          §

                          Jeżeli osoba została uznana za zaginioną i istnieją poważne wątpliwości co do jej życia, chociaż jego śmierć nie budzi wątpliwości, sąd może uznać ją za zmarłą na wniosek osoby, która ma w tym interes prawny, i ustalić dzień, w którym zaginiony najwyraźniej nie przeżył. Uważa się, że ten dzień jest dniem śmierci zaginionej osoby.

                          §

                          Osoba uznana za zaginioną może zostać uznana za zmarłą nie wcześniej niż pięć lat po upływie roku, w którym została uznana za zaginioną. Nie można tego jednak zrobić, jeśli w tym czasie pojawi się wiadomość, z której można sądzić, że zaginiony jeszcze żyje. W takim przypadku procedura jest zgodna z § 74 lub 75.

                          §

                          (1) Osobę, która zaginęła opuszczając miejsce zamieszkania, nie zgłosiła się i nie jest znane miejsce jej pobytu, ale nie została uznana za zaginioną, można uznać za zmarłego nie wcześniej niż po siedmiu latach od końca roku, w którym się pojawiła. ostatni raport, z którego można wywnioskować, że jeszcze żył.

                          (2) Osoba, która zaginęła przed ukończeniem osiemnastego roku życia, nie może być uznana za zmarłą przed upływem roku, w którym minęło dwadzieścia pięć lat od jej urodzenia.

                          §

                          Osoba, która zaginęła jako uczestnik zdarzenia, w którym życie dużej liczby osób było zagrożone, może zostać uznana za zmarłą nie wcześniej niż po upływie trzech lat od końca roku, w którym ukazało się ostatnie zawiadomienie, z którego można wnioskować, że w czasie tych wydarzeń jeszcze żył.

                          §

                          (1) Jeżeli dana osoba została uznana za zmarłą, nie wyklucza to udowodnienia, że ​​wcześniej czy później zmarła lub że nadal żyje. Jeśli okaże się, że żyje, uznanie za zmarłego nie jest brane pod uwagę; jednakże małżeństwo lub zarejestrowany związek partnerski nie zostaje odnowiony.

                          (2) W razie sporządzenia fałszywego dowodu zgonu ust. 1 stosuje się odpowiednio.

                          Sekcja 5Imię i nazwisko osoby oraz miejsce zamieszkania

                          Imię osoby i jej ochrona

                          §

                          (1) Nazwisko osoby to jej imię i nazwisko lub inne imiona i nazwiska, które zgodnie z prawem należą do niej. Każdy ma prawo posługiwać się swoim nazwiskiem w stosunkach prawnych, a także prawo do ochrony i poszanowania swojego imienia.

                          (2) Osoba, która w obrocie prawnym posługuje się innym nazwiskiem niż własne, ponosi konsekwencje błędów i wynikłą z tego szkodę.

                          §

                          (1) Osoba, której dotknęło zakwestionowanie jej prawa do nazwiska lub która poniosła szkodę w wyniku niedozwolonej ingerencji w to prawo, w szczególności przez nieuprawnione użycie nazwiska, może żądać zrzeczenia się nieuprawnionej ingerencji albo jej konsekwencje zostaną usunięte.

                          (2) Jeżeli osoba zainteresowana jest nieobecna, zaginęła, jest ubezwłasnowolniona lub z innego powodu nie może sama skorzystać z prawa do ochrony swojego imienia, może z niego skorzystać jego małżonek, zstępny, przodek lub partner, chyba że osoba, której dotyczy, nawet jeśli jest niekompetentny, wyraźnie dał do zrozumienia, że ​​tego nie chce.

                          (3) Jeżeli nieuprawniona ingerencja dotyczy nazwiska, a jej powodem jest ważny interes ochrony rodziny, małżonek lub inna osoba bliska poszkodowanemu może dochodzić ochrony samodzielnie, nawet jeśli ich prawo do nazwiska nie zostało bezpośrednio naruszone .

                          §Pseudonim

                          (1) Osoba może przyjąć pseudonim dla określonej dziedziny działalności, a nawet do komunikacji prywatnej. Postępowanie sądowe pod pseudonimem nie narusza ważności, jeżeli jest jasne, kto działał, a druga strona nie może mieć wątpliwości co do osoby, która działała.

                          (2) Jeśli pseudonim stanie się znany, korzysta z takiej samej ochrony jak imię i nazwisko.

                          §Rezydencja

                          (1) osoba ma miejsce zamieszkania w miejscu, w którym przebywa z zamiarem zamieszkania tam na stałe, z zastrzeżeniem zmiany okoliczności; taki zamiar można wywnioskować z jego zeznań lub z okoliczności sprawy. Jeżeli dana osoba wymieni jako swoje miejsce zamieszkania inne miejsce niż jej faktyczne miejsce zamieszkania, każdy może również powołać się na swoje rzeczywiste miejsce zamieszkania. Osoba, która w dobrej wierze domaga się tego miejsca, nie może argumentować, że ma rzeczywiste miejsce zamieszkania w innym miejscu.

                          (2) Jeżeli osoba nie ma miejsca zamieszkania, uważa się ją za miejsce zamieszkania. Jeżeli takiego miejsca nie można ustalić lub można je ustalić jedynie z nieproporcjonalnymi trudnościami, za miejsce zamieszkania danej osoby uważa się miejsce, w którym dana osoba posiada majątek, lub miejsce, w którym dana osoba ostatnio zamieszkiwała.

                          Sekcja 6Osobowość osoby

                          Podsekcja 1Obecna ustanovení

                          §

                          (1) Osobowość osoby jest chroniona, w tym wszystkie jej prawa naturalne. Każdy jest zobowiązany do uszanowania wolnego wyboru człowieka do życia zgodnie z własną wolą.

                          (2) W szczególności ochronie podlega życie i godność osoby, jej zdrowie i prawo do życia w sprzyjającym środowisku, jej powaga, cześć, prywatność oraz jej przejawy natury osobistej.

                          §

                          (1) Osoba, której osobowość została naruszona, ma prawo żądać zaprzestania nieuprawnionej ingerencji lub usunięcia jej skutków.

                          (2) Po śmierci człowieka każda bliska mu osoba może domagać się ochrony jego osobowości.

                          §

                          (1) Jeżeli nieuprawniona ingerencja w osobowość osoby jest związana z jej działalnością w osobie prawnej, ta osoba prawna może również skorzystać z prawa do ochrony jej osobowości; za jego życia, jednak tylko w jego imieniu i za jego zgodą. Jeżeli osoba nie może wyrazić swojej woli z powodu nieobecności lub braku rozeznania, zgoda nie jest wymagana.

                          (2) Po śmierci osoby osoba prawna może żądać zaprzestania nieuprawnionej ingerencji i usunięcia jej skutków.

                          Podsekcja 2Wygląd i prywatność

                          §

                          Uchwycenie postaci osoby w jakikolwiek sposób w celu ustalenia jej tożsamości na podstawie wizerunku jest możliwe tylko za jej zgodą.

                          §

                          (1) Rozszerzenie formy osoby jest możliwe tylko za jego zgodą.

                          (2) Jeżeli ktoś wyraża zgodę na wyświetlanie jego wizerunku w okolicznościach, z których wynika, że ​​będzie on rozpowszechniany, ważne jest, aby wyrażał również zgodę na jego powielanie i rozpowszechnianie w zwykły sposób, jakiego w danych okolicznościach mógłby się spodziewać.

                          §

                          Nikt nie może naruszać prywatności innej osoby, chyba że ma do tego podstawę prawną. W szczególności nie można naruszać przestrzeni prywatnych osób, monitorować ich życia prywatnego ani utrwalać go w formie audio lub wideo, wykorzystywać takich lub innych nagrań dotyczących życia prywatnego osób dokonanych przez osobę trzecią ani rozpowszechniać takich nagrań dotyczących ich życie prywatne bez ich zgody. W takim samym zakresie chronione są również dokumenty prywatne o charakterze osobistym.

                          §

                          (1) Każdy, kto udzielił zezwolenia na posługiwanie się pisemnym dokumentem mającym charakter osobisty, podobizną albo nagraniem dźwiękowym lub wizualnym odnoszącym się do osoby lub jej wypowiedzi o charakterze osobistym, może cofnąć to zezwolenie, chociażby udzielił go na czas oznaczony czasu.

                          (2) Jeżeli zezwolenie udzielone na czas określony zostało cofnięte bez uzasadnienia istotną zmianą okoliczności lub inną uzasadnioną przyczyną, wnoszący odwołanie jest zobowiązany do naprawienia szkody wynikłej z tego powodu osobie, której zezwolenie zostało udzielone.

                          §

                          (1) Zezwolenie nie jest wymagane, jeżeli wizerunek lub nagranie dźwiękowe lub wizualne są wykorzystywane lub wykorzystywane do wykonywania lub ochrony innych praw lub prawnie chronionych interesów innych osób.

                          (2) Zezwolenie nie jest wymagane nawet wtedy, gdy podobiznę, dokument pisemny o charakterze osobistym albo nagranie audio lub wideo pobiera się lub wykorzystuje na podstawie przepisów prawa w celu służbowym albo gdy ktoś występuje publicznie w interesie publicznym.

                          §

                          Obraz lub nagranie dźwiękowe lub wizualne mogą być również nabywane lub wykorzystywane w odpowiedni sposób do celów naukowych lub artystycznych oraz do publikacji w prasie, radiu, telewizji lub podobnych wiadomościach bez zgody osoby.

                          §

                          Prawny powód naruszenia prywatności innej osoby lub wykorzystania jej podobizny, osobistego pisma lub nagrania audio lub wideo nie może być wykorzystany w sposób nieuzasadniony i sprzeczny z uzasadnionymi interesami danej osoby.

                          Podsekcja 3Prawo do integralności psychicznej i fizycznej

                          §

                          Człowiek jest nietykalny.

                          §

                          (1) Ciało ludzkie podlega ochronie prawnej nawet po śmierci. Zabrania się pozbywania się szczątków ludzkich i szczątków ludzkich w sposób niegodny zmarłego.

                          (2) Jeżeli szczątków ludzkich nie złożono na cmentarzu publicznym, osoba, która została wyraźnie wskazana przez tę osobę przed śmiercią, ma prawo do ich wydania; w przeciwnym razie z kolei jego małżonek, dziecko lub rodzic, a jeśli żadne z nich nie jest obecne lub jeśli odmówią przyjęcia szczątków, otrzyma je jego spadkobierca.

                          Naruszenie integralności

                          §

                          (1) Poza przypadkami określonymi w ustawie nikt nie może ingerować w integralność innej osoby bez jej zgody wyrażonej ze świadomością charakteru ingerencji i jej możliwych skutków. Jeśli ktoś zgadza się na poważną krzywdę, jest to lekceważone; nie dotyczy to sytuacji, gdy interwencja jest konieczna w każdych okolicznościach w interesie życia lub zdrowia danej osoby.

                          (2) Przedstawiciel ustawowy może wyrazić zgodę na ingerencję w nietykalność osoby reprezentowanej, jeżeli służy to bezpośredniej korzyści osoby, która sama nie jest w stanie wyrazić zgody.

                          §

                          (1) Każdy, kto chce wykonać operację na innej osobie, musi w zrozumiały sposób wyjaśnić charakter operacji. Wyjaśnienie jest prawidłowe, jeżeli można rozsądnie założyć, że druga strona zrozumiała sposób i cel interwencji, w tym przewidywane skutki i możliwe zagrożenia dla jej zdrowia, a także czy inny sposób postępowania jest również możliwy.

                          (2) W przypadku wyrażenia zgody w imieniu innej osoby, osobie, która ma być poddana interwencji, również zostanie udzielone wyjaśnienie, jeżeli jest ona zdolna do oceny, w sposób współmierny do jej zdolności zrozumienia danego wyjaśnienia.

                          §

                          Małoletni, który nie jest w pełni samodzielny, może w normalnych sprawach także sam wyrazić zgodę na ingerencję w jego ciało, jeżeli jest to stosowne do intelektualnej i dobrowolnej dojrzałości małoletnich w jego wieku i jeżeli jest to interwencja, która nie pozostawić trwałe lub poważne konsekwencje.

                          §

                          (1) Zgoda na ingerencję w integralność osoby wymaga formy pisemnej, jeżeli ma zostać odcięta część ciała, której nie można zregenerować.

                          (2) Zgoda wymaga również formy pisemnej

                          a) eksperyment medyczny na ludziach, lub

                          b) interwencja, której stan zdrowia danej osoby nie wymaga; nie dotyczy to zabiegów kosmetycznych, które nie pozostawiają trwałych lub poważnych następstw.

                          §

                          (1) Zgoda może być cofnięta w dowolnej formie, nawet jeśli wymagana jest zgoda pisemna.

                          (2) Jeżeli zgoda na piśmie nie jest wymagana, uważa się, że została wyrażona. W przypadku wątpliwości co do tego, czy zgoda została odwołana w innej formie niż pisemna, przyjmuje się, że odwołanie nie nastąpiło.

                          §

                          (1) Jeżeli dana osoba nie może wyrazić zgody z powodu niemożności wyrażenia woli, choćby czasowej, a nie ma przedstawiciela ustawowego, wymagana jest zgoda współmałżonka, rodzica lub innej bliskiej osoby obecnej. Jeżeli żadna z tych osób nie jest obecna, wymagana jest zgoda współmałżonka, a jeżeli nie, zgoda rodzica lub innej bliskiej osoby, jeżeli można je bez trudności zidentyfikować i nawiązać kontakt oraz jeżeli jest oczywiste, że nie ma ryzyka opóźnienie. Jeżeli uzyskanie zgody w żaden z wyżej wymienionych sposobów nie jest możliwe, zgody może udzielić inna osoba obecna, która wykaże szczególne zainteresowanie osobą, której dane dotyczą.

                          (2) W trakcie postępowania oraz przy udzielaniu zgody uwzględnia się wcześniej wyrażoną, znaną wolę osoby, której integralność ma zostać naruszona.

                          §

                          Jeżeli życie człowieka jest w nagłym i oczywistym niebezpieczeństwie, a zgoda nie może być uzyskana w nagłym wypadku, nawet w innej formie niż przepisana, można podjąć natychmiastowe działanie, jeżeli jest to konieczne ze względu na zdrowie zainteresowanego.

                          §

                          (1) Jeżeli ma zostać naruszona integralność małoletniego, który ukończył czternaście lat, nie nabył pełnej samodzielności i poważnie sprzeciwia się interwencji, to interwencja nie może być przeprowadzona bez zgoda sądu. Dotyczy to również przypadku wykonywania zabiegu na osobie dorosłej, która nie jest w pełni samodzielna.

                          (2) Jeżeli przedstawiciel ustawowy nie zgadza się na ingerencję w integralność osoby, o której mowa w ust. zgoda sądu.

                          §

                          Jeżeli integralność osoby niezdolnej do osądu ma zostać naruszona w sposób pozostawiający trwałe, nieuniknione i poważne konsekwencje albo w sposób związany z poważnym zagrożeniem dla jej życia lub zdrowia, interwencja może być przeprowadzona tylko za zgodą Sąd. Nie narusza to postanowień § 99.

                          §

                          Sąd wyrazi zgodę na interwencję zgodnie z art. 100 lub 101, jeżeli leży to w interesie zainteresowanej osoby, po zapoznaniu się z nią i pełnym rozpoznaniu jej osobowości.

                          §

                          Jeżeli integralność osoby, która znajdowała się w stanie, w którym nie mogła ocenić, co się z nią dzieje, została naruszona, a osoba ta nie wyraziła zgody na interwencję, należy jej to wyjaśnić, gdy tylko jej stan na to pozwoli, w sposób, aby mógł zrozumieć, jaki zabieg został na nim wykonany i musi zostać pouczony o jego możliwych skutkach i ryzyku niewykonania zabiegu.

                          Podsekcja 4Uprawnienia osoby przyjętej do placówki medycznej bez jej zgody

                          §

                          Osoba może być przyjęta do zakładu opieki zdrowotnej bez jej zgody lub przebywać w niej bez jej zgody tylko z przyczyn określonych w ustawie i pod warunkiem, że niezbędnej opieki nie mogą zapewnić jej łagodniejsze i mniej restrykcyjne środki. Złożenie wniosku o ograniczenie samodzielności samo w sobie nie stanowi przesłanki do umieszczenia lub przetrzymywania osoby w takiej placówce bez jej zgody.

                          §

                          (1) W przypadku przyjęcia lub pobytu w zakładzie opieki zdrowotnej świadczeniodawca niezwłocznie zawiadamia o tym swojego przedstawiciela ustawowego, opiekuna lub opiekuna oraz współmałżonka lub inną znaną mu osobę bliską; nie może jednak zawiadomić o tym małżonka lub innej osoby bliskiej, jeżeli mu tego zabroniono.

                          (2) O przyjęciu osoby do zakładu udzielającego świadczeń zdrowotnych świadczeniodawca zawiadamia sąd w ciągu 24 godzin; dotyczy to również sytuacji, gdy osoba jest osadzona w takiej placówce. Sąd podejmie decyzję w sprawie zastosowanego środka w ciągu siedmiu dni.

                          §

                          (1) Świadczeniodawca zapewnia, aby osoba przyjęta do zakładu opieki zdrowotnej lub przebywająca w takim zakładzie otrzymała bez zbędnej zwłoki odpowiednie wyjaśnienie jej statusu prawnego, podstawy prawnej podjętego środka oraz możliwości ochrony, w tym prawa wyboru pełnomocnika lub powiernika.

                          (2) Wyjaśnienie jest udzielane w taki sposób, aby osoba mogła je w wystarczającym stopniu zrozumieć i zdać sobie sprawę z charakteru podjętego działania i jego konsekwencji; jeżeli osoba taka ma przedstawiciela ustawowego, opiekuna lub pomocnika, wyjaśnienia należy również udzielić jej bez zbędnej zwłoki.

                          §

                          (1) Jeżeli dana osoba ma agenta lub powiernika, świadczeniodawca powiadamia agenta lub powiernika o podjętych środkach bez zbędnej zwłoki po uzyskaniu informacji o nich.

                          (2) Powiernik może wykonywać w imieniu osoby wszelkie uprawnienia przysługujące jej w związku z przyjęciem jej do właściwego obiektu lub przebywaniem w takim obiekcie. Wspomagający ma takie same prawa jak powiernik.

                          §

                          Każdy, kto został przyjęty do zakładu opieki zdrowotnej lub przebywa w nim, ma prawo do omówienia swoich spraw ze swoim przedstawicielem, powiernikiem lub osobą wspierającą w rozmowie osobistej i bez obecności osób trzecich.

                          §

                          (1) Osoba przyjęta do placówki udzielającej świadczeń zdrowotnych lub przebywająca w takiej placówce ma prawo do poddania swojego stanu zdrowia, dokumentacji medycznej lub oświadczenia lekarza prowadzącego o niezdolności do samodzielnej oceny i wyrażenia woli przez lekarza niezależnego od świadczeniodawcy świadczeń zdrowotnych w tej placówce i jej operatora. Takie samo uprawnienie ma syndyk lub pomocnik.

                          (2) Jeżeli prawo do ponownego rozpoznania jest wykonywane jeszcze przed wydaniem przez sąd orzeczenia na podstawie § 105 ust. podjęta miara.

                          §

                          Jeżeli sąd orzeka o dopuszczalności podjętego środka, wyraża to zgodę na przymusowy pobyt w zakładzie opieki zdrowotnej, ale nie odbiera prawa do odmowy wykonania określonego zabiegu lub leczenia.

                          Podsekcja 5Postępowanie z częściami ludzkiego ciała

                          §

                          (1) Osoba, której usunięto część ciała, ma prawo wiedzieć, w jaki sposób została usunięta. Zabrania się pozbywania się usuniętej części ciała ludzkiego w sposób niegodny człowieka lub w sposób zagrażający zdrowiu publicznemu.

                          (2) Usunięta część ciała może być wykorzystana do celów medycznych, badawczych lub naukowych przez całe życie, jeśli osoba ta wyrazi na to zgodę. Wykorzystanie usuniętej części ciała osoby w celu o charakterze nietypowym zawsze wymaga jej wyraźnej zgody.

                          (3) To samo odnosi się do tego, co pochodzi z ciała ludzkiego, jak i do części ciała ludzkiego.

                          §

                          Osoba może pozostawić część swojego ciała innej osobie tylko na warunkach określonych innym przepisem prawnym. Nie dotyczy to włosów lub podobnych części ciała ludzkiego, które można bezboleśnie usunąć bez znieczulenia i które regenerują się w sposób naturalny; można je zostawić komuś innemu za opłatą i są one postrzegane jako ruchomości.

                          Podsekcja 6Ochrona ciała ludzkiego po śmierci człowieka

                          §

                          (1) Człowiek ma prawo do decydowania o tym, jak zostanie rozporządzane jego ciałem po śmierci.

                          (2) Przeprowadzenie sekcji zwłok lub użycie zwłok ludzkich po śmierci osoby dla potrzeb nauk medycznych, badań naukowych lub dydaktycznych bez zgody zmarłego jest możliwe tylko wtedy, gdy stanowi to inna ustawa.

                          §

                          (1) Człowiek ma prawo decydować, jaki rodzaj pogrzebu powinien mieć. Jeżeli nie pozostawi w tej sprawie wyraźnej decyzji, o jego pochówku zadecyduje mąż zmarłego, aw przypadku jego braku dzieci zmarłego; jeśli ich nie ma, decydują rodzice, a jeśli ich nie ma, rodzeństwo zmarłego; jeśli nie żyją, to decydują ich dzieci, a jeśli ich też tam nie ma, to ktoś z bliskich osób; jeżeli nie ma żadnej z tych osób, decyduje gmina, na terenie której osoba zmarła.

                          (2) Koszty pochówku i przygotowania do pochówku pokrywa majątek. Jeżeli majątek nie wystarcza na pokrycie kosztów sposobu pochówku, jakiego życzył sobie zmarły, należy przynajmniej pochować go godnie, zgodnie z lokalnymi zwyczajami.

                          (3) Kolejna regulacja prawna określa, w jaki sposób i na czyj koszt zostanie pochowana osoba, której majątek nie wystarcza na pokrycie kosztów pogrzebu i czy nikt nie jest chętny do dobrowolnego pokrycia kosztów pogrzebu.

                          §

                          Jeżeli osoba umiera bez wyrażenia zgody na sekcję zwłok lub na użycie jej ciała po śmierci zgodnie z § 113, ważne jest, że nie wyraża ona zgody na sekcję zwłok lub na takie użycie jej ciała.

                          §

                          Kto wyraża zgodę na pośmiertne rozczłonkowanie lub wykorzystanie jego zwłok w sposób określony w § 113, wpisze swoją opinię do rejestru prowadzonego według innego przepisu prawnego; zgoda ta może być również wyrażona w dokumencie publicznym lub wobec świadczeniodawcy ze skutkami wobec tego świadczeniodawcy.

                          §

                          Zgoda na sekcję zwłok lub na wykorzystanie ciała po śmierci do celów medycznych, naukowych lub edukacyjnych może zostać cofnięta. Jeżeli osoba przebywająca w zakładzie opieki zdrowotnej cofnie zgodę, może to zrobić w drodze oświadczenia złożonego na piśmie.

                          Część 3Osoby prawne

                          Sekcja 1Obecna ustanovení

                          §

                          Osoba prawna posiada osobowość prawną od momentu powstania do ustania.

                          §

                          Osoby prawne prowadzą rzetelną ewidencję swojego majątku, nawet jeśli nie są zobowiązane do prowadzenia ksiąg rachunkowych na podstawie innego przepisu prawnego.

                          Publiczne rejestry osób prawnych

                          §

                          (1) co najmniej datę jej powstania, datę jej rozwiązania ze wskazaniem przyczyny prawnej oraz datę jej rozwiązania, a także jej nazwę, adres siedziby i przedmiot działalności, nazwę i adres zamieszkania albo zameldowania urząd każdego członka organu statutowego, wraz ze wskazaniem sposobu, podlega wpisowi do rejestru publicznego, sposobu, w jaki ten organ reprezentuje osobę prawną, oraz danych o dacie ustanowienia lub ustania pełnienia przez niego funkcji.

                          (2) Kolejna regulacja prawna określa, czym są publiczne rejestry osób prawnych, jakie osoby prawne są do nich wpisywane iw jaki sposób lub jakie inne dane o osobach prawnych są do nich wprowadzane i w jaki sposób są z nich usuwane lub czy zbiór dokumentów jest częścią rejestru publicznego. Publiczne rejestry osób prawnych są dostępne dla każdego; każdy może je przeglądać i pobierać z nich wyciągi, opisy lub kopie.

                          (3) W przypadku zmiany stwierdzonego stanu faktycznego osoba zarejestrowana lub osoba, która jest do tego zobowiązana z mocy prawa, bez zbędnej zwłoki zawiadamia o zmianie osobę prowadzącą rejestr publiczny, który bez zbędnej zwłoki dokonuje wpisu tej zmiany do rejestru publicznego.

                          §

                          (1) Osoba, której wpis dotyczy, nie ma prawa sprzeciwu wobec osoby, która postępuje zgodnie z prawem, powierzając dane wpisane do rejestru publicznego, że wpis jest niezgodny z rzeczywistością.

                          (2) Jeżeli dane wpisane do rejestru publicznego zostały opublikowane, nikt nie może twierdzić po piętnastu dniach od publikacji, że nie mógł wiedzieć o opublikowanych danych. Jeżeli opublikowane dane nie odpowiadają danym zarejestrowanym, osoba, której dane dotyczą, nie może powoływać się na opublikowane dane przeciwko innej osobie; jeżeli jednak wykaże, że była świadoma wprowadzonych informacji, może sprzeciwić się temu, że publikowane informacje nie odpowiadają wprowadzonym informacjom.

                          Założenie i utworzenie podmiotu prawnego

                          §

                          Osoba prawna może zostać utworzona w drodze aktu założycielskiego, ustawy, decyzji organu władzy publicznej lub w inny sposób przewidziany innym przepisem prawnym.

                          §

                          (1) Postępowanie założycielskie określa co najmniej nazwę, siedzibę osoby prawnej, przedmiot działalności, organ statutowy osoby prawnej oraz sposób jej utworzenia, jeżeli ustawa nie stanowi tego wprost. Określi również, kto będzie pierwszym członkiem organu statutowego.

                          (2) Do wszczęcia postępowania sądowego wymagana jest forma pisemna.

                          §

                          Jeżeli nie podano, na jaki czas podmiot prawny został utworzony, przyjmuje się, że został utworzony na czas nieokreślony.

                          §

                          (1) Wielu założycieli ustanawia podmiot prawny, przyjmując statut lub zawierając inną umowę.

                          (2) Prawo określa, w jakich przypadkach osoba prawna może zostać utworzona nawet przez czynności prawne jednej osoby zawarte w akcie założycielskim.

                          §

                          (1) Osoba prawna powstaje w dniu wpisu do rejestru publicznego.

                          (2) Jeżeli osoba prawna jest utworzona z mocy prawa, powstaje w dniu jej wejścia w życie, chyba że ustawa określa późniejszy termin.

                          (3) Ustawa określa, w jakich innych przypadkach wpis do rejestru publicznego nie jest wymagany do utworzenia osoby prawnej. Ustawa określa, w jakich przypadkach do powołania lub utworzenia osoby prawnej wymagana jest decyzja organu władzy publicznej.

                          §

                          Możliwe jest działanie w imieniu osoby prawnej jeszcze przed jej utworzeniem. Ktokolwiek postępuje w ten sposób, jest uprawniony i związany wyłącznie tym działaniem; jeżeli działa kilka osób, są one umocowane i związane solidarnie. Osoba prawna może przejąć skutki tych działań dla siebie w ciągu trzech miesięcy od jej utworzenia. W takim przypadku jest od początku uprawniona i związana tymi negocjacjami. Jeśli je przejmie, poinformuje o tym pozostałych uczestników.

                          §

                          Po utworzeniu osoby prawnej nie można żądać stwierdzenia, że ​​nie została ona utworzona, a jej wpis do rejestru publicznego nie może zostać z tego powodu wykreślony.

                          §
                          (1) Sąd stwierdza nieważność osoby prawnej po jej utworzeniu, nawet bez wniosku, jeżeli

                          a) brak jest postępowania założycielskiego,

                          b) wszczęcie postępowania sądowego nie spełnia przesłanek koniecznych do prawnego istnienia osoby prawnej,

                          c) działania prawne założycieli są sprzeczne z § 145 lub

                          d) osoba prawna została założona przez mniej osób niż wymaga tego prawo.

                          (2) W dniu stwierdzenia nieważności osoby prawnej zostaje ona postawiona w stan likwidacji.

                          §

                          Przed podjęciem decyzji na podstawie § 129 sąd wyznacza osobie prawnej rozsądny termin na usunięcie wady, jeżeli jest to wada, którą można usunąć.

                          §

                          Stwierdzenie nieważności osoby prawnej nie ma wpływu na nabyte przez nią prawa i obowiązki.

                          Název

                          §

                          (1) Nazwa podmiotu prawnego to jego nazwa.

                          (2) Nazwa musi odróżniać podmiot prawny od innego podmiotu i zawierać wskazanie jego formy prawnej. Nazwa nie może wprowadzać w błąd.

                          §

                          (1) Nazwa może zawierać imię i nazwisko osoby, z którą osoba prawna ma szczególny związek. Jeżeli osoba żyje, jej nazwisko może być użyte w imieniu osoby prawnej tylko za jej zgodą; jeżeli zmarł bez zgody, wymagana jest zgoda jego męża, a jeśli nie, zgoda dorosłego zstępnego, a jeśli nie, zgoda przodka.

                          (2) Jeżeli nazwisko zostało użyte w imieniu osoby prawnej, a powodem tego jest ważny interes ochrony rodziny, § 78 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

                          (3) Kto ma prawo do wyrażenia zgody na używanie nazwiska osoby w imieniu osoby prawnej, ma prawo ją w każdej chwili cofnąć, nawet jeśli udzielił jej na określony czas; jeżeli uzgodniono co innego, nie bierze się pod uwagę, jeżeli cofnięcie zgody jest uzasadnione istotną zmianą okoliczności lub innym uzasadnionym powodem. Jeżeli zgoda udzielona na określony czas została cofnięta bez istotnej zmiany okoliczności lub innego rozsądnego powodu, wnoszący odwołanie zrekompensuje podmiotowi prawnemu powstałą szkodę.

                          §

                          (1) Nazwa osoby prawnej może zawierać jakiś charakterystyczny element nazwy innej osoby prawnej, jeżeli przemawia za tym ich wzajemny stosunek. Nawet w takim przypadku odbiorcy muszą mieć możliwość wystarczającego rozróżnienia tych dwóch nazw.

                          (2) Charakterystyczny element nazwy innej osoby prawnej nie może być używany w nazwie bez jej zgody. Przepis § 133 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

                          §

                          (1) Osoba prawna, której dotknęło zakwestionowanie jej prawa do nazwy lub która poniosła szkodę w wyniku nieuprawnionej ingerencji w to prawo lub której taka szkoda jest zagrożona, w szczególności przez nieuprawnione użycie nazwy, może żądać zaniechania nieupoważnionej ingerencji lub usunięcia jej skutków.

                          (2) Taka sama ochrona przysługuje podmiotowi prawnemu przed każdym, kto ingeruje w jego reputację lub prywatność bez uzasadnionego powodu, chyba że jest to dla celów naukowych lub artystycznych lub dla wiadomości prasowych, radiowych, telewizyjnych lub podobnych; jednak nawet taka interwencja nie może kolidować z uzasadnionymi interesami podmiotu prawnego.

                          §Sidlo

                          (1) Podczas tworzenia osoby prawnej określa się jej siedzibę. Jeśli nie zakłóca to spokoju i porządku w domu, miejsce zamieszkania może znajdować się również w mieszkaniu.

                          (2) Jeżeli osoba prawna jest wpisana do rejestru publicznego, wystarczy, że akt założycielski wskazuje nazwę gminy, w której znajduje się osoba prawna; jednak osoba prawna proponuje wpisać pełny adres siedziby do rejestru publicznego.

                          §

                          (1) Każdy może ubiegać się o rzeczywistą siedzibę osoby prawnej.

                          (2) Osoba prawna nie może sprzeciwić się osobie, która powołuje się na siedzibę zarejestrowaną w rejestrze publicznym, że ma ona rzeczywistą siedzibę w innym miejscu.

                          Przeniesienie siedziby

                          §

                          (1) Osoba prawna, która ma siedzibę za granicą, może przenieść swoją siedzibę na terytorium Republiki Czeskiej. Nie dotyczy to przypadków, gdy nie zezwala na to porządek prawny państwa, w którym osoba prawna ma swoją siedzibę, lub jeśli dotyczy osoby prawnej, której dotyczy zakaz na mocy § 145.

                          (2) Osoba prawna, która zamierza przenieść swoją siedzibę na terytorium Republiki Czeskiej, dołącza do wniosku o rejestrację we właściwym rejestrze publicznym decyzję o wybranej przez siebie formie prawnej czeskiej osoby prawnej oraz o postępowaniu założycielskim wymaganym przez czeski kodeks prawny dla tej formy podmiotu prawnego.

                          (3) Wewnętrzne stosunki prawne osoby prawnej podlegają czeskiemu systemowi prawnemu po przeniesieniu siedziby do Republiki Czeskiej. Prawo czeskie reguluje również odpowiedzialność jej członków lub członków jej organów za długi osoby prawnej, jeżeli powstały one po dacie wejścia w życie przeniesienia siedziby statutowej do kraju.

                          §

                          Osoba prawna mająca siedzibę w Republice Czeskiej może przenieść swoją siedzibę za granicę, jeżeli nie jest to sprzeczne z porządkiem publicznym i jeżeli zezwala na to porządek prawny państwa, do którego ma zostać przeniesiona siedziba osoby prawnej przeniesiony.

                          §

                          (1) Osoba prawna, która zamierza przenieść swoją siedzibę za granicę, ogłasza ten zamiar, wskazując adres nowej siedziby oraz formę prawną po przeniesieniu siedziby, co najmniej na trzy miesiące przed terminem przewidywanego przeniesienia siedziby. Wierzyciele mają prawo zażądać wystarczającego zabezpieczenia swoich zaległych wierzytelności w ciągu dwóch miesięcy od publikacji, jeżeli po zmianie siedziby statutowej ściągalność ich wierzytelności w Republice Czeskiej ulegnie pogorszeniu.

                          (2) W przypadku braku porozumienia co do sposobu i zakresu zabezpieczenia, sąd zadecyduje o wystarczającym zabezpieczeniu i jego zakresie, biorąc pod uwagę rodzaj i wysokość roszczenia. Jeżeli osoba prawna nie zapewni zabezpieczenia zgodnie z orzeczeniem sądu, członkowie organu statutowego odpowiadają za niezabezpieczone długi, z wyjątkiem tych, którzy udowodnią, że dołożyli wystarczających starań, aby wykonać orzeczenie.

                          §

                          (1) Członek osoby prawnej, który nie wyraził zgody na przeniesienie siedziby statutowej za granicę, ma prawo zakończyć członkostwo w osobie prawnej ze skutkiem na dzień przeniesienia siedziby statutowej. Jeżeli członkowi osoby prawnej przysługuje prawo do rozliczenia po wygaśnięciu członkostwa, osoba prawna przekaże mu rozliczenie nie później niż w dniu wejścia w życie zmiany siedziby statutowej. Za wypełnienie tego obowiązku odpowiadają członkowie organu statutowego.

                          (2) Członkowie osoby prawnej i jej organu statutowego odpowiadają za długi powstałe przed dniem wejścia w życie przeniesienia siedziby, tak jak przed przeniesieniem siedziby za granicę.

                          §

                          Zmiana siedziby jest skuteczna od dnia wpisu jej adresu do właściwego rejestru publicznego.

                          §

                          Artykuły 138–142 stosuje się mutatis mutandis do tworzenia i przenoszenia oddziałów osób prawnych.

                          Cel osób prawnych

                          §

                          (1) Osoba prawna może być utworzona w interesie publicznym lub prywatnym. Jego charakter ocenia się zgodnie z główną działalnością osoby prawnej.

                          (2) Prawo określa, w jakim celu osoba prawna może zostać utworzona tylko po spełnieniu szczególnych warunków.

                          §
                          (1) Zakazane jest tworzenie osoby prawnej, której celem jest naruszenie prawa lub osiągnięcie celu w sposób niezgodny z prawem, w szczególności jeżeli jej celem jest

                          a) odmawianie lub ograniczanie osobistych, politycznych lub innych praw osób ze względu na ich narodowość, płeć, rasę, pochodzenie, poglądy polityczne lub inne, przekonania religijne i status społeczny,

                          b) podżeganie do nienawiści i nietolerancji,

                          c) propagowanie przemocy lub

                          d) kierowanie władzą publiczną lub sprawowanie administracji publicznej bez zezwolenia prawnego.

                          (2) Zabrania się tworzenia osoby prawnej uzbrojonej lub z komponentami uzbrojonymi, chyba że jest to osoba prawna utworzona na mocy ustawy, która jest wyraźnie dozwolona lub narzucona przez prawo do uzbrojenia lub tworzenia komponentu uzbrojonego, lub osoba prawna zajmująca się bronią w związku z prowadzoną działalnością zgodnie z innym przepisem prawa lub podmiot prawny, którego członkowie posiadają lub używają broni do celów sportowych lub kulturalnych lub do polowania lub wykonywania zadań zgodnie z innym przepisem prawnym.

                          Użyteczności publicznej

                          §

                          Pożytek publiczny to podmiot prawny, którego misją jest przyczynianie się do osiągania dobra powszechnego przez własną działalność zgodnie z aktem założycielskim, jeżeli tylko osoby uczciwe mają znaczący wpływ na decyzje podmiotu prawnego, jeżeli ma on nabył majątek z uczciwych źródeł i gospodarczo wykorzystuje swój majątek na cele pożytku publicznego.

                          §

                          Podmiot prawny pożytku publicznego ma prawo wpisać do rejestru publicznego status podmiotu pożytku publicznego, jeżeli spełnia warunki określone innym przepisem prawa.

                          §

                          Jeżeli status pożytku publicznego jest wpisany do rejestru publicznego, osoba prowadząca ten rejestr publiczny go wykreśla, jeżeli osoba prawna zrzeknie się statusu pożytku publicznego lub jeżeli sąd postanowi go cofnąć. Przez wykreślenie z rejestru publicznego ustaje status pożytku publicznego.

                          §

                          Sąd orzeka o pozbawieniu statusu pożytku publicznego na wniosek osoby mającej w tym interes prawny, a nawet bez wniosku w przypadku, gdy osoba prawna przestaje spełniać warunki jego uzyskania i nie naprawi braku w rozsądnym terminie, nawet na żądanie sądu.

                          §

                          Tylko podmiot prawny, którego status pożytku publicznego jest wpisany do rejestru publicznego, ma prawo w swoim imieniu oświadczyć, że jest pożytkiem publicznym.

                          Organy osoby prawnej

                          §

                          (1) Ustawa lub postępowanie założycielskie określają, w jaki sposób i w jakim zakresie członkowie organów osoby prawnej podejmują decyzje w jej imieniu i zastępują jej wolę.

                          (2) Osobie prawnej przypisuje się dobrą wiarę członków organu osoby prawnej.

                          §

                          (1) Osoba prawna tworzy organy z jednym członkiem (osoba fizyczna) lub kilkoma członkami (zbiorowość).

                          (2) Osoba fizyczna będąca członkiem organu osoby prawnej, która została wybrana, mianowana lub w inny sposób powołana do pełnienia funkcji (zwana dalej „członkiem wybranego organu”) musi być w pełni niezależna. Dotyczy to również przedstawiciela osoby prawnej, która sama jest członkiem wybranego organu innej osoby prawnej.

                          (3) Jeżeli główna działalność osoby prawnej dotyczy małoletnich lub osób o ograniczonej samodzielności, a głównym celem osoby prawnej nie jest prowadzenie działalności gospodarczej, w postępowaniu założycielskim może zostać ustalone, że członkiem wybranego organu kolegialnego osoby prawnej może być również małoletni lub osoba o ograniczonej samodzielności.

                          §

                          (1) Osoba, której upadłość została stwierdzona, może zostać członkiem organu wybieralnego, jeżeli uprzednio zawiadomiła osobę, która ją powołała na to stanowisko; nie dotyczy to sytuacji, gdy od zakończenia postępowania upadłościowego upłynęły co najmniej trzy lata.

                          (2) Jeżeli upadłość osoby będącej członkiem wybranego organu została stwierdzona, osoba ta bez zbędnej zwłoki zawiadamia o tym osobę, która ją powołała.

                          (3) W razie braku zawiadomienia każdy, kto ma w tym interes prawny, może żądać usunięcia członka wybranego organu przez sąd. Nie dotyczy to sytuacji, gdy osoba, która powołała członka wybranego organu, po zapoznaniu się z zaświadczeniem o upadłości tej osoby zdecydowała, że ​​powinien on nadal sprawować urząd.

                          §

                          Jeżeli członkiem wybranego organu osoby prawnej jest inna osoba prawna, upoważnia ona osobę fizyczną do reprezentowania jej w organie, w przeciwnym razie osobę prawną reprezentuje członek jej organu statutowego.

                          §

                          (1) Jeżeli powołany został członek organu wybieralnego, który nie jest do tego uprawniony zgodnie z ustawą, jego powołanie na to stanowisko uważa się za niebyłe. Jeżeli członek organu wybranego po powołaniu do urzędu utraci zdolność prawną do bycia członkiem organu wybranego, jego urząd wygasa; bez zbędnej zwłoki powiadamia podmiot prawny o zakończeniu pełnienia funkcji.

                          (2) Jeżeli powołanie osoby na członka organu z wyboru uważa się za nie dokonane albo powołanie jest nieważne, nie narusza to prawa nabytego w dobrej wierze.

                          §

                          (1) Jeżeli organ jest kolegialny, decyduje o sprawach osoby prawnej w zborze. Jest w stanie podejmować uchwały w obecności lub przy innym udziale większości członków i podejmuje decyzje większością głosów członków uczestniczących.

                          (2) Jeżeli uprawnienia poszczególnych członków organu są podzielone według określonych dziedzin, przepisu ust. 1 nie stosuje się. Podział kompetencji nie zwalnia pozostałych członków z obowiązku nadzorowania prowadzenia spraw osoby prawnej.

                          §

                          (1) Jeżeli decyzja zostanie podjęta, na wniosek członka wybranego organu, który sprzeciwił się wnioskowi, zapisuje się jego zdanie odrębne.

                          (2) Jeżeli wniosek został przyjęty pod nieobecność jednego z członków, członek ten ma prawo zapoznać się z treścią decyzji.

                          §

                          (1) Zgromadzenie założycielskie może ustanowić większą liczbę uczestników dla zdolności organu do podjęcia uchwały, wymagać większej liczby głosów do podjęcia decyzji lub ustalić tryb zmiany sposobu podejmowania decyzji przez organ.

                          (2) Założenie postępowania sądowego może pozwolić organowi na podjęcie decyzji poza posiedzeniem w formie pisemnej lub przy wykorzystaniu środków technicznych.

                          (3) Postępowanie założycielskie może określić, że w przypadku równości głosów w podejmowaniu decyzji przez wybrany organ osoby prawnej, decydujący jest głos przewodniczącego.

                          §

                          (1) Kto przyjmuje stanowisko członka wybranego organu, zobowiązuje się do pełnienia go z należytą lojalnością oraz z niezbędną wiedzą i starannością. Uważa się, że działa niedbale, jeśli nie jest zdolny do tej opieki właściwego gospodarza, nawet gdyby musiał się o tym przekonać, obejmując stanowisko lub w trakcie jego wykonywania, i nie wyciąga konsekwencji dla siebie.

                          (2) Członek wybranego organu pełni funkcję osobiście; nie uniemożliwia to jednak członkowi upoważnienia innego członka tego samego organu do głosowania na niego pod jego nieobecność.

                          (3) Jeżeli członek wybranego organu nie zrekompensował osobie prawnej szkody wyrządzonej jej przez naruszenie obowiązków podczas pełnienia funkcji, chociaż był zobowiązany do naprawienia szkody, odpowiada wobec wierzyciela osoby prawnej za jej dług w zakresie, w jakim nie naprawił szkody, jeżeli wierzyciel nie może uzyskać świadczenia od osoby prawnej.

                          §

                          Jeżeli członek organu wybieralnego złoży rezygnację z zajmowanego stanowiska w drodze oświadczenia skierowanego do osoby prawnej, stanowisko wygasa po upływie dwóch miesięcy od dnia złożenia oświadczenia.

                          Działając w imieniu osoby prawnej

                          §

                          Ten, kto reprezentuje osobę prawną, powinien wyjaśnić, co go do tego upoważnia, jeśli nie wynika to już z okoliczności. Kto składa podpis w imieniu osoby prawnej, składa swój podpis pod jej nazwą oraz informacją o pełnionej funkcji lub stanowisku.

                          §

                          Jeżeli osoba prawna jest reprezentowana przez członka jej organu w sposób wpisany do rejestru publicznego, nie można twierdzić, że osoba prawna nie podjęła niezbędnej uchwały, że uchwała była wadliwa lub że członek organu naruszył podjętą uchwałę.

                          §

                          Organ statutowy posiada wszelkie uprawnienia, które nie zostały powierzone innemu organowi osoby prawnej na mocy postępowania założycielskiego, ustawy lub decyzji organu władzy publicznej.

                          §

                          (1) Członek organu statutowego może reprezentować osobę prawną we wszystkich sprawach.

                          (2) Jeżeli kompetencje organu statutowego należą do kilku osób, tworzą one kolegialny organ statutowy. Jeżeli założycielskie postępowanie prawne nie określa, w jaki sposób jego członkowie reprezentują podmiot prawny, każdy członek robi to niezależnie. Jeżeli akt założycielski wymaga od członków organu statutowego współdziałania, członek może reprezentować osobę prawną jako pełnomocnik samodzielnie, jeżeli został upoważniony do dokonania określonej czynności prawnej.

                          (3) Jeżeli osoba prawna z kolegialnym organem statutowym zatrudnia pracowników, powierza ona jednemu członkowi organu statutowego czynności prawne wobec pracowników; w przeciwnym razie uprawnienia te wykonuje przewodniczący organu statutowego.

                          §

                          (1) Jeżeli organ statutowy nie posiada wystarczającej liczby członków wymaganej do podjęcia decyzji, brakujących członków sąd powołuje na wniosek osoby, która poświadczy interes prawny na okres do powołania nowych członków w trybie określonym w art. zakładanie postępowania sądowego; w przeciwnym razie sąd ustanawia kuratora dla osoby prawnej, nawet bez wniosku, ilekroć dowie się o tym w toku swoich czynności.

                          (2) Sąd ustanawia kuratora dla osoby prawnej, nawet bez wniosku, jeżeli interesy członka organu statutowego są sprzeczne z interesami osoby prawnej i jeżeli osoba prawna nie ma innego członka organu zdolnego do jej reprezentowania .

                          §

                          (1) Podmiot prawny jest reprezentowany przez swoich pracowników w zwykłym zakresie ze względu na ich zaszeregowanie lub funkcję; jednocześnie decydujący jest stan, w jakim ukazuje się opinii publicznej. Postanowienia dotyczące reprezentacji osoby prawnej przez pracownika stosuje się analogicznie do reprezentacji osoby prawnej przez jej członka lub członka innego organu niezarejestrowanego w rejestrze publicznym.

                          (2) Ograniczenie pełnomocnictwa przez regulację wewnętrzną osoby prawnej wywołuje skutki wobec osoby trzeciej tylko wtedy, gdy musiało być jej znane.

                          §

                          Osoba prawna jest związana czynem bezprawnym popełnionym przez członka wybranego organu, pracownika lub innego jego przedstawiciela wobec osoby trzeciej w ramach wykonywania swoich obowiązków.

                          Anulowanie osoby prawnej

                          §

                          (1) Osoba prawna zostaje rozwiązana w wyniku czynności prawnej, upływu czasu, decyzji organu władzy publicznej lub osiągnięcia celu, dla którego została utworzona, oraz z innych przyczyn przewidzianych przez prawo.

                          (2) O dobrowolnym rozwiązaniu podmiotu prawnego decyduje jego właściwy organ.

                          §

                          (1) Po rozwiązaniu osoby prawnej wymagana jest jej likwidacja, chyba że cały jej majątek obejmie następca prawny lub ustawa stanowi inaczej.

                          (2) Jeżeli z postępowania sądowego w sprawie rozwiązania osoby prawnej nie wynika, czy jest ona rozwiązana z likwidacją, czy bez likwidacji, ważne jest, aby została rozwiązana z likwidacją.

                          §

                          Kto podjął decyzję o rozwiązaniu osoby prawnej z likwidacją, może zmienić tę decyzję do czasu osiągnięcia celu likwidacji.

                          §
                          W przypadku likwidacji osoba prawna zostaje rozwiązana

                          a) wygaśnięcia okresu, na którym została założona,

                          b) realizacji celu, dla którego została powołana,

                          c) w dniu określonym w ustawie lub w akcie prawnym o rozwiązaniu osoby prawnej, w innym przypadku w dniu jego wejścia w życie, lub

                          d) dzień wejścia w życie decyzji organu władzy publicznej, chyba że w decyzji określono termin późniejszy.

                          §
                          (1) Na wniosek poświadczającego interes prawny lub nawet bez wezwania sąd rozwiązuje osobę prawną i zarządza jej likwidację, jeżeli

                          a) dopuszcza się nielegalnej działalności w zakresie poważnie zakłócającym porządek publiczny,

                          b) nie spełnia już przesłanek wymaganych przez prawo do utworzenia osoby prawnej,

                          c) nie miał organu statutowego zdolnego do kworum przez ponad dwa lata, lub

                          d) tak stanowi prawo.

                          (2) Jeżeli prawo zezwala sądowi na rozwiązanie podmiotu prawnego z powodu, który można usunąć, sąd wyznacza mu rozsądny termin na usunięcie braków przed wydaniem orzeczenia.

                          §

                          (1) Jeżeli podmiot prawny ulega rozwiązaniu w trakcie przekształcenia, zostaje rozwiązany bez przeprowadzania likwidacji w dniu wejścia w życie przekształcenia.

                          (2) Jeżeli upadłość osoby prawnej została stwierdzona, zostaje ona uchylona bez przeprowadzenia likwidacji przez unieważnienie upadłości po wykonaniu uchwały planowej lub przez unieważnienie upadłości z powodu zupełnej niewystarczalności majątku; zostanie ona jednak postawiona w stan likwidacji, jeżeli po zakończeniu postępowania upadłościowego pojawi się jakikolwiek majątek.

                          Przekształcenie osoby prawnej

                          §

                          (1) Przekształcenie osoby prawnej to połączenie, podział i zmiana formy prawnej.

                          (2) Osoba prawna może zmienić swoją formę prawną tylko wtedy, gdy ustawa to przewiduje.

                          §

                          (1) Kto podjął decyzję o przekształceniu osoby prawnej, może zmienić decyzję do czasu, aż przekształcenie stanie się skuteczne.

                          (2) Jeżeli przekształcenie osoby prawnej stało się skuteczne, nie można stwierdzić, że do niego nie doszło, nie można też stwierdzić nieważności czynności prawnej, która doprowadziła do przekształcenia, ani też nie można unieważnić wpisu przekształcenia w rejestrze publicznym.

                          §

                          (1) W trakcie przekształcenia należy ustalić decydującą datę, od której czynności likwidowanej osoby prawnej są uznawane z księgowego punktu widzenia za czynności wykonywane w imieniu następcy prawnego.

                          (2) Na dzień poprzedzający decydujący dzień likwidowana osoba prawna lub osoba prawna podzielona przez wydzielenie sporządza końcowe sprawozdanie finansowe. W decydującym dniu następca prawny lub osoba prawna podzielona przez wydzielenie sporządza bilans otwarcia.

                          §

                          (1) Skuteczność przekształcenia osoby prawnej wpisanej do rejestru publicznego następuje z dniem wpisu do rejestru publicznego. W takim przypadku decydującą datę ustala się tak, aby nie poprzedzała ona daty złożenia wniosku o wpis przekształcenia do rejestru publicznego o więcej niż dwanaście miesięcy.

                          (2) Jeżeli osoby zaangażowane są wpisane do rejestru publicznego w różnych powiatach, wniosek o rejestrację przekształcenia składa się w którymkolwiek z nich, a organ władzy publicznej tego samego dnia wpisze wszystkie odnotowane fakty do rejestru publicznego.

                          §

                          (1) Połączenie odbywa się poprzez połączenie lub połączenie co najmniej dwóch uczestniczących podmiotów prawnych. Fuzja lub fuzja jest uważana za przeniesienie przedsiębiorstwa pracodawcy.

                          (2) W fuzji co najmniej jedna z zaangażowanych stron przestaje istnieć; prawa i obowiązki osób wypowiadających są przenoszone tylko na jedną z uczestniczących osób jako następcę prawnego.

                          (3) W przypadku fuzji wszystkie uczestniczące osoby przestają istnieć, a w ich miejsce powstaje nowy podmiot prawny jako następca prawny; przechodzą na nią prawa i obowiązki wszystkich zaginionych osób.

                          §

                          (1) Osoba prawna z podziałem jest dzielona z utworzeniem nowych osób prawnych lub jest dzielona podczas jednoczesnego łączenia z innymi osobami prawnymi (dalej zwanym „podziałem przez połączenie”). Osobę prawną można również utworzyć przez wydzielenie lub połączenie kilku metod podziału. Podział przez fuzję, wydzielenie, a także inne metody podziału są uważane za przeniesienie przedsiębiorstwa pracodawcy.

                          (2) Jeżeli osoba prawna podzielona przez podział przestaje istnieć, a jej prawa i obowiązki przechodzą na kilka następców prawnych, wówczas

                          a) jeżeli następcy prawne uczestniczą w podziale jako osoby już istniejące, jest to podział przez połączenie,

                          b) jeżeli kolejne osoby prawne nie zostały jeszcze utworzone przez podział, jest to podział z utworzeniem nowych osób prawnych.

                          (3) W przypadku podziału osoby prawnej przez wydzielenie, podzielona osoba prawna nie zostaje zlikwidowana ani rozwiązana, ale wydzielona część jej praw i obowiązków przechodzi na istniejący lub nowo utworzony podmiot będący następcą prawnym.

                          §

                          W przypadkach, o których mowa w art. 179 ust. 2 lub 3, właściwy organ osoby prawnej decyduje, którzy pracownicy likwidującej osoby prawnej staną się pracownikami poszczególnych następców prawnych.

                          §

                          Osoby prawne o różnych formach prawnych mogą łączyć się i dzielić tylko wtedy, gdy ustawa tak stanowi.

                          §

                          Jeżeli w wyniku przekształcenia osoby prawnej jej majątek przechodzi na następną osobę prawną, a zgodnie z innym przepisem prawnym do przeniesienia praw i obowiązków wymagana jest zgoda organu władzy publicznej, to zgoda ta jest również wymagana w celu przekształcenia osoby prawnej.

                          §

                          (1) Wraz ze zmianą formy prawnej osoba prawna, której forma prawna uległa zmianie, nie zostaje zlikwidowana ani rozwiązana, zmienia się jedynie jej sytuacja prawna, aw przypadku spółki kapitałowej także status prawny jej członków.

                          (2) Jeżeli dzień, na który sporządzono projekt umowy lub decyzję o zmianie formy prawnej, nie jest dniem bilansowym według innego przepisu prawnego, osoba prawna sporządza na ten dzień śródroczne sprawozdanie finansowe. Dane, z których sporządzono sprawozdanie finansowe na dzień przetworzenia zmiany formy prawnej, nie mogą poprzedzać daty decyzji osoby prawnej o zmianie formy prawnej o więcej niż trzy miesiące.

                          §

                          (1) Decyzja o przekształceniu osoby prawnej utworzonej na mocy ustawy może zostać podjęta, jeżeli ustawa wyraźnie to przewiduje.

                          (2) O przekształceniu osoby prawnej utworzonej decyzją organu władzy publicznej decyduje ten organ.

                          Wygaśnięcie osoby prawnej

                          §

                          Osoba prawna wpisana do rejestru publicznego przestaje istnieć z dniem wykreślenia z rejestru publicznego.

                          §

                          Osoba prawna, która nie podlega wpisowi do rejestru publicznego, przestaje istnieć z chwilą zakończenia likwidacji.

                          Likwidacja

                          §

                          (1) Celem likwidacji jest uregulowanie majątku rozwiązanej osoby prawnej (istota likwidacyjna), zaspokojenie długów wobec wierzycieli oraz zbycie salda aktywów netto powstałego w wyniku likwidacji (wraz z saldem likwidacyjnym), zgodnie z prawem.

                          (2) Osoba prawna zostaje postawiona w stan likwidacji w dniu jej rozwiązania lub stwierdzenia jej nieważności. Jeżeli osoba prawna zarejestrowana w rejestrze publicznym zostanie postawiona w stan likwidacji, likwidator bez zbędnej zwłoki proponuje wpis do rejestru publicznego w celu wpisania jej w stan likwidacji. Podczas likwidacji osoba prawna używa swojej nazwy z dodatkiem „w likwidacji”.

                          §

                          W razie postawienia osoby prawnej w stan likwidacji nikt nie może działać w jej imieniu zgodnie z prawem poza zakresem określonym w § 196 od chwili, gdy dowiedział się o jej postawieniu w stan likwidacji albo od chwili, gdy powinien i mógł się o tym dowiedzieć.

                          §

                          (1) Po wejściu w stan likwidacji właściwy organ wyznacza likwidatora podmiotu prawnego; likwidatorem może być tylko osoba uprawniona do bycia członkiem organu statutowego. Jeżeli funkcja likwidatora wygasa przed rozwiązaniem osoby prawnej, właściwy organ osoby prawnej wyznacza bez zbędnej zwłoki nowego likwidatora.

                          (2) Jeżeli osoba prawna jest w likwidacji, a likwidator nie został powołany, wszyscy członkowie organu statutowego wykonują jego uprawnienia.

                          §

                          W przypadku powołania kilku likwidatorów do likwidacji podmiotu prawnego, tworzą oni organ kolegialny.

                          §

                          (1) Likwidatora wyznacza sąd, nawet bez wniosku, dla osoby prawnej, która została postawiona w stan likwidacji bez powołania likwidatora zgodnie z § 189. Sąd wyznacza likwidatora, nawet jeśli sam postanowił rozwiązać podmiot prawny.

                          (2) Na wniosek osoby, która poświadczy w tym interes prawny, sąd odwołuje likwidatora nienależycie wypełniającego swoje obowiązki i wyznacza nowego likwidatora.

                          (3) Jeżeli nie złożono innej propozycji lub jeżeli propozycja nie może zostać uwzględniona, sąd może wyznaczyć członka organu statutowego na likwidatora w postępowaniu zgodnie z ust. 1 lub 2, nawet bez jego zgody. Likwidator taki nie może zrezygnować z zajmowanego stanowiska. Może jednak wystąpić do sądu z wnioskiem o zwolnienie go z zajmowanego stanowiska, jeżeli udowodni, że nie można go sprawiedliwie zobowiązać do pełnienia tego stanowiska.

                          (4) Jeżeli nie można wyznaczyć likwidatora nawet zgodnie z ust. 3, sąd wyznacza go spośród osób wpisanych na listę zarządców masy upadłości.

                          §

                          Jeżeli likwidator został ustanowiony przez sąd, osoby trzecie zapewniają likwidatorowi współpracę w takim samym zakresie, w jakim są zobowiązane do współpracy z zarządcą masy upadłości.

                          §

                          Likwidator nabywa uprawnienia organu statutowego z chwilą powołania. Likwidator odpowiada w równym stopniu za należyte wykonywanie swoich obowiązków jako członka organu statutowego.

                          §

                          Tylko sąd może odwołać likwidatora, który został powołany na to stanowisko.

                          §

                          Wynagrodzenie likwidatora i sposób jego wypłaty określa osoba, która go powołała.

                          §

                          (1) Działalność likwidatora może służyć wyłącznie celowi odpowiadającemu charakterowi i celowi likwidacji.

                          (2) Jeżeli osoba prawna nabyła spadek lub zapis z zastrzeżeniem, zobowiązaniem czasowym lub nakazem, likwidator przestrzega tych ograniczeń. Jeżeli jednak osoba prawna otrzymała środki celowe z budżetów publicznych, likwidator wykorzysta te środki zgodnie z decyzją organu, który je przekazał; analogicznie postępuje likwidator, jeżeli osoba prawna otrzymała środki finansowe przeznaczone na realizację celu użyteczności publicznej.

                          §

                          W trakcie likwidacji likwidator będzie preferencyjnie zaspokajał roszczenia pracowników; nie dotyczy to sytuacji, gdy osoba prawna jest w stanie upadłości.

                          §

                          (1) Likwidator zawiadamia wszystkich znanych wierzycieli o postawieniu osoby prawnej w stan likwidacji.

                          (2) Likwidator publikuje bez zbędnej zwłoki co najmniej dwa razy z rzędu, w odstępie co najmniej dwóch tygodni, zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, wraz z wezwaniem wierzycieli do zgłoszenia wierzytelności w terminie nie krótszym niż trzy miesiące z drugiej publikacji.

                          §

                          (1) Likwidator sporządza bilans otwarcia i spis majątku osoby prawnej na dzień postawienia osoby prawnej w stan likwidacji.

                          (2) Likwidator sporządzi inwentarz majątku za pokryciem kosztów na rzecz każdego wierzyciela, który tego zażąda.

                          §

                          Jeżeli w toku likwidacji likwidator stwierdzi, że osoba prawna jest w stanie upadłości, składa bez zbędnej zwłoki wniosek o ogłoszenie upadłości, chyba że chodzi o przypadek, o którym mowa w § 201.

                          §

                          (1) Jeżeli jest to przypadek zgodnie z § 173 ust. 2, a dochody z likwidacji nie wystarczają na zaspokojenie wszystkich długów, likwidator pokryje koszty likwidacji z dochodów z pierwszej grupy, zaspokoi roszczenia pracowników z pozostałej części w drugiej grupie, a następnie spłacić roszczenia innych wierzycieli z trzeciej grupy.

                          (2) W przypadku braku możliwości pełnego zaspokojenia roszczeń w tej samej grupie, zostaną one zaspokojone proporcjonalnie.

                          §

                          (1) Jeżeli nie jest możliwe spieniężenie całego majątku likwidacyjnego w rozsądnym terminie, likwidator ureguluje koszty i roszczenia z pierwszej, a następnie z drugiej grupy, w miarę możliwości, z częściowych wpływów; nie ma to wpływu na § 201 ust. 2. Likwidator proponuje wówczas wierzycielom wierzytelności z trzeciej grupy przejęcie substancji likwidacyjnej w celu spłaty długów.

                          (2) Jeżeli nie będzie możliwe spieniężenie choćby części majątku likwidacyjnego w rozsądnym terminie lub jeżeli roszczenia pierwszej i drugiej grupy nie zostaną w całości zaspokojone z częściowych wpływów, likwidator zaproponuje przejęcie majątku likwidacyjnego przez wszyscy wierzyciele.

                          (3) Uznaje się, że wierzyciel, któremu zaproponowano aktywa likwidacyjne zgodnie z ust. 1 lub 2, i który nie odpowiedział na tę ofertę w ciągu dwóch miesięcy, przyjął ofertę; skutek ten nie nastąpi, jeżeli likwidator nie poinstruował go w ofercie.

                          §

                          (1) Wierzyciele przejmujący majątek likwidacyjny są uprawnieni do udziału określonego w stosunku wysokości ich wierzytelności; w pozostałej części ich roszczenia wygasają.

                          (2) Jeżeli którykolwiek z wierzycieli odmówi udziału w przejęciu majątku likwidacyjnego, jego roszczenie uważa się za wygasłe. Nie dotyczy to sytuacji, gdy później zostaną odkryte nieznane wcześniej aktywa osoby prawnej.

                          §

                          (1) Jeżeli wszyscy wierzyciele odmówią przejęcia masy likwidacyjnej, substancja likwidacyjna przechodzi do stanu z dnia rozwiązania osoby prawnej; likwidator bez zbędnej zwłoki zawiadamia o tym organ właściwy na podstawie innego prawa.

                          (2) Bez względu na §§ 201–203 wierzyciel, który jest wierzycielem zabezpieczonym na mocy innego prawa, ma prawo do zaspokojenia z zabezpieczenia, którym zabezpieczono jego wierzytelność. Jeżeli zabezpieczony wierzyciel nie jest w ten sposób w pełni zaspokojony ze swojego roszczenia, jest on uprawniony do pozostałej części świadczenia zgodnie z §§ 201 do 203.

                          §

                          (1) Gdy tylko likwidator dokona wszystkiego, co poprzedza rozliczenie likwidacyjne lub przekazanie majątku likwidacyjnego zgodnie z § 202 lub zawiadomienie zgodnie z § 204, sporządza sprawozdanie końcowe z przebiegu likwidacji, w w którym określa co najmniej sposób zbycia majątku likwidacyjnego oraz, w stosownych przypadkach, także propozycję wykorzystania salda likwidacyjnego. W tym samym dniu likwidator sporządzi sprawozdanie finansowe. Likwidator dołącza do sprawozdania finansowego protokół podpisu.

                          (2) Sprawozdanie końcowe, propozycję wykorzystania salda likwidacyjnego oraz sprawozdanie finansowe likwidator przedstawia do zatwierdzenia osobie, która go powołała na to stanowisko. Osoba, która została likwidatorem zgodnie z § 189 ust. 1, składa sprawozdanie końcowe, propozycję wykorzystania bilansu likwidacyjnego i sprawozdania finansowego organowi osoby prawnej uprawnionej do usunięcia jej ze stanowiska, lub moc kontrolowania go. W przypadku braku takiego upoważnienia likwidator przedstawia te dokumenty i wnioski do zatwierdzenia przez sąd.

                          (3) Wykreśleniu osoby prawnej z rejestru publicznego nie stoi na przeszkodzie fakt, że dokumenty, o których mowa w ust. 1, nie zostały zatwierdzone.

                          §

                          (1) Do czasu zaspokojenia praw wszystkich wierzycieli, którzy zgłosili swoje roszczenia w terminie zgodnie z § 198, część salda likwidacyjnego nie może być wypłacona ani w formie zaliczki, ani w żaden inny sposób wykorzystana.

                          (2) Jeżeli wierzytelność jest sporna lub nie jest jeszcze wymagalna, saldo likwidacyjne można wykorzystać tylko wtedy, gdy wierzycielowi zapewniono wystarczające zabezpieczenie.

                          §

                          Likwidacja kończy się z wykorzystaniem salda likwidacyjnego, przejęciem masy likwidacyjnej przez wierzyciela albo jego odrzuceniem. Likwidator składa wniosek o wykreślenie osoby prawnej z rejestru publicznego w ciągu trzydziestu dni od zakończenia likwidacji.

                          §

                          Jeżeli nawet przed wykreśleniem osoby prawnej z rejestru publicznego zostanie odkryta jej wcześniej nieznana własność lub jeśli pojawi się potrzeba podjęcia innych niezbędnych działań, likwidacja nie zostanie zakończona, a likwidator rozliczy ten majątek lub przeprowadzi inne niezbędne działania. Po zakończeniu tych negocjacji postępuje zgodnie z sekcjami od 205 do 207; przepisów § 170 nie stosuje się.

                          §

                          (1) W przypadku ujawnienia nieznanego majątku osoby prawnej po jej wykreśleniu z rejestru publicznego lub w przypadku pojawienia się innego interesu godnego ochrony prawnej, sąd na wniosek osoby poświadczającej interes prawny uchyla wykreślenie osoby prawnej, postanawia o jej likwidacji i powołuje likwidatora. Zgodnie z tą decyzją prowadzący rejestr publiczny wpisuje do niego przywrócenie osobowości prawnej, fakt jego likwidacji oraz informacje o likwidatorze. Od czasu przywrócenia podmiot prawny był postrzegany tak, jakby nigdy nie przestał istnieć.

                          (2) Jeżeli osoba prawna została przywrócona z powodu odkrycia nieznanych aktywów, niezaspokojone roszczenia jej wierzycieli zostaną przywrócone.

                          Sekcja 2Korporacja

                          Podsekcja 1Generalnie o korporacjach

                          §

                          (1) Korporacja jest tworzona jako osoba prawna przez wspólnotę osób.

                          (2) Podmiot prawny utworzony przez jednego członka jest postrzegany jako korporacja.

                          §

                          (1) Korporacja może mieć jednego członka, jeśli zezwala na to prawo. W takim przypadku pojedynczy członek korporacji nie może dobrowolnie zrezygnować z członkostwa, chyba że w jego miejsce wejdzie nowa osoba.

                          (2) Jeżeli liczba członków spółki spadnie poniżej liczby określonej ustawą, sąd ją zniesie nawet bez wniosku i postanowi o jej likwidacji. Najpierw jednak da jej rozsądny czas na naprawienie sytuacji.

                          §

                          (1) Przyjmując członkostwo w korporacji, członek zobowiązuje się do uczciwego postępowania wobec niej i zachowania jej porządku wewnętrznego. Korporacja nie może bezzasadnie faworyzować ani niekorzystnie wpływać na swojego członka i musi chronić jego prawa członkowskie i uzasadnione interesy.

                          (2) Jeżeli członek spółki osobowej nadużyje prawa głosu na szkodę ogółu, sąd orzeka na wniosek osoby, która wykaże interes prawny, że głos tego członka nie może być brany pod uwagę przy określonej sprawa. Uprawnienie to wygasa, jeżeli wniosek nie zostanie złożony w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym doszło do nadużycia głosu.

                          §

                          Jeżeli członek spółki lub członek jej organu wyrządza spółce szkodę w sposób, z którego wynika jego obowiązek naprawienia szkody i przez którą inny członek spółki poniósł również szkodę w zakresie wartości swojego udziału, i jeżeli tylko ten członek dochodzi roszczeń zadośćuczynienia, sąd może nałożyć na poszkodowanego obowiązek naprawienia wyrządzonej szkody tylko spółce, jeżeli okoliczności sprawy to uzasadniają, w szczególności jeżeli jest wystarczająco oczywiste, że środek taki zrekompensuje również szkodę do zdewaluowanego udziału.

                          Podsekcja 2Stowarzyszenie

                          §

                          (1) Co najmniej trzy osoby kierujące się wspólnym interesem mogą założyć stowarzyszenie w celu jego realizacji jako samorządny i dobrowolny związek członków i zrzeszać się w nim.

                          (2) Jeżeli stowarzyszenia utworzą nowe stowarzyszenie jako swoje stowarzyszenie w celu realizacji wspólnego interesu, wyrażą one jego stowarzyszeniowy charakter w imieniu nowego stowarzyszenia.

                          §

                          (1) Nikogo nie można zmuszać do członkostwa w stowarzyszeniu i nikomu nie można zabronić jego opuszczenia.

                          (2) Członkowie stowarzyszenia nie odpowiadają za jego długi.

                          §

                          Nazwa stowarzyszenia musi zawierać wyrazy „stowarzyszenie” lub „stowarzyszenie zarejestrowane”, ale wystarczy skrót „zs”.

                          §

                          (1) Podstawową działalnością stowarzyszenia może być jedynie zaspokajanie i ochrona tych interesów, dla realizacji których stowarzyszenie zostało powołane. Przedsiębiorczość lub inna działalność zarobkowa nie może być głównym przedmiotem działalności stowarzyszenia.

                          (2) Oprócz głównej działalności stowarzyszenie może również rozwijać drugorzędną działalność gospodarczą polegającą na prowadzeniu działalności gospodarczej lub innej działalności zarobkowej, jeżeli jej celem jest wspieranie głównej działalności lub gospodarczego wykorzystania mienia stowarzyszenia.

                          (3) Zysk z działalności stowarzyszenia może być przeznaczony wyłącznie na działalność stowarzyszenia, w tym na administrowanie stowarzyszeniem.

                          Założenie stowarzyszenia

                          §
                          Założyciele zawiązują stowarzyszenie, jeżeli uzgodnią treść statutu; statut zawiera min

                          a) nazwa i siedziba stowarzyszenia,

                          b) cel stowarzyszenia,

                          c) o prawach i obowiązkach członków wobec stowarzyszenia lub o ustaleniu sposobu powstania ich praw i obowiązków,

                          d) określenie organu statutowego.

                          §

                          Statut może powoływać zrzeszenie branżowe jako jednostkę organizacyjną zrzeszenia lub określać sposób tworzenia zrzeszenia branżowego i który organ decyduje o utworzeniu, rozwiązaniu lub przekształceniu zrzeszenia branżowego.

                          §

                          (1) Jeżeli statut określa, że ​​członkostwo jest różnego rodzaju, określi także prawa i obowiązki związane z poszczególnymi rodzajami członkostwa.

                          (2) Ograniczenie praw lub rozszerzenie obowiązków związanych z określonym rodzajem członkostwa może nastąpić tylko na warunkach określonych z góry w statucie, w innym przypadku za zgodą większości zainteresowanych członków. Nie dotyczy to sytuacji, gdy stowarzyszenie ma uzasadniony powód do ograniczenia praw lub rozszerzenia obowiązków.

                          §

                          Statut należy złożyć w całości w siedzibie stowarzyszenia.

                          Zebranie założycielskie

                          §

                          (1) Stowarzyszenie może być również zawiązane uchwałą zebrania założycielskiego stowarzyszenia. Na zebraniu założycielskim stosuje się analogicznie przepisy dotyczące zgromadzenia członków.

                          (2) Zwołujący sporządzi projekt statutu i we właściwy sposób zaprosi na zebranie założycielskie innych zainteresowanych. Prowadzący lub osoba przez niego upoważniona sprawdzi poprawność i kompletność listy obecności.

                          §

                          Każdy, kto uczestniczy w zebraniu założycielskim i spełnia warunki członkostwa w stowarzyszeniu, zostaje wpisany na listę obecnych i podpisuje się imieniem i nazwiskiem oraz miejscem zamieszkania. Zwołujący lub osoba przez niego upoważniona sprawdzi prawidłowość i kompletność listy obecnych. Ważnym jest, aby osoby wpisane na listę obecności złożyły odpowiedni wniosek do stowarzyszenia.

                          §

                          (1) Posiedzenie założycielskie otwiera zwołujący lub osoba przez niego upoważniona. Zawiadamia zebranie założycielskie o liczbie obecnych i informuje o działaniach, które zwołujący podjął już w interesie stowarzyszenia. Zaproponuje również zgromadzeniu założycielskiemu zasady jego przebiegu oraz wyboru przewodniczącego i innych osób pełniących funkcje.

                          (2) Zebranie założycielskie wybiera członków tych organów, które ma wybierać zgodnie z postanowieniami ustawy i statutu.

                          (3) Zgromadzenie założycielskie podejmuje uchwały większością głosów obecnych w czasie głosowania.

                          (4) Każdy, kto głosował przeciwko przyjęciu projektu statutu, może wycofać się ze zgłoszenia do stowarzyszenia. Należy to odnotować na liście obecnych z podpisami osoby rezygnującej i osoby, która dokonała wpisu.

                          §

                          Jeżeli w zgromadzeniu założycielskim uczestniczą co najmniej trzy osoby, mogą one zatwierdzić statut zgodnie z § 218.

                          Powstanie stowarzyszenia

                          §

                          (1) Stowarzyszenie powstaje z dniem wpisu do rejestru publicznego.

                          (2) Wniosek o wpisanie stowarzyszenia do rejestru publicznego składają założyciele lub osoba wyznaczona przez zgromadzenie założycielskie.

                          (3) Jeżeli stowarzyszenie nie zostanie wpisane do rejestru publicznego w ciągu trzydziestu dni od dnia złożenia wniosku o rejestrację i jeżeli w tym terminie nie zostanie wydana decyzja o odmowie rejestracji, uważa się, że stowarzyszenie zostało wpisane do rejestru publicznego w dniu trzydziestym dnia od złożenia wniosku.

                          §

                          Jeżeli stowarzyszenie nadal działa po odmowie wpisu do rejestru publicznego, stosuje się przepisy o spółce.

                          Stowarzyszenie zależne

                          §

                          (1) Osobowość prawna stowarzyszenia branżowego wywodzi się z osobowości prawnej stowarzyszenia głównego. Stowarzyszenie pomocnicze może mieć prawa i obowiązki oraz nabywać je w zakresie określonym w statucie stowarzyszenia głównego i wpisanym do rejestru publicznego.

                          (2) Nazwa zrzeszenia branżowego musi zawierać charakterystyczny element nazwy zrzeszenia głównego i wyrażać jego charakterystykę zrzeszenia branżowego.

                          §

                          (1) Związek branżowy powstaje z dniem wpisu do rejestru publicznego.

                          (2) Stowarzyszenie główne składa wniosek o wpis stowarzyszenia branżowego do rejestru publicznego.

                          (3) Jeżeli decyzja o rejestracji lub jej odmowa nie zostanie wydana w terminie trzydziestu dni od dnia złożenia wniosku o rejestrację, uważa się, że związek branżowy został wpisany do rejestru publicznego.

                          (4) Stowarzyszenie główne jest uprawnione i solidarnie związane ze stowarzyszeniem pomocniczym z postępowań sądowych stowarzyszenia branżowego, które miały miejsce przed datą jego wpisu do rejestru publicznego. Od dnia wpisu związku branżowego do rejestru publicznego związek główny poręcza długi związku branżowego w zakresie określonym w statucie.

                          §

                          (1) Anulowanie głównego powiązania powoduje również anulowanie powiązania pomocniczego.

                          (2) Stowarzyszenie główne nie zostanie rozwiązane, dopóki nie zostaną rozwiązane wszystkie stowarzyszenia pomocnicze.

                          §

                          Nabywając status użyteczności publicznej dla stowarzyszenia głównego, stowarzyszenia pomocnicze również uzyskują ten status. Jeżeli stowarzyszenie główne zrzeknie się statusu użyteczności publicznej lub zostanie mu odebrane, tracą go również stowarzyszenia pomocnicze.

                          Członkostwo

                          §

                          (1) Jeżeli statut nie stanowi inaczej, członkostwo w stowarzyszeniu wiąże osobę członka i nie przechodzi na jego następcę prawnego.

                          (2) Jeżeli członkiem stowarzyszenia jest osoba prawna, jest ona reprezentowana przez organ statutowy, chyba że osoba prawna wyznaczy innego przedstawiciela.

                          §

                          (1) Po utworzeniu stowarzyszenia członkostwo w nim może być ustanowione przez przyjęcie w poczet członków lub w inny sposób określony w statucie.

                          (2) Osoby ubiegające się o członkostwo w stowarzyszeniu wyrażają wolę związania się statutem od chwili przystąpienia do stowarzyszenia.

                          (3) O przyjęciu w poczet członków decyduje organ wskazany w statucie, inaczej najwyższy organ stowarzyszenia.

                          §

                          Członkostwo w stowarzyszeniu głównym jest uważane za utworzone przez członkostwo w stowarzyszeniu pomocniczym; dotyczy to również ustania członkostwa.

                          §

                          Statut może określać wysokość i termin płatności składki członkowskiej lub określać, który organ stowarzyszenia ustala wysokość i termin płatności składki członkowskiej iw jaki sposób.

                          §Lista członków

                          (1) Jeżeli stowarzyszenie prowadzi listę członków, statut określa sposób dokonywania wpisów i skreśleń związanych z członkostwem osób w stowarzyszeniu na liście członków. Statut będzie dalej określał, w jaki sposób lista członków będzie udostępniana lub czy nie będzie udostępniana.

                          (2) Każdy członek, w tym byli członkowie, otrzyma od stowarzyszenia, na swój koszt, na swoje żądanie potwierdzenie wraz z wyciągiem z listy członków zawierającym jego dane osobowe lub potwierdzenie, że dane te zostały usunięte. W miejsce zmarłego członka o zaświadczenie może wystąpić jego małżonek, dziecko lub rodzic, aw przypadku ich braku inna osoba bliska lub spadkobierca, jeżeli wykaże interes godny ochrony prawnej.

                          (3) Lista członków może być opublikowana za zgodą wszystkich członków, którzy są na niej zarejestrowani; publikując niepełną listę członków, musi być oczywiste, że jest ona niekompletna.

                          Wygaśnięcie członkostwa

                          §

                          Członkostwo w stowarzyszeniu ustaje przez wystąpienie, wykluczenie lub w inny sposób określony w statucie lub przepisach prawa.

                          §

                          Jeżeli statut nie stanowi inaczej, członkostwo ustaje, jeżeli członek nie opłaci składki członkowskiej nawet w rozsądnym terminie określonym przez stowarzyszenie dodatkowo w wezwaniu do wpłaty, mimo że został o tym pouczony w wezwaniu.

                          §

                          (1) Jeżeli statut nie stanowi inaczej, stowarzyszenie może wykluczyć członka, który poważnie naruszył obowiązek wynikający z członkostwa i nie wystąpił o naprawienie szkody w rozsądnym terminie, nawet po wezwaniu stowarzyszenia. Wezwanie nie jest wymagane, jeżeli naruszenie obowiązków nie może zostać naprawione lub jeśli spowodowało ono szczególnie poważną szkodę dla stowarzyszenia.

                          (2) Decyzja o wydaleniu doręczana jest członkowi skreślonemu.

                          §

                          (1) Jeżeli statut nie określa innego organu, o wykluczeniu członka decyduje organ statutowy.

                          (2) O ile statut nie stanowi inaczej, każdy członek może złożyć pisemny wniosek o wykluczenie; we wniosku należy podać okoliczności potwierdzające przyczynę wykluczenia. Członek, przeciwko któremu skierowany jest wniosek, musi mieć możliwość zapoznania się z wnioskiem o wykluczenie, zażądania jego wyjaśnienia oraz stwierdzenia i udokumentowania wszystkiego, co jest dla niego korzystne.

                          §

                          (1) Członek może w ciągu piętnastu dni od doręczenia decyzji na piśmie zgłosić wniosek o ponowne rozpatrzenie decyzji o jego wykluczeniu przez komisję arbitrażową, chyba że statut określa inny organ.

                          (2) Właściwa władza uchyla decyzję o wydaleniu członka, jeżeli wydalenie jest sprzeczne z prawem lub statutem; może cofnąć decyzję o wykluczeniu członka w innych uzasadnionych przypadkach.

                          §

                          Członek wykluczony może w ciągu trzech miesięcy od doręczenia ostatecznej decyzji stowarzyszenia o jego wydaleniu wystąpić do sądu z wnioskiem o orzeczenie nieważności wykluczenia; w przeciwnym razie prawo to wygasa. Jeżeli decyzja nie została mu doręczona, członek może złożyć wniosek w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym się o tym dowiedział, nie później jednak niż w ciągu roku od dnia, w którym po wydaniu decyzji ustało jego członkostwo przez na listę członków wpisano wykluczenie; w przeciwnym razie prawo to wygasa.

                          Organizacja stowarzyszenia

                          §

                          Organami stowarzyszenia są organ statutowy i organ najwyższy, ewentualnie komisja kontrolna, komisja arbitrażowa oraz inne organy określone w statucie. Organy stowarzyszenia mogą nadać statutom dowolną nazwę, o ile nie stwarza to mylącego wrażenia co do ich charakteru.

                          §

                          Statut określa, czy organ statutowy jest kolegialny (komitet), czy indywidualny (przewodniczący). Jeżeli statut nie stanowi inaczej, najwyższy organ stowarzyszenia wybiera i odwołuje członków organu statutowego.

                          §

                          Uchwała zgromadzenia członków lub innego organu sprzeczna z dobrymi obyczajami lub zmieniająca statut w taki sposób, że jego treść jest sprzeczna z bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa, uważa się za niepodjętą. Dotyczy to choćby uchwały podjętej w sprawie, w której organ ten nie jest władny orzekać.

                          §

                          (1) Jeżeli statut nie określa kadencji członków wybieralnych organów stowarzyszenia, okres ten wynosi pięć lat.

                          (2) Jeżeli statut nie stanowi inaczej, członkowie organów wybieralnych stowarzyszenia, których liczba nie spadła poniżej połowy, mogą dokooptować członków zastępczych na najbliższe posiedzenie organu odpowiedzialnego za wybór.

                          (3) Jeżeli statut nie stanowi inaczej, do zwoływania, zebrania i podejmowania uchwał organów kolegialnych stowarzyszenia stosuje się odpowiednio § 156 i § 159 ust. 2 oraz przepisy o zebraniu członków.

                          §Najwyższy organ stowarzyszenia

                          (1) Statut określa, który organ jest najwyższym organem stowarzyszenia; do jego kompetencji zwykle należy ustalanie głównego przedmiotu działalności stowarzyszenia, podejmowanie decyzji o zmianach w statucie stowarzyszenia, zatwierdzanie wyników finansowych stowarzyszenia, ocena działalności innych organów stowarzyszenia i ich członków oraz podejmowanie decyzji o rozwiązaniu stowarzyszenia z likwidacją lub jego przekształceniu .

                          (2) Jeżeli zgodnie ze statutem organ statutowy stowarzyszenia jest jednocześnie jego najwyższym organem i nie sprawuje władzy przez okres dłuższy niż jeden miesiąc, co najmniej jedna piąta członków stowarzyszenia może zwołać zebranie wszystkich członków stowarzyszenia; kompetencja najwyższego organu stowarzyszenia przechodzi na zgromadzenie. Nie dotyczy to sytuacji, gdy umowa spółki stanowi inaczej.

                          (3) Jeżeli statut nie stanowi inaczej, najwyższym organem stowarzyszenia jest zgromadzenie członków; do zgromadzenia członków stosuje się przepisy §§ 248-257, chyba że statut stanowi inaczej.

                          Spotkanie członkowskie

                          §

                          (1) Zebranie członków zwołuje organ statutowy stowarzyszenia przynajmniej raz w roku.

                          (2) Organ statutowy stowarzyszenia zwołuje zebranie członkowskie z inicjatywy co najmniej jednej trzeciej członków stowarzyszenia lub organu nadzorczego stowarzyszenia. Jeżeli organ statutowy stowarzyszenia nie zwoła zebrania członkowskiego w terminie trzydziestu dni od daty otrzymania inicjatywy, zgłaszający inicjatywę może zwołać zebranie członkowskie na koszt stowarzyszenia we własnym zakresie.

                          §

                          (1) Zebranie członków zwołuje się w odpowiedni sposób w terminie określonym w statucie, w innym przypadku co najmniej na trzydzieści dni przed jego odbyciem. Miejsce, czas i porządek obrad muszą wynikać z zaproszenia.

                          (2) Jeżeli posiedzenie zostało zwołane zgodnie z § 248, zmiana porządku obrad w stosunku do propozycji zawartej w inicjatywie może nastąpić wyłącznie za zgodą wnioskodawcy.

                          (3) Miejsce i czas posiedzenia ustala się w taki sposób, aby w jak najmniejszym stopniu ograniczyć możliwość udziału w nim członków.

                          §

                          (1) Kto zwołał posiedzenie, może je odwołać lub odroczyć w takim samym trybie, w jakim zostało zwołane. Jeżeli nastąpi to na mniej niż tydzień przed ogłoszonym terminem zebrania, stowarzyszenie zrekompensuje członkom, którzy przybyli na spotkanie zgodnie z zaproszeniem, celowo poniesione koszty.

                          (2) Jeżeli posiedzenie zostało zwołane zgodnie z § 248, może ono zostać odwołane lub przełożone tylko na wniosek lub za zgodą osoby, która je zainicjowała.

                          §

                          Każdy członek ma prawo uczestniczyć w zebraniu oraz żądać i otrzymywać wyjaśnienia dotyczące spraw stowarzyszenia, jeżeli żądane wyjaśnienia dotyczą przedmiotu zebrania członków. Jeżeli członek zażąda na zebraniu informacji o faktach zabronionych przez prawo lub których ujawnienie naraziłoby stowarzyszenie na poważną szkodę, nie można ich udzielić.

                          §

                          (1) Zebranie członków jest w stanie podjąć uchwałę przy udziale większości członków stowarzyszenia. Uchwała zapada większością głosów członków obecnych przy podejmowaniu uchwały; każdy członek ma jeden głos.

                          (2) Jeżeli statut określa, regulując różne rodzaje członkostwa w stowarzyszeniu, że z określonym rodzajem członkostwa związany jest tylko głos doradczy, głosu tego nie uwzględnia się dla celów ust. 1.

                          §

                          (1) Rozpoczynający zebranie sprawdza, czy zgromadzenie członków jest w stanie podjąć uchwałę. Następnie zapewnią wybór przewodniczącego zgromadzenia i ewentualnie innych osób pełniących funkcje, jeżeli ich wybór jest wymagany przez statut.

                          (2) Przewodniczący prowadzi posiedzenie zgodnie z ogłoszonym porządkiem obrad, chyba że zebranie członków postanowi o jego wcześniejszym zakończeniu.

                          (3) Sprawa, która nie była umieszczona w porządku obrad zgromadzenia w chwili jego ogłoszenia, może być rozstrzygnięta tylko przy udziale i zgodzie wszystkich uprawnionych do głosowania członków stowarzyszenia.

                          §

                          (1) Organ statutowy stowarzyszenia zapewnia sporządzenie protokołu z posiedzenia w terminie trzydziestu dni od jego zakończenia. Jeżeli nie jest to możliwe, protokół sporządza osoba, która przewodniczyła posiedzeniu lub została do tego upoważniona przez zgromadzenie członków.

                          (2) Protokół musi wskazywać, kto zwołał posiedzenie iw jaki sposób, kiedy ono się odbyło, kto je rozpoczął, kto je prowadził, jakich innych funkcjonariuszy wybrało zgromadzenie członków, jeśli w ogóle, jakie uchwały zostały podjęte i kiedy sporządzono protokół.

                          (3) Każdy członek stowarzyszenia może zapoznać się z protokołem zebrania na warunkach określonych w statucie. Jeżeli statut nie stanowi inaczej, prawo to można wykonać w siedzibie stowarzyszenia.

                          §Częściowe zebranie członków

                          Statut może określać, że zebranie członkowskie będzie odbywało się w formie częściowych zebrań członkowskich, a także jakie sprawy nie mogą być rozstrzygane w ten sposób. Jeżeli regulamin dopuszcza spotkania częściowych zebrań członkowskich, określi również okres, w którym muszą się odbyć wszystkie zebrania. Do stwierdzenia kworum i podjęcia uchwały sumuje się liczbę uczestniczących członków i oddane głosy.

                          §Zgromadzenie delegatów

                          (1) Statut może określać, że uprawnienia zebrania członkowskiego wykonuje zgromadzenie delegatów.

                          (2) Każdy delegat musi być wybrany równą liczbą głosów. Jeżeli nie jest to łatwe, statut może określić rozsądne odstępstwo przy wyborze delegatów.

                          §Sesja zastępcza zebrania członków

                          (1) Jeżeli zebranie członków nie może podjąć uchwały na swoim posiedzeniu, organ statutowy lub osoba, która zwołała pierwotne zebranie, może zwołać zgromadzenie zastępcze członków w ciągu piętnastu dni od poprzedniego zebrania z nowym zaproszeniem. Z zaproszenia musi jasno wynikać, że jest to spotkanie zastępcze zebrania członków. Zastępcze posiedzenie zgromadzenia członków musi odbyć się nie później niż sześć tygodni od dnia, w którym wcześniej zwołano posiedzenie zgromadzenia członków.

                          (2) Na posiedzeniu zastępczym zgromadzenie członków może zajmować się wyłącznie sprawami objętymi porządkiem obrad poprzedniego zgromadzenia. Może podejmować uchwały przy udziale dowolnej liczby członków, o ile statut nie stanowi inaczej.

                          (3) Jeżeli zgromadzenie członków podejmuje decyzję na zebraniu subczłonków lub zamiast tego podejmuje decyzję zgromadzenie delegatów, procedura zgodnie z ust. 1 i 2 jest podobna.

                          Nieważność decyzji organu stowarzyszenia

                          §

                          Każdy członek stowarzyszenia lub każdy, kto ma w nim interes zasługujący na ochronę prawną, może zwrócić się do sądu z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji organu stowarzyszenia z powodu jej sprzeczności z prawem lub statutem, jeżeli nieważności nie można odwołać się do organów stowarzyszenia.

                          §

                          Prawo do podniesienia nieważności decyzji wygasa z upływem trzech miesięcy od dnia, w którym wnioskodawca dowiedział się lub mógł dowiedzieć się o decyzji, nie później jednak niż z upływem roku od dnia wydania decyzji.

                          §

                          (1) Sąd nie unieważni decyzji, jeżeli doszło do naruszenia prawa lub statutu bez poważnych konsekwencji prawnych, a niestwierdzanie nieważności decyzji leży w interesie stowarzyszenia godnego ochrony prawnej.

                          (2) Sąd nie stwierdzi nieważności orzeczenia, nawet jeśli miałoby to istotnie naruszyć prawo osoby trzeciej nabyte w dobrej wierze.

                          §

                          (1) Jeżeli stowarzyszenie poważnie naruszyło podstawowe prawo członkowskie członka, członek ma prawo do odpowiedniego zadośćuczynienia.

                          (2) Jeżeli stowarzyszenie sprzeciwi się, sąd nie przyzna członkowi stowarzyszenia prawa do zadośćuczynienia, jeżeli nie zostało ono zastosowane

                          a) w terminie wyznaczonym do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, albo

                          b) w ciągu trzech miesięcy od dnia wejścia w życie decyzji o odrzuceniu wniosku, jeżeli wniosek ten został odrzucony zgodnie z § 260.

                          Komitet Audytu

                          §

                          (1) Jeżeli umowa spółki ustanawia komisję rewizyjną, wymagana jest liczba co najmniej trzech członków. Jeżeli statut nie stanowi inaczej, członków komisji rewizyjnej wybiera i odwołuje zgromadzenie członków. Jeżeli umowa spółki określa, że ​​członków komisji rewizyjnej powołuje lub odwołuje organ statutowy, nie uwzględnia się tego.

                          (2) Jeżeli statut nie określa innych ograniczeń, członkostwa w komisji rewizyjnej nie łączy się z członkostwem w organie statutowym stowarzyszenia ani z funkcją likwidatora.

                          §

                          Komisja rewizyjna sprawuje nadzór nad prawidłowym prowadzeniem spraw stowarzyszenia oraz wykonywaniem przez stowarzyszenie swojej działalności zgodnie ze statutem i przepisami prawa, chyba że statut przyznaje mu dodatkowe uprawnienia. Jeżeli komisja kontrolna stwierdzi uchybienia, zwróci na nie uwagę organu statutowego, a także innych organów wskazanych w statucie.

                          §

                          W ramach kompetencji Komisji Rewizyjnej jej upoważniony członek może przeglądać dokumenty Stowarzyszenia oraz żądać wyjaśnień w poszczególnych sprawach od członków innych organów Stowarzyszenia lub jego pracowników.

                          Komisja Sędziowska

                          §

                          Jeżeli powołuje się komisję arbitrażową, rozstrzyga ona sporne sprawy należące do samorządu federalnego w zakresie określonym w statucie; jeżeli statut nie określa właściwości komisji arbitrażowej, rozstrzyga ona spory między członkiem a stowarzyszeniem dotyczące opłacania składek członkowskich oraz rozpatruje decyzję o wydaleniu członka ze stowarzyszenia.

                          §

                          (1) Jeżeli statut nie stanowi inaczej, komisja arbitrażowa składa się z trzech członków wybieranych i odwoływanych przez zgromadzenie członków lub zgromadzenie członków stowarzyszenia.

                          (2) Członkiem komisji arbitrażowej może być wyłącznie pełnoletnia iw pełni samodzielna osoba, która nie pełni funkcji członka organu statutowego lub komisji rewizyjnej stowarzyszenia. Jeżeli nikt nie zaproponował stwierdzenia nieważności wyboru członka komisji arbitrażowej z powodu braku uczciwości, przyjmuje się, z zastrzeżeniem zmiany okoliczności, że wybrano osobę uczciwą.

                          (3) Członek zostaje wykluczony z działalności komisji arbitrażowej, jeżeli okoliczności sprawy uniemożliwiają lub mogłyby uniemożliwić mu podjęcie bezstronnego rozstrzygnięcia.

                          §

                          Postępowanie przed komisją arbitrażową reguluje inny przepis prawa.

                          §Rozwiązanie stowarzyszenia
                          (1) Sąd rozwiąże stowarzyszenie z likwidacją na wniosek osoby, która ma w nim uzasadniony interes, a nawet bez wniosku w przypadku, gdy stowarzyszenie, mimo zawiadomienia przez sąd,

                          a) prowadzi czynności zabronione w § 145,

                          b) prowadzi działalność z naruszeniem § 217,

                          c) zmusza osoby trzecie do członkostwa w stowarzyszeniu, uczestniczenia w jego działalności lub wspierania go, lub

                          d) uniemożliwia członkom opuszczenie stowarzyszenia.

                          (2) Przepis § 172 pozostaje nienaruszony.

                          Likwidacja stowarzyszenia

                          §

                          (1) W przypadku rozwiązania stowarzyszenia poprzez likwidację likwidator sporządza spis majątku i udostępnia go wszystkim członkom w siedzibie stowarzyszenia.

                          (2) Likwidator wystawi spis majątku każdemu członkowi, który o to poprosi, za opłatą.

                          §

                          (1) Jeżeli likwidatora nie można nazwać inaczej, sąd wyznacza likwidatora jednego z członków organu statutowego nawet bez jego zgody. Jeżeli nie jest to możliwe, sąd wyznacza członka stowarzyszenia likwidatorem nawet bez jego zgody.

                          (2) Likwidator powołany na podstawie ust. 1 nie może zrezygnować z zajmowanego stanowiska, może jednak wystąpić do sądu z wnioskiem o zwolnienie go z zajmowanego stanowiska, jeżeli udowodni, że nie można go rzetelnie zobowiązać do pełnienia swojego stanowiska.

                          §

                          Likwidator spienięży majątek likwidacyjny tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do zaspokojenia długów stowarzyszenia.

                          §

                          (1) Likwidator zarządza saldem likwidacyjnym zgodnie ze statutem. Jeżeli statut stowarzyszenia mającego status pożytku publicznego określa, że ​​saldo likwidacyjne ma być przeznaczone na inne cele niż pożytek publiczny, nie uwzględnia się tego.

                          (2) Jeżeli saldo likwidacyjne nie może zostać rozdysponowane zgodnie ze statutem, likwidator zaoferuje stowarzyszeniu saldo likwidacyjne w podobnym celu. Jeżeli nie jest to możliwe, likwidator zaoferuje kwotę likwidacyjną gminie, na terenie której stowarzyszenie ma swoją siedzibę. Jeżeli gmina nie przyjmie oferty w ciągu dwóch miesięcy, saldo likwidacyjne przejmuje region, na którego terytorium stowarzyszenie ma swoją siedzibę. Jeśli gmina lub region otrzyma saldo likwidacyjne, wykorzysta je wyłącznie w celu pożytku publicznego.

                          §

                          Jeżeli stowarzyszenie otrzymało świadczenie celowe z budżetu państwa, przepisów § 272 nie stosuje się, a likwidator rozporządza odpowiednią częścią salda likwidacyjnego zgodnie z decyzją właściwego organu.

                          Połączenie stowarzyszeń

                          §

                          Stowarzyszenia uczestniczące zawierają umowę o połączeniu jako umowę o połączeniu stowarzyszeń lub jako umowę o połączeniu stowarzyszeń.

                          §

                          Umowa o połączeniu zawiera co najmniej informacje dotyczące nazwy, siedziby i danych identyfikacyjnych każdego z uczestniczących stowarzyszeń, wskazując, które stowarzyszenie jest stowarzyszeniem rozwiązującym, a które następcą, oraz decydującą datę.

                          §

                          (1) Porozumienie o połączeniu stowarzyszeń zawiera również porozumienie w sprawie statutu stowarzyszenia następcy prawnego.

                          (2) Jeżeli statut związku następcy prawnego zostanie zmieniony w trakcie łączenia, umowa o połączeniu zawiera również porozumienie w sprawie tej zmiany.

                          §

                          (1) Wraz z projektem umowy fuzyjnej, członkowie organów statutowych uczestniczących w niej stowarzyszeń sporządzą raport wyjaśniający ekonomiczne i prawne przyczyny i skutki fuzji. Raport może być również przygotowany jako wspólny raport dla wszystkich uczestniczących stowarzyszeń.

                          (2) Sprawozdanie wyjaśniające ekonomiczne i prawne przyczyny i skutki połączenia nie musi być sporządzone, jeżeli wszyscy członkowie uczestniczącego stowarzyszenia są członkami jego organu statutowego lub nadzorczego lub wszyscy członkowie uczestniczącego stowarzyszenia wyrażą na to zgodę.

                          §
                          Zwołanie zgromadzenia członków, na którym zostanie przedstawiony do zatwierdzenia projekt umowy o połączeniu, musi być zapowiedziane przez zwołującego co najmniej na trzydzieści dni przed jego odbyciem. Muszą one zostać udostępnione wszystkim członkom w tym okresie

                          a) projekt umowy fuzji,

                          b) statut następcy stowarzyszenia,

                          c) zestawienie aktywów i pasywów wszystkich uczestniczących stowarzyszeń nie starsze niż sześć miesięcy a

                          d) raport wyjaśniający ekonomiczne i prawne przyczyny i skutki połączenia, jeżeli jego sporządzenie jest konieczne.

                          §

                          (1) Stowarzyszenia uczestniczące publikują wspólne zawiadomienie co najmniej trzydzieści dni przed zgromadzeniem członków, w którym wskażą, których stowarzyszeń dotyczy połączenie i które stowarzyszenie stanie się stowarzyszeniem będącym następcą.

                          (2) Jeżeli stowarzyszenie nie jest odbiorcą świadczeń z budżetu państwa, jeżeli ma znikomą liczbę wierzycieli i jeżeli łączna kwota długów jest znikoma, wystarczy, że doręczy zawiadomienie znanym wierzycielom.

                          §

                          Jeżeli wierzyciel stowarzyszenia uczestniczącego zgłosi roszczenie w ciągu sześciu miesięcy od dnia, w którym rejestracja połączenia stała się dla niego skuteczna, ma on prawo do wystarczającego zabezpieczenia na wypadek pogorszenia wymagalności roszczenia. Jeżeli wierzyciel wykaże, że w wyniku połączenia ściągalność wierzytelności ulegnie znacznemu pogorszeniu, ma prawo do wystarczającego zabezpieczenia jeszcze przed wpisem połączenia do rejestru publicznego.

                          §

                          (1) Projekt umowy o połączeniu jest zatwierdzany przez zgromadzenia członków uczestniczących stowarzyszeń. Zgromadzenie członków może jedynie zatwierdzić lub odrzucić projekt umowy o połączeniu.

                          (2) Spotkania członków uczestniczących stowarzyszeń mogą być również zwoływane wspólnie. Następnie zebrania członkowskie stowarzyszeń uczestniczących głosują oddzielnie nad projektem umowy o połączeniu. Jeżeli jednak członkowie organów stowarzyszenia będącego następcą zostaną wybrani po zatwierdzeniu projektu umowy o połączeniu, zgromadzenia członków uczestniczących stowarzyszeń mogą podjąć decyzję o wspólnym głosowaniu nad tymi członkami.

                          §

                          Osoba podpisująca projekt umowy o połączeniu w imieniu stowarzyszenia uczestniczącego dołącza do podpisu, oprócz innych wymagań, oświadczenie, że projekt umowy został zatwierdzony przez zgromadzenie członków stowarzyszenia i kiedy to nastąpiło. Umowa o połączeniu zostaje przyjęta uchwałą zgromadzenia członków ostatniego z uczestniczących stowarzyszeń w sprawie zatwierdzenia projektu umowy o połączeniu i jego podpisania w imieniu tego stowarzyszenia.

                          §

                          Wniosek o stwierdzenie nieważności umowy o połączeniu może być złożony jedynie łącznie z wnioskiem o stwierdzenie nieważności uchwały zgromadzenia członków zatwierdzającej tę umowę. Tylko stowarzyszenie uczestniczące lub osoba uprawniona do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności zebrania członkowskiego ma prawo żądać unieważnienia.

                          §

                          (1) Propozycję wpisania połączenia do rejestru publicznego składają wspólnie wszystkie uczestniczące stowarzyszenia. Jeżeli jest to fuzja przez fuzję, wniosek podpiszą również członkowie statutowego organu następcy stowarzyszenia.

                          (2) Na podstawie wniosku właściwy organ rejestruje połączenie, wykreślając tego samego dnia zlikwidowane stowarzyszenia z rejestru publicznego, zaznaczając, kto jest ich następcą prawnym, a w przypadku połączenia

                          a) z połączeniem stowarzyszenie będące następcą prawnym odnotuje datę wejścia w życie połączenia oraz nazwy, adresy i dane identyfikacyjne stowarzyszeń, które połączyły się ze stowarzyszeniem będącym następcą prawnym, a także wszelkie inne zmiany dotyczące stowarzyszenia będącego następcą prawnym, jeżeli nastąpiły w wyniku połączenia połączenie,

                          b) w drodze fuzji rejestruje stowarzyszenie będące następcą prawnym i odnotowuje nazwy, adresy i dane identyfikacyjne stowarzyszeń, które są jego poprzednikami prawnymi.

                          §

                          Po zarejestrowaniu połączenia w rejestrze publicznym umowa o połączeniu nie może zostać zmieniona ani anulowana.

                          §

                          Rejestrując połączenie, członkowie zlikwidowanego stowarzyszenia nabywają członkostwo w stowarzyszeniu przejmującym.

                          §

                          (1) Jeżeli zrzeszenia uczestniczące nie złożą wniosku o rejestrację połączenia w terminie sześciu miesięcy od dnia zawarcia umowy o połączeniu, zrzeszenie uczestniczące, które było gotowe do złożenia wniosku, może odstąpić od umowy o połączeniu. Jeżeli choćby jedna ze stron odstąpi od umowy, zobowiązanie wszystkich stron wynikające z umowy ustaje.

                          (2) Jeżeli zrzeszenia uczestniczące nie złożą wniosku o rejestrację połączenia w ciągu roku od dnia zawarcia umowy o połączeniu, uznaje się, że wszystkie zrzeszenia uczestniczące odstąpiły od umowy.

                          (3) Wspólnie i osobno ze stowarzyszeniem, które spowodowało, że wniosek o rejestrację połączenia nie został złożony w terminie, członkowie jego organu statutowego zrekompensują innym stowarzyszeniom powstałą szkodę, z wyjątkiem tych, którzy wykażą, że dołożyli wystarczających starań, aby wniosek złożyć w terminie .

                          Podział stowarzyszenia

                          §

                          (1) W przypadku podziału przez połączenie uczestniczące stowarzyszenia zawierają umowę o podziale.

                          (2) Umowa dystrybucyjna zawiera min

                          a) informacje o nazwie, siedzibie i danych identyfikujących uczestniczące stowarzyszenia, ze wskazaniem, które stowarzyszenie jest w likwidacji, a które jest następcami prawnymi,

                          b) ustalanie, jaki majątek i długi likwidowanego stowarzyszenia przejmą kolejne stowarzyszenia,

                          c) ustalenie, którzy pracownicy związku likwidującego stają się pracownikami poszczególnych związków następców prawnych,

                          d) Dzień D.

                          (3) Jeżeli w wyniku podziału przez połączenie zostaną zmienione statuty któregokolwiek ze zrzeszeń następców prawnych, umowa o podziale zawiera również porozumienie o tej zmianie.

                          (4) O ile umowa o podziale nie stanowi inaczej, każdy członek rozwiązującego się stowarzyszenia nabywa w dniu podziału członkostwo we wszystkich kolejnych zrzeszeniach.

                          §

                          (1) W przypadku podziału z utworzeniem nowych stowarzyszeń stowarzyszenie podzielone przygotowuje projekt podziału.

                          (2) Projekt zawiera min

                          a) informacje o nazwie, siedzibie i danych identyfikujących uczestniczące stowarzyszenia, ze wskazaniem, które stowarzyszenie jest w likwidacji, a które jest następcami prawnymi,

                          b) ustalanie, jaki majątek i długi likwidowanego stowarzyszenia przejmą kolejne stowarzyszenia,

                          c) ustalenie, którzy pracownicy związku likwidującego stają się pracownikami poszczególnych związków następców prawnych,

                          d) projekty statutów stowarzyszeń sukcesorskich,

                          e) Dzień D.

                          (3) O ile projekt podziału nie stanowi inaczej, każdy członek zrzeszenia likwidującego nabywa z dniem wejścia w życie podziału członkostwo we wszystkich zrzeszeniach następców prawnych.

                          §

                          (1) Jeżeli z umowy o podziale lub projektu podziału nie wynika jasno, jaki majątek przechodzi ze stowarzyszenia podzielonego na stowarzyszenia będące następcami, stowarzyszenia będące następcami prawnymi są współwłaścicielami takiego majątku.

                          (2) Jeżeli z umowy o podziale lub projektu podziału nie wynika jasno, jakie długi są przenoszone ze stowarzyszenia podzielonego na stowarzyszenia będące następcami prawnymi, stowarzyszenia będące następcami prawnymi są solidarnie odpowiedzialne za te długi.

                          §

                          (1) W przypadku podziału przez połączenie przepisy o połączeniu stosuje się odpowiednio.

                          (2) W przypadku podziału z powołaniem nowych związków, organ statutowy podzielonego związku sporządza wraz z projektem podziału sprawozdanie wyjaśniające przyczyny ekonomiczne i prawne oraz skutki podziału. Sprawozdania nie trzeba sporządzać, jeżeli wszyscy członkowie stowarzyszenia są członkami jego statutowego organu lub wszyscy członkowie stowarzyszenia wyrażają na to zgodę.

                          §

                          (1) Posiedzenie członka, na którym ma być przedłożony do zatwierdzenia układ rozbiorowy lub projekt rozbiorowy, musi być zapowiedziane przez zwołującego co najmniej na trzydzieści dni przed jego odbyciem.

                          (2) W terminie określonym w ust. 1 stowarzyszenie udostępnia wszystkim członkom w swojej siedzibie sprawozdanie organu statutowego wyjaśniające ekonomiczne i prawne przyczyny i skutki podziału, jeżeli jego sporządzenie jest konieczne. Sprawozdanie musi zawierać m.in.

                          a) jeżeli jest to podział przez połączenie, propozycję umowy o podziale, statut następcy stowarzyszenia oraz zestawienie aktywów i pasywów wszystkich uczestniczących stowarzyszeń, nie starsze niż sześć miesięcy, lub

                          b) w przypadku podziału z utworzeniem nowych stowarzyszeń, projekt podziału, zestawienie aktywów i pasywów podzielonego stowarzyszenia, a także bilanse otwarcia i projekty statutów kolejnych stowarzyszeń.

                          §

                          (1) Co najmniej trzydzieści dni przed zebraniem członków podzielone stowarzyszenie publikuje zawiadomienie określające, którego stowarzyszenia dotyczy podział i które stowarzyszenia staną się jego następcami. W zawiadomieniu podzielone stowarzyszenie informuje również wierzycieli o ich prawie zgodnie z § 301.

                          (2) Jeżeli stowarzyszenie nie jest odbiorcą świadczeń z budżetu państwa, ma znikomą liczbę wierzycieli i łączna kwota zadłużenia jest znikoma, wystarczy, że doręczy zawiadomienie znanym wierzycielom.

                          §

                          (1) Porozumienie o podziale jest zatwierdzane przez zgromadzenia członków stowarzyszeń uczestniczących. Przepisy § 282 stosuje się odpowiednio.

                          (2) Projekt podziału jest zatwierdzany przez zebranie członków podzielonego stowarzyszenia.

                          (3) Zgromadzenie członków może jedynie zatwierdzić lub odrzucić umowę o podziale lub projekt podziału.

                          §

                          (1) Podzielony związek składa wniosek o zarejestrowanie podziału w rejestrze publicznym. Jeżeli jest to podział przez połączenie, zarówno stowarzyszenie podzielone, jak i stowarzyszenie przejmujące składają wspólny wniosek.

                          (2) Na podstawie wniosku właściwy organ rejestruje podział, wykreślając tego samego dnia zlikwidowane stowarzyszenie z rejestru publicznego, zaznaczając, kto jest jego następcą prawnym, a po podziale

                          a) w wyniku połączenia stowarzyszenie przejmujące odnotuje datę wejścia w życie podziału przez połączenie oraz nazwę, adres siedziby i dane identyfikacyjne stowarzyszenia, które połączyło się ze stowarzyszeniem przejmującym, oraz wszelkie inne zmiany w stowarzyszeniu przejmującym, jeżeli nastąpiły w wyniku połączenia dywizji,

                          b) przy zakładaniu nowych stowarzyszeń rejestruje kolejne stowarzyszenia i odnotowuje nazwę, adres siedziby i dane identyfikujące stowarzyszenie, które jest jego poprzednikiem prawnym.

                          §

                          Po wpisaniu podziału do rejestru publicznego ani umowa podziału, ani projekt podziału nie mogą zostać zmienione ani unieważnione.

                          §

                          (1) Jeżeli w trakcie podziału przez połączenie zrzeszenia uczestniczące nie złożą wniosku o rejestrację podziału w ciągu sześciu miesięcy od dnia zawarcia umowy o podział, zrzeszenie uczestniczące, które było gotowe do złożenia wniosku, może odstąpić od umowy o podział . Jeżeli choć jedna ze stron odstąpi od umowy, ustają zobowiązania wszystkich stron wynikające z umowy.

                          (2) Jeżeli w trakcie podziału przez łączenie zrzeszenia uczestniczące nie złożą wniosku o rejestrację podziału w ciągu roku od daty zawarcia umowy o podziale, uznaje się, że wszystkie zrzeszenia uczestniczące odstąpiły od umowy.

                          (3) Wspólnie i osobno ze stowarzyszeniem, które spowodowało, że wniosek o rejestrację podziału nie został złożony w terminie, członkowie jego organu statutowego zrekompensują innym stowarzyszeniom powstałą szkodę, z wyjątkiem tych, którzy wykażą, że dołożyli wystarczających starań, aby wniosek złożyć na czas.

                          §

                          Jeżeli związek zaborczy nie złoży wniosku o rejestrację rozbioru w ciągu roku od dnia wydania decyzji rozbiorowej w okresie rozbiorowym z utworzeniem nowych związków, decyzja rozbiorowa traci ważność z powodu bezskutecznego upływu terminu.

                          §

                          (1) Każde ze stowarzyszeń spadkobierców odpowiada solidarnie z innymi stowarzyszeniami spadkobiercami za długi przeniesione ze stowarzyszenia dzielonego na kolejne stowarzyszenie spadkobierców.

                          (2) Jeżeli podzielone stowarzyszenie dokona wyceny swojego majątku na podstawie ekspertyzy powołanej przez sąd zgodnie z inną ustawą, w tym oddzielnej wyceny majątku przekazanego poszczególnym stowarzyszeniom następczym, i spełni obowiązek publikacji zgodnie z § 269, każde stowarzyszenie przejmujące odpowiada za długi zgodnie z ust. 1 tylko do wysokości wartości netto uzyskanej w wyniku podziału.

                          (3) Wierzyciele, którzy otrzymali zabezpieczenie zgodnie z § 1, nie mogą skorzystać z prawa do gwarancji na podstawie ust. 2 i 300.

                          §

                          Jeżeli wierzyciel zrzeszenia uczestniczącego zgłosi wierzytelność w ciągu sześciu miesięcy od dnia, w którym rejestracja podziału stała się skuteczna przeciwko niemu, ma on prawo do wystarczającego zabezpieczenia, jeżeli może udowodnić, że ściągalność wierzytelności ulegnie pogorszeniu. Jeżeli wierzyciel udowodni, że w wyniku podziału ściągalność wierzytelności ulegnie znacznemu pogorszeniu, ma prawo do wystarczającego zabezpieczenia jeszcze przed wpisem podziału do rejestru publicznego.

                          §

                          (1) Każda osoba, na której interesy prawne został naruszony podział, ma prawo zostać poinformowana przez którekolwiek z uczestniczących stowarzyszeń w ciągu jednego miesiąca od doręczenia wniosku, jaki majątek zostanie przekazany poszczególnym stowarzyszeniom będącym spadkobiercami w wyniku podziału.

                          (2) Jeżeli dłużnik upadłego stowarzyszenia nie otrzyma zawiadomienia o tym, kto jest jego wierzycielem po podziale stowarzyszenia, może on zapłacić dowolnemu ze stowarzyszeń następców prawnych. Jeżeli wierzyciele zlikwidowanego stowarzyszenia nie otrzymają zawiadomienia o tym, kto jest ich dłużnikiem po podziale stowarzyszenia, mogą żądać zapłaty od któregokolwiek ze stowarzyszeń następców prawnych.

                          §

                          Jeżeli statut określa, że ​​o połączeniu lub podziale stowarzyszenia decyduje inny organ niż zgromadzenie członków, przepisy o zgromadzeniu członków z przepisów o połączeniu lub podziale stowarzyszenia stosuje się proporcjonalnie do decyzje takiego organu.

                          Sekcja 3Fundacja

                          Podsekcja 1Generalnie o fundacjach

                          §

                          Fundacja to osoba prawna utworzona z majątku przeznaczonego na określony cel. Jego działalność związana jest z celem, dla którego została powołana.

                          §

                          Fundację tworzy się w drodze postępowania założycielskiego lub z mocy prawa, w których należy również określić jej zabezpieczenie majątkowe i cel.

                          §

                          Warunki wewnętrzne fundacji reguluje jej statut.

                          Podsekcja 2Fundacja

                          §

                          (1) Założyciel tworzy fundację, aby trwale służyła społecznie lub gospodarczo użytecznemu celowi. Celem fundacji może być działalność pożytku publicznego, jeżeli polega ona na wspieraniu dobra ogółu, lub charytatywna, jeżeli polega na wspieraniu określonego indywidualnie lub w inny sposób określonego kręgu osób.

                          (2) Zakazane jest tworzenie fundacji w celu wspierania partii i ruchów politycznych lub innego udziału w ich działalności. Zabrania się tworzenia fundacji, której celem jest wyłącznie zarobek. Jeżeli fundacja spełnia zakazany cel, sąd ją zniesie nawet bez wniosku i nakaże jej likwidację.

                          §

                          (1) Fundacja może prowadzić działalność gospodarczą, jeżeli jest to działalność drugorzędna, a dochody z działalności służą jedynie wspieraniu jej celu; fundacja nie może jednak prowadzić działalności gospodarczej, jeżeli fundator wyłączył to w statucie fundacji. Na tych samych warunkach fundacja może przejąć zarządzanie spółką prawa handlowego.

                          (2) Fundacja nie może być wspólnikiem spółki z nieograniczoną odpowiedzialnością.

                          §

                          (1) Nazwa fundacji zawiera słowo „fundacja”.

                          (2) Stałym elementem nazwy fundacji jest oznaczenie wskazujące na jej przeznaczenie.

                          Założenie fundacji

                          §

                          (1) Fundację ustanawia się aktem fundacyjnym, którym może być akt fundacyjny lub nabycie na wypadek śmierci.

                          (2) Statut fundacji sporządzany jest przez jedną lub więcej osób.

                          (3) Jeżeli po stronie założyciela fundacji opowiada się więcej niż jedna osoba, uważa się je za jedynego fundatora i muszą one działać jednomyślnie w sprawach fundacji; jeżeli którakolwiek z tych osób odmówi wyrażenia zgody bez ważnego powodu, sąd zastępuje ją swoją decyzją na wniosek którejkolwiek z pozostałych osób założycieli.

                          (4) Akt fundacyjny wymaga formy aktu publicznego.

                          §
                          Statut założycielski fundacji zawiera min

                          a) nazwa i siedziba fundacji,

                          b) imię i nazwisko założyciela oraz jego miejsce zamieszkania lub siedzibę,

                          c) określenie celu, dla którego fundacja jest powołana,

                          d) informację o wysokości depozytu każdego założyciela,

                          e) informację o wysokości kapitału założycielskiego,

                          f) liczbę członków zarządu oraz nazwiska i miejsca zamieszkania pierwszych członków oraz informację o sposobie działania członków zarządu w imieniu fundacji,

                          g) liczbę członków rady nadzorczej oraz nazwiska i miejsca zamieszkania jej pierwszych członków, a jeżeli rada nadzorcza nie została powołana, imię i nazwisko oraz miejsce zamieszkania pierwszego biegłego rewidenta,

                          h) wyznaczenie kierownika depozytu a

                          i) warunki przekazywania wpłat fundacji albo krąg osób, którym mogą one być przekazywane, albo zakres działalności, którą fundacja może prowadzić ze względu na swój cel, albo stwierdzenie, że wymogi te określa statut fundacji.

                          §

                          (1) Gdy fundacja jest zawiązana przez przejęcie na wypadek śmierci, wnosi się do fundacji wkład przez wskazanie fundacji jako spadkobiercy lub zarządzenie zapisu spadkowego. W takim przypadku założenie fundacji następuje z chwilą śmierci spadkodawcy.

                          (2) Jeżeli akt fundacji jest objęty nabyciem na wypadek śmierci, zawiera min

                          a) nazwa fundacji,

                          b) określenie celu, dla którego fundacja jest powołana,

                          c) informację o wysokości kaucji,

                          d) informacja o wysokości kapitału założycielskiego a

                          e) warunki przekazywania wkładów fundacji lub krąg osób, którym mogą one być przekazywane, albo ustalenie, że wymogi te określa statut fundacji.

                          §

                          (1) Jeżeli przejęcie na wypadek śmierci nie zawiera innych wymagań określonych w § 310, osoba wskazana przy przejęciu, inaczej wykonawca testamentu, rozstrzygnie o nich; dotyczy to również sytuacji, gdy spadkodawca powołał członków zarządu lub rady nadzorczej, a jeden z nich umrze, nie może zajmować stanowiska lub odmawia jego objęcia.

                          (2) Decyzja, o której mowa w ust. 1, wymaga formy dokumentu urzędowego.

                          §

                          (1) Jeżeli w akcie fundacyjnym nie jest określony przedmiot depozytu, przyjmuje się, że obowiązek depozytu jest spełniony w pieniądzu.

                          (2) Jeżeli w akcie fundacyjnym określono, że obowiązek depozytowy zostanie wykonany przez wniesienie przedmiotu niepieniężnego, a jeżeli nie jest to możliwe lub wartość depozytu nie osiągnie wyżej określonej w akcie założycielskim, deponenta uważa się za aby pokryć różnicę w pieniądzach.

                          §Statut fundacji
                          (1) Przynajmniej statut fundacji zostanie zmieniony

                          a) sposób postępowania organów fundacji i

                          b) warunki przekazywania składek na fundację, ewentualnie także krąg osób, którym mogą one być przekazywane.

                          (2) Jeżeli fundator nie wyda statutu fundacji wraz z aktem założycielskim, zostanie on wydany przez zarząd w ciągu miesiąca od dnia powołania fundacji, po uprzednim zatwierdzeniu przez radę nadzorczą. Jeżeli statut tego nie wyklucza, o zmianie statutu decyduje zarząd po uprzednim zatwierdzeniu przez radę nadzorczą.

                          (3) Fundacja ogłasza statut poprzez złożenie go do zbioru dokumentów. Każdy może zapoznać się ze statutem w rejestrze publicznym i uzyskać z niego wyciągi, opisy lub odpisy. Z tego samego prawa można skorzystać również w siedzibie fundacji.

                          §Stworzenie fundacji

                          (1) Fundacja powstaje w dniu wpisu do rejestru publicznego.

                          (2) Wniosek o wpis fundacji do rejestru publicznego składa fundator; jeżeli nie jest to możliwe i fundator nie określił inaczej, wniosek o rejestrację w imieniu fundacji składa zarząd.

                          §Zmiana siedziby fundacji

                          Jeżeli statut fundacji tego nie wyklucza, zarząd może zmienić siedzibę fundacji po uprzednim oświadczeniu rady nadzorczej. Decyzja o przeniesieniu siedziby fundacji za granicę wymaga zgody sądu; sąd nie wyrazi zgody na przeniesienie siedziby, jeżeli nie ma ku temu ważnych powodów lub zmiana siedziby zagrażałaby słusznym interesom osób, na rzecz których mają być przekazywane składki fundacji.

                          Zmiana statutu fundacji

                          §

                          Po utworzeniu fundacji statut fundacji może zostać zmieniony w zakresie i trybie, które fundator wyraźnie zastrzegł sobie lub jednemu z organów fundacji w statucie fundacji.

                          §

                          (1) Jeżeli po utworzeniu fundacji okoliczności zmienią się na tyle, że uzasadniają potrzebę zmiany przez fundację jej warunków wewnętrznych, fundator może zmienić statut fundacji, choćby nie zastrzegł sobie takiego prawa w fundacji czarter; dla ważności zmiany wymagana jest zgoda zarządu oraz nienaruszanie praw osób trzecich.

                          (2) Fundacja opublikuje zmianę w statucie fundacji; zmiana wchodzi w życie po upływie trzech miesięcy od daty publikacji. Jeżeli w tym terminie osoba, która twierdzi, że zmiana statutu naruszyła jej prawa, zwróci się do sądu z wnioskiem o stwierdzenie nieważności zmiany, sąd może orzec, że skuteczność zmiany statutu jest odroczony do czasu podjęcia decyzji.

                          (3) Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli zmiana aktu erekcyjnego dotyczy jego części, którą fundator określił w akcie erekcyjnym jako niezmienną.

                          §

                          (1) Jeżeli założyciela już nie ma, a okoliczności zmieniły się na tyle, że stwarzają uzasadnioną potrzebę zmiany jej warunków wewnętrznych w interesie fundacji, sąd może postanowić o zmianie statutu fundacji na wniosek fundacji; zarząd musi wyrazić zgodę na złożenie wniosku.

                          (2) Sąd uwzględni wniosek, jeżeli proponowana zmiana statutu nie narusza praw osób trzecich; jednocześnie należy jak najdokładniej zbadać zamiar fundatora wynikający z aktu fundacyjnego i spełnić warunki, które fundator mógł dla takiego przypadku określić w akcie fundacyjnym.

                          (3) Decydując o zmianie statutu, sąd bierze pod uwagę opinię rady nadzorczej oraz bierze pod uwagę interesy osób trzecich, które zasługują na ochronę prawną.

                          §

                          Jeżeli fundator wyraźnie stwierdził w akcie fundacyjnym, że jest on niezmienny lub że pewna jego część nie może być zmieniona, to nie może tego zmienić nawet decyzja sądu.

                          Przepisy szczególne dotyczące zmiany celu fundacji

                          §

                          (1) Jeżeli statut fundacji nie przewiduje prawa do zmiany celu fundacji przez fundatora lub jakikolwiek organ fundacji, to cel ten może zmienić sąd na wniosek fundacji zatwierdzony przez radę administracyjną i nadzorczą. Jeżeli jednak fundator lub osoba wskazana w akcie założycielskim nie zgodzi się na taką zmianę, sąd odrzuci propozycję.

                          (2) Fundacja opublikuje zawiadomienie o proponowanej zmianie bez zbędnej zwłoki po złożeniu wniosku. Każdy, kto ma w tym interes prawny, może sprzeciwić się propozycji w sądzie w ciągu miesiąca od dnia publikacji ogłoszenia.

                          §

                          Jeżeli osiągnięcie celu fundacji jest niemożliwe lub utrudnione z przyczyn nieznanych fundatorowi lub niemożliwych do przewidzenia, sąd na wniosek fundatora lub osoby mającej w tym interes prawny zastępuje dotychczasowy cel fundacji o podobnym przeznaczeniu, chyba że dokument fundacyjny stanowi inaczej.

                          §

                          Jeżeli fundatora już nie ma i nie ma osoby, której fundator mógł ustanowić prawo do wyrażenia zgody na zmianę celu fundacji lub do odmowy takiej zgody, sąd uwzględni znane intencje i życzenia fundacji fundatora przy podejmowaniu decyzji o zmianie celu fundacji, nawet jeśli najwyraźniej nie wynikają one z dokumentu fundacyjnego.

                          §

                          Tylko sąd może zdecydować o zmianie celu fundacji z pożytku publicznego na charytatywny, jeżeli przemawia za tym szczególnie ważny powód i statut fundacji tego nie wyklucza.

                          §

                          W przypadku zmiany celu fundacji, darowizny dokonane na cel pierwotny oraz dochód z nich należy przeznaczyć na zaspokojenie wkładów fundacji zgodnie z pierwotnym celem, chyba że darczyńca wykaże inną wolę.

                          §

                          W przypadku zmiany celu fundacji sąd może jednocześnie rozstrzygnąć, nawet bez wniosku, w jakim zakresie i jak długo fundacja przeznaczy dochody z kapitału fundacji na wnoszenie wkładów fundacji zgodnie z pierwotnym celem. Zakres i okres ustala się, ilekroć wymaga tego słuszny interes osób wskazanych na odbiorców składek fundacji ze względu na pierwotny cel fundacji. Jeżeli sąd zmieni cel fundacji z pożytku publicznego na charytatywny i nie rozstrzygnie tego zakresu i okresu, fundacja wykorzysta cztery piąte wpływów na wspieranie fundacji zgodnie z pierwotnym celem przez okres pięciu lat od dnia, w którym zmiana została dokonana.

                          Składki na fundację

                          §

                          (1) Wysokość depozytu z przedmiotem niepieniężnym nie może być określona kwotą wyższą niż wartość przedmiotu depozytu określona w opinii biegłego.

                          (2) Jeżeli przedmiotem wpłaty na rzecz fundacji jest rzecz niepieniężna, musi ona spełniać założenie stałego dochodu i nie może pełnić funkcji zabezpieczenia.

                          §

                          (1) Jeżeli przedmiotem lokaty jest inwestycyjny papier wartościowy lub instrument rynku pieniężnego w rozumieniu przepisów prawa regulujących obrót na rynku kapitałowym, jego wartość może być również określona na podstawie średniej ważonej cen, po jakich zawierano transakcje tym papierem wartościowym lub instrumentem na rynku regulowanym w ciągu sześciu miesięcy poprzedzających spłatę depozytu.

                          (2) Ustępu 1 nie stosuje się, jeżeli na wartość przedmiotu depozytu, ustaloną zgodnie z ust. 1, mają wpływ wyjątkowe okoliczności, które istotnie zmieniłyby ją w dniu spełnienia obowiązku złożenia.

                          §
                          (1) Jeżeli przedmiotem lokaty jest coś innego niż inwestycyjne zabezpieczenie lub instrument rynku pieniężnego w rozumieniu przepisów regulujących obrót na rynku kapitałowym, wartość może być również ustalona

                          a) wartość rynkowa przedmiotu ustalona przez powszechnie uznanego niezależnego rzeczoznawcę przy użyciu ogólnie uznanych procedur i zasad wyceny nie wcześniej niż sześć miesięcy przed wypełnieniem obowiązku złożenia depozytu, lub

                          b) wyższej wyceny pozycji w sprawozdaniu finansowym za okres obrotowy bezpośrednio poprzedzający powstanie obowiązku depozytowego, jeżeli pozycja ta jest wyceniana w wartości godziwej według innego przepisu prawa oraz jeżeli biegły rewident zweryfikował sprawozdanie finansowe z opinią bez zastrzeżeń.

                          (2) Ustępu 1 nie stosuje się, jeżeli zaszły nowe okoliczności mogące istotnie zmienić wartość wadium na dzień spełnienia obowiązku złożenia.

                          §

                          (1) Przed założeniem fundacji obowiązek depozytowy jest spełniony co najmniej tak, aby łączna kwota depozytów odpowiadała co najmniej 500 000 CZK.

                          (2) Wpłaty na rzecz fundacji będą przyjmowane przez osobę wskazaną w akcie fundacyjnym jako zarządca depozytu przed jej utworzeniem. W razie wygaśnięcia jego funkcji założyciel, odpowiednio wykonawca testamentu lub inna upoważniona osoba wyznacza bez zbędnej zwłoki nowego zarządcę depozytu; jeśli nie będzie to możliwe, nowy zarządca depozytu zostanie powołany przez zarząd fundacji. Przepisy o prawach i obowiązkach członków organów osób prawnych stosuje się analogicznie do praw i obowiązków administratora.

                          §

                          (1) Obowiązek złożenia depozytu jest spełniony przez wydanie przedmiotu depozytu zarządzającemu depozytem. Fundacja nabywa prawo własności przedmiotu depozytu z dniem jego utworzenia, jednakże jeżeli ustawa wymaga wpisu do rejestru publicznego nabycia prawa własności, fundacja nabywa własność przedmiotu depozytu wyłącznie z chwilą ta rejestracja.

                          (2) Jeżeli przedmiotem depozytu są środki pieniężne, administrator depozytu wpłaca je na specjalne konto w banku lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, które zakłada dla fundacji iw jej imieniu. Osoba prowadząca konto nie zezwala na wypłaty i wpłaty z salda konta do czasu założenia fundacji, chyba że zostanie udowodnione, że fundacja nie została prawomocnie założona; jeżeli fundacja została utworzona przez przejęcie na wypadek śmierci, o nieważności fundacji orzeka sąd.

                          (3) Jeżeli przedmiotem depozytu jest rzecz wpisana do rejestru publicznego, deponent jest obowiązany przekazać zarządzającemu depozytem oświadczenie o złożeniu depozytu; po utworzeniu fundacji, na podstawie tego oświadczenia, jej prawo własności zostanie wpisane do publicznego rejestru. Podpis deponenta musi być oficjalnie zweryfikowany na wyciągu.

                          §

                          Administrator depozytu potwierdzi pisemnie osobie wnioskującej o wpis fundacji do rejestru publicznego, która spełniła obowiązek złożenia depozytu, kiedy to nastąpiło, jaki jest przedmiot depozytu i jaka jest łączna kwota depozytów. Jeżeli zarządzający depozytem potwierdzi wyższy zakres świadczenia niż odpowiada rzeczywistości, udziela wierzycielom gwarancji do wysokości różnicy za długi fundacji na okres pięciu lat od dnia powołania fundacji.

                          §

                          (1) Zarządzający depozytem przekazuje przedmiot depozytu fundacji bez zbędnej zwłoki po jego utworzeniu.

                          (2) Jeżeli fundacja nie zostanie utworzona, zarządzający depozytem zwróci przedmiot depozytu osobie, która go spłaciła lub wniosła. Czynności prawne podejmowane przez administratora w trakcie administrowania obiektem wiążą również tę osobę.

                          §

                          (1) Po utworzeniu fundacji kapitał fundacji może być pomnażany darowiznami fundacji lub decyzją o podwyższeniu kapitału fundacji.

                          (2) Jeżeli niepieniężny przedmiot darowizny spełnia założenie stałego dochodu i nie służy jako zabezpieczenie, uważa się, że darowizna zwiększa kapitał fundacji.

                          Majątek fundacji i kapitał założycielski

                          §

                          Na majątek fundacji składa się kapitał założycielski i inne aktywa.

                          §

                          (1) Na kapitał fundacji składa się zbiór przedmiotów danin na rzecz fundacji lub też darowizn fundacji.

                          (2) Kapitał fundacji musi mieć łączną wartość odpowiadającą co najmniej 500 000 CZK.

                          §

                          Pieniężnym wyrazem kapitału założycielskiego jest kapitał założycielski. Wysokość kapitału założycielskiego jest wpisana do publicznego rejestru.

                          §

                          (1) Fundacja wykorzystuje swój majątek zgodnie z celem określonym w akcie założycielskim i statucie oraz na warunkach tam określonych w celu wnoszenia wkładów fundacji, zapewnienia własnej działalności dla realizacji celu oraz pokrywania kosztów wzrostu wartości kapitału fundacji i kosztów własnej administracji.

                          (2) Nie uwzględnia się czynności prawnej polegającej na przejęciu przez fundację nieograniczonej odpowiedzialności za inną osobę.

                          §

                          (1) To, co stanowi kapitał fundacji, nie może być obciążone hipoteką ani w inny sposób wykorzystane do zabezpieczenia długu. Nie dotyczy to sytuacji, gdy fundacja prowadzi działalność gospodarczą w zakresie niezbędnym do jej sprawnego funkcjonowania.

                          (2) Coś ze zleceniodawcy fundacji może być wyobcowane tylko wtedy, gdy nie jest to sprzeczne z wolą osoby, która dokonała darowizny na rzecz fundacji lub spełniła obowiązek depozytowy. W przeciwnym razie coś z podmiotu fundacji może być wyalienowane tylko wtedy, gdy następuje to za wynagrodzeniem zawartym w zleceniodawcy fundacji albo w przypadku, gdy potrzeba wyobcowania została spowodowana taką zmianą okoliczności, której nie można było przewidzieć i w inny sposób nie można było załatwić nawet pod opieką odpowiedniego gospodarza.

                          §

                          Fundacja zarządza kapitałem fundacji z ostrożnością, jaką ta ustawa przewiduje dla zarządzania cudzym majątkiem. Jeżeli do dokonania określonej czynności prawnej wymagana jest zgoda beneficjenta w rozumieniu przepisów o zwykłym zarządzie cudzym majątkiem, na dokonanie takiej czynności prawnej wymagana jest uprzednia zgoda osoby wskazanej w akcie założycielskim; jeżeli osoba ta nie zostanie wyznaczona, wymagana jest uprzednia zgoda rady nadzorczej.

                          §

                          (1) Jeżeli kapitał fundacji lub obroty fundacji w minionym okresie rozliczeniowym osiągną kwotę co najmniej dziesięciokrotnie wyższą niż określona w art. 330 ust. 1, zwykłe sprawozdanie finansowe, nadzwyczajne sprawozdanie finansowe oraz skonsolidowane sprawozdanie finansowe podlegają weryfikacji przez audytor.

                          (2) Sprawozdania finansowe podlegają weryfikacji biegłego rewidenta nawet wtedy, gdy na ich podstawie zostanie podjęta decyzja o podwyższeniu lub obniżeniu kapitału fundacji lub o przekształceniu fundacji.

                          Podwyższenie kapitału zakładowego

                          §
                          (1) Po zatwierdzeniu sprawozdania finansowego zarząd może, w terminie roku od dnia stwierdzenia danych, z których sporządzono sprawozdanie finansowe, podjąć decyzję o pomnożeniu kapitału fundacji i podwyższeniu kapitału fundacji ,

                          a) jeżeli podwyższenie kapitału fundacji jest nie wyższe niż różnica między wysokością środków własnych fundacji wykazanych w pasywach bilansu a kapitałem fundacji, oraz

                          b) jeżeli środki własne nie są wykorzystywane na podwyższenie kapitału fundacji, które są celowe i których celu fundacja nie może zmienić.

                          (2) Decyzja o pomnożeniu kapitału założycielskiego i podwyższeniu kapitału założycielskiego zawiera kwotę, o którą ma zostać podwyższony kapitał założycielski, oraz oznaczenie źródła podwyższenia kapitału założycielskiego, zgodnie ze strukturą własnych źródeł finansowania majątku fundacji w sprawozdaniach finansowych.

                          (3) Jeżeli fundacja wykryje ubytek środków własnych w jakimkolwiek kolejnym sprawozdaniu finansowym, decyzja o podwyższeniu kapitału fundacji jest podejmowana na podstawie tego sprawozdania finansowego.

                          §

                          (1) W przypadku podwyższenia przez fundację kapitału fundacji o kwotę darowizny, której przedmiotem jest rzecz kwalifikująca się do wkładu fundacji, zakres podwyższenia kapitału fundacji nie może być wyższy niż jej ustalona wartość.

                          (2) Postanowienie o podwyższeniu kapitału dożycie zawiera kwotę, o którą kapitał dożycie jest podwyższony, oraz opis pozycji, o którą kapitał dożycie jest podwyższony, wraz z informacją o wartości pozycji i sposobie ustalenia tej wartości.

                          Obniżenie kapitału założycielskiego

                          §

                          (1) Jeżeli statut fundacji tego nie zabrania, fundacja może obniżyć kapitał założycielski poprzez obniżenie kapitału założycielskiego, jeżeli jest to wymagane w interesie bardziej ekonomicznego realizowania jej celu. Kapitał żelazny może zostać obniżony maksymalnie o jedną piątą kwoty kapitału żelaznego w ciągu pięciu lat. Poprzez obniżenie kapitału fundacji nie jest możliwe bezpośrednie lub pośrednie pokrycie kosztów administrowania fundacją.

                          (2) Postanowienie o obniżeniu kapitału dożyciego zawiera kwotę, o którą kapitał ten zostaje obniżony oraz przyczynę obniżenia.

                          §

                          Zabrania się obniżania kapitału założycielskiego do kwoty niższej niż 500 000 CZK.

                          §

                          W przypadku utraty przez fundację jakiejkolwiek części kapitału założycielskiego lub znacznego spadku jego wartości, fundacja niezwłocznie uzupełni kapitał założycielski; jeżeli nie będzie to możliwe, obniży kapitał założycielski w wysokości odpowiadającej stracie.

                          Przepisy wspólne

                          §

                          Decyzję o podwyższeniu lub obniżeniu kapitału założycielskiego podejmuje Rada Dyrektorów po uprzednim zatwierdzeniu przez Radę Nadzorczą.

                          §

                          Podwyższenie lub obniżenie kapitału zakładowego następuje z dniem wpisu do rejestru publicznego.

                          Fundusz stowarzyszony

                          §

                          (1) W drodze umowy fundacji można powierzyć zarządzanie jako fundusz stowarzyszony mieniem mogącym być przedmiotem depozytu fundacji oraz powierzyć fundacji korzystanie z tego majątku na uzgodniony cel, jeżeli jest to związane z misją Fundacja; wykorzystanie nie może polegać na wspieraniu partii politycznej lub ruchu politycznego.

                          (2) Umowa wymaga formy pisemnej.

                          §

                          W przypadku uzgodnienia, że ​​fundacja będzie zarządzać funduszem stowarzyszonym pod nazwą specjalną, oznaczenie musi zawierać wyrazy „fundusz stowarzyszony”. Oznaczenie należy podać jednocześnie z nazwą fundacji zarządzającej funduszem stowarzyszonym.

                          §

                          Uznaje się, że fundacja wykonuje proste zarządzanie majątkiem w funduszu stowarzyszonym i że wykonuje to za opłatą w wysokości zwykle wymaganej w podobnych przypadkach.

                          §

                          (1) Zarządzanie funduszem stowarzyszonym rodzi prawa i obowiązki wyłącznie fundacji zarządzającej. Aktywa w funduszu stowarzyszonym są rejestrowane przez fundację oddzielnie od jej własnych aktywów.

                          (2) W przypadku rozwiązania fundacji likwidator zajmie się funduszem stowarzyszonym w taki sposób, aby zachować jego charakter prawny i cel.

                          Wkład fundacji

                          §

                          (1) Fundacja nie może przekazywać składki fundacji osobie będącej członkiem jej organu lub będącej pracownikiem fundacji lub osobie im bliskiej.

                          (2) Jeżeli przyczyny tego nie są godne szczególnego rozpatrzenia, spowodowane zmianą okoliczności po stronie fundatora, fundacja nie może wnosić wkładu fundacji na rzecz fundatora; jeżeli istnieją takie powody, zarząd podejmie decyzję po omówieniu z radą nadzorczą lub biegłym rewidentem. Dotyczy to również przekazania wkładu fundacji osobie bliskiej fundatorowi, chyba że fundacja została powołana w celu wspierania osób bliskich fundatorowi.

                          §

                          Ci, którzy otrzymali darowiznę fundacji, mogą z niej korzystać tylko zgodnie z ustalonymi warunkami; na życzenie pokaże fundacji, jak ją wykorzystał. Kto wykorzystał wkład fundacji niezgodnie z ustalonymi warunkami, powinien go zwrócić fundacji jako bezpodstawne wzbogacenie.

                          §

                          (1) Fundacja nie może wpłacać składek na rzecz fundacji, jeżeli wysokość środków własnych fundacji wykazana po stronie pasywów bilansu jest niższa niż wysokość kapitału założycielskiego skorygowana zgodnie z ust. 2 albo byłaby niższa niż kwota skorygowana kapitału założycielskiego w wyniku wniesienia wkładów fundacyjnych.

                          (2) Dolicza się je do kwoty kapitału założycielskiego na cele określone w ust. 1

                          a) podwyższenie kapitału dożycie w wyniku uchwalenia kapitału dożycie lub decyzji, choćby nie zostało jeszcze wpisane do publicznego rejestru, oraz

                          b) środki własne, które są określone celowo i których przeznaczenie nie jest upoważnione do zmiany przez fundację.

                          (3) Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się w przypadku wkładów pochodzących z darowizn przeznaczonych na ten cel przez darczyńcę.

                          §

                          Osoba, która w dobrej wierze przyjęła wkład fundacji przekazany z naruszeniem § 355, nie jest zobowiązana do jego zwrotu.

                          §Koszty administracyjne

                          Fundacja oddzielnie rozlicza składki fundacji, inne czynności służące realizacji celu fundacji oraz koszty jej administrowania.

                          Roczny raport

                          §

                          (1) Fundacja sporządzi raport roczny do końca szóstego miesiąca od zakończenia poprzedniego okresu rozliczeniowego.

                          (2) Sprawozdanie roczne zawiera sprawozdanie finansowe oraz omówienie całokształtu działalności fundacji, w tym ocenę tej działalności.

                          (3) W raporcie rocznym fundacja podaje min

                          a) przegląd własnych aktywów i pasywów,

                          b) dla indywidualnych darowizn fundacji zestawienie osób, które przekazały darowiznę fundacji o wartości powyżej 10 CZK,

                          c) przegląd sposobu wykorzystania majątku fundacji,

                          d) zestawienie osób, które otrzymały darowiznę fundacji o wartości powyżej 10 000 CZK,

                          e) ocenę, czy fundacja przestrzegała zasad przekazywania składek na rzecz fundacji zgodnie z §§ 353 do 356 w swoim zarządzaniu oraz przegląd kosztów własnej administracji i

                          f) ocena podstawowych danych rocznego sprawozdania finansowego i raportu biegłego rewidenta, jeżeli fundacja jest zobowiązana do poświadczenia sprawozdania finansowego przez biegłego rewidenta.

                          (4) Jeżeli po opublikowaniu raportu wyjdzie na jaw fakt uzasadniający korektę raportu, fundacja dokona i opublikuje sprostowanie bez zbędnej zwłoki.

                          §

                          (1) Jeśli darczyńca o to poprosi, fundacja nie uwzględni informacji o darczyńcy w raporcie rocznym. Takie samo prawo ma odbiorca wkładu fundacji. W przypadku wniesienia wkładu fundacji o wartości powyżej 10 000 CZK tylko osoba, która otrzymała wkład fundacji ze względów humanitarnych, w szczególności ze względów zdrowotnych, może poprosić o zachowanie anonimowości.

                          (2) Fundacja zachowa anonimowość, jeżeli osoby uprawnione doręczą jej wniosek przed zatwierdzeniem raportu rocznego. Jednakże osoba, która otrzymała darowiznę od fundacji ze względów humanitarnych, może w każdej chwili skorzystać z prawa do anonimowości, jeżeli fundacja nie poinformowała jej o tym prawie w momencie wpłacania składki; polecenie uważa się za nieudzielone.

                          §

                          (1) Fundacja opublikuje raport roczny w ciągu trzydziestu dni od jego zatwierdzenia przez zarząd, a także udostępni go w swojej siedzibie. Jeżeli fundacja nie jest powołana jako fundacja non-profit, wystarczy udostępnić raport roczny w jej siedzibie.

                          (2) Jeżeli zarząd nie zatwierdzi raportu rocznego, fundacja publikuje raport roczny w sposób określony w ust. 1 nie później niż do końca następnego okresu rozliczeniowego z zaznaczeniem, że raport roczny nie został zatwierdzony i z jakiego powodu .

                          §

                          Każdy może zapoznać się ze sprawozdaniem rocznym w rejestrze publicznym oraz sporządzić z niego wyciągi, opisy lub kopie. Z tego samego prawa można skorzystać również w siedzibie fundacji.

                          Zarząd

                          §

                          Rada Powiernicza jest statutowym organem fundacji; ma co najmniej trzech członków.

                          §
                          Jeżeli statut fundacji nie określa innych ograniczeń, osoba, która

                          a) jest członkiem rady nadzorczej fundacji,

                          b) jest zatrudniony przez fundację, lub

                          c) nie jest w dobrej kondycji w stosunku do celu fundacji.

                          §

                          Jeżeli statut fundacji nie określa innej kadencji członka zarządu, jest to pięć lat. Jeżeli statut fundacji tego nie wyklucza, członek zarządu może być wybierany wielokrotnie.

                          §

                          (1) Jeżeli statut fundacji nie stanowi inaczej, zarząd samodzielnie wybiera i odwołuje swoich członków.

                          (2) Statut fundacyjny może przewidywać, że określona liczba członków zarządu musi być wybrana spośród kandydatów zgłoszonych do zarządu przez osoby wskazane w statucie założycielskim lub przez osoby wskazane w sposób w nim określony.

                          §

                          Jeżeli statut fundacji nie przewiduje innych przyczyn, zarząd odwołuje członka, który poważnie lub wielokrotnie naruszył statut lub statut fundacji albo naruszył prawo w sposób wyraźnie godzący w dobre imię fundacji. Jeżeli nie uczyni tego w ciągu miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o przyczynie odwołania, ale nie później niż w ciągu sześciu miesięcy od dnia, w którym ta przyczyna powstała, sąd odwoła członka zarządu ze swojego stanowiska na wniosek osoby poświadczającej interes prawny; prawo do żądania odwołania członka zarządu wygasa, jeżeli nie zostało wykonane w ciągu roku od dnia powstania przyczyny odwołania.

                          §

                          (1) W przypadku ustania członkostwa w radzie dyrektorów, rada dyrektorów wybiera nowego członka w ciągu trzech miesięcy. Jeżeli tego nie zrobi, sąd powołuje nowego członka zarządu na wniosek rady nadzorczej lub na wniosek osoby poświadczającej interes prawny, na okres do czasu wyboru nowego członka zarządu .

                          (2) Sąd powołuje nowego członka zarządu nawet bez wniosku, jeżeli zarząd nie może podjąć decyzji o nowych wyborach z powodu zmniejszenia się liczby jego członków.

                          Rada nadzorcza

                          §

                          (1) Rada nadzorcza jest organem kontrolnym i rewizyjnym fundacji; ma co najmniej trzech członków.

                          (2) Rada nadzorcza musi zostać powołana, jeżeli kapitał fundacji osiągnie kwotę co najmniej dziesięciokrotnie wyższą niż określona w § 330 ust. 1.

                          §
                          Jeżeli statut fundacji nie określa innych ograniczeń, osoba, która

                          a) jest członkiem zarządu lub likwidatorem,

                          b) jest zatrudniony przez fundację, lub

                          c) nie jest w dobrej kondycji w stosunku do celu fundacji.

                          §
                          (1) Jeżeli statut fundacji lub w granicach jego przeznaczenia statut fundacji nie przyznaje radzie nadzorczej dodatkowych uprawnień, rada nadzorcza

                          a) sprawuje nadzór nad tym, czy zarząd wykonuje swoje uprawnienia zgodnie z prawem oraz zgodnie z aktem założycielskim i statutem,

                          b) sprawdza spełnianie warunków określonych dla przekazywania składek na fundację,

                          c) zawiadamia zarząd o stwierdzonych uchybieniach i przedstawia propozycje ich usunięcia,

                          d) kontroluje sposób prowadzenia księgowości oraz dokonuje przeglądu rocznych, nadzwyczajnych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych,

                          e) uwagi do raportu rocznego i

                          f) co najmniej raz w roku przedkłada zarządowi pisemne sprawozdanie ze swoich czynności kontrolnych.

                          (2) Rada nadzorcza reprezentuje fundację wobec członka rady nadzorczej, a także w każdej sprawie, w której interes członków rady nadzorczej jest sprzeczny z interesem fundacji. W tym celu rada nadzorcza powołuje jednego ze swoich członków.

                          §

                          (1) Rada Nadzorcza zwołuje posiedzenie Zarządu, chyba że Przewodniczący Zarządu zwołuje je na wniosek Rady Nadzorczej.

                          (2) W ramach kompetencji rady nadzorczej jej upoważniony członek może przeglądać dokumenty fundacji oraz żądać wyjaśnień w poszczególnych sprawach od członków innych organów fundacji lub jej pracowników.

                          §

                          O ile statut nie stanowi inaczej, rada nadzorcza sama wybiera i odwołuje swoich członków. Przepisy dotyczące zarządu stosuje się analogicznie do wyboru i odwoływania członków rady nadzorczej oraz do ich kadencji.

                          Rewizor

                          §

                          (1) Jeżeli rada nadzorcza nie została powołana, biegły rewident wykonuje swoje uprawnienia.

                          (2) Statut fundacji lub statut fundacji może przewidywać, że funkcję biegłego rewidenta będzie pełnić osoba prawna, której przedmiot działalności umożliwia wykonywanie czynności kontrolnych i rewizyjnych, oraz że będzie pełnić tę funkcję również przez czas nieokreślony czasu.

                          §

                          (1) Analogicznie do uprawnienia na biegłego rewidenta stosuje się artykuł 369. Jeżeli biegły rewident jest osobą prawną, jej prawa i obowiązki związane z funkcją biegłego rewidenta może wykonywać jej przedstawiciel, który spełnia warunki określone w zdaniu pierwszym.

                          (2) Jeżeli statut fundacji nie określa krótszego okresu, kadencja biegłego rewidenta trwa pięć lat. Audytor może być wybierany wielokrotnie, jeżeli statut fundacji tego nie wyklucza.

                          §

                          (1) Jeżeli statut fundacji nie określa innej metody, zarząd wybiera i odwołuje biegłego rewidenta.

                          (2) Jeżeli w statucie fundacji nie określono innych przyczyn, zarząd odwoła rewidenta, który poważnie lub wielokrotnie naruszył statut lub statut fundacji albo naruszył prawo w sposób wyraźnie godzący w dobre imię fundacji. Jeżeli nie uczyni tego w ciągu miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o przyczynie odwołania, nie później jednak niż w ciągu sześciu miesięcy od dnia, w którym ta przyczyna powstała, sąd wezwie biegłego rewidenta na wniosek osoba poświadczająca interes prawny; prawo do żądania odwołania biegłego rewidenta wygasa, jeżeli nie zostało wykonane w ciągu roku od dnia powstania przyczyny odwołania.

                          Likwidacja fundacji z likwidacją

                          §

                          Jeżeli cel, dla którego fundacja została powołana, został osiągnięty, fundacja ulega rozwiązaniu, a zarząd wybiera likwidatora.

                          §
                          (1) Sąd zniesie fundację z likwidacją na wniosek osoby, która ma w niej interes prawny, a nawet bez wniosku w przypadku, gdy

                          a) fundacja prowadzi działalność zakazaną w § 145 lub działa z naruszeniem § 307,

                          b) fundacja staje się wspólnikiem z nieograniczoną odpowiedzialnością spółki biznesowej,

                          c) fundacja poważnie lub wielokrotnie narusza zakaz przekazywania wkładu fundacji osobie określonej w § 353,

                          d) fundacja nie przekazuje składek na fundację przez okres dłuższy niż dwa lata bez ważnego powodu,

                          e) fundacja zbywa kapitał fundacyjny z naruszeniem § 339,

                          f) wartość kapitału fundacji spadnie poniżej kwoty 500 000 CZK i stan ten trwa dłużej niż rok od końca okresu obrachunkowego, w którym nastąpił spadek wartości kapitału fundacji,

                          g) kapitał dożycie nie przynosi żadnych dochodów przez okres dłuższy niż dwa lata, lub

                          h) Fundacja nie może trwale spełniać swojego celu.

                          (2) Niniejsze postanowienie nie ma wpływu na § 172.

                          §

                          (1) Likwidator dokona spieniężenia majątku likwidacyjnego w zakresie niezbędnym do uregulowania długów fundacji. Rozporządzi saldem likwidacyjnym zgodnie z aktem założycielskim.

                          (2) Jeżeli statut fundacji non-profit określa, że ​​saldo likwidacyjne ma być wykorzystane na cele inne niż cele non-profit, nie jest to brane pod uwagę.

                          §

                          (1) Jeżeli akt założycielski nie określa sposobu rozdysponowania salda likwidacyjnego, likwidator przekaże go fundacji o podobnym przeznaczeniu. Jeżeli jednak istnieje ku temu poważny powód, rada administracyjna może zdecydować, że saldo likwidacyjne zostanie w pierwszej kolejności zaoferowane gminie, regionowi lub państwu.

                          (2) Jeżeli przekazanie kwoty likwidacyjnej fundacji o podobnym celu nie jest możliwe lub oferta złożona zgodnie z ust. 1 zostanie odrzucona, likwidator zaoferuje kwotę likwidacyjną gminie, na terenie której fundacja ma swoją siedzibę. Jeżeli gmina nie przyjmie oferty nawet w ciągu dwóch miesięcy od dnia wejścia w życie, saldo likwidacyjne przejmuje województwo, na którego terenie fundacja ma swoją siedzibę.

                          §

                          Jeśli gmina, region lub stan otrzyma saldo likwidacyjne, wykorzysta je wyłącznie w celu użyteczności publicznej.

                          §

                          Jeżeli fundacja otrzymała świadczenie celowe z budżetu państwa, przepisów § 378 nie stosuje się, a likwidator rozporządza odpowiednią częścią salda likwidacyjnego zgodnie z decyzją właściwego organu.

                          Transformacja fundacji

                          §

                          (1) Fundacja może zostać przekształcona przez jej połączenie z inną fundacją lub funduszem wieczystym lub poprzez zmianę formy prawnej na fundusz wieczysty.

                          (2) Fundacja może zostać połączona z inną fundacją lub funduszem wieczystym, jeżeli statut fundacji tego nie wyklucza, a zaangażowane osoby służą temu samemu lub podobnemu celowi. Kiedy fundacja jest połączona z funduszem wieczystym, następcą musi być fundacja.

                          §
                          (1) Umowa o połączeniu zawiera min

                          a) informacje o nazwisku, adresie i danych identyfikujących osoby uczestniczące, ze wskazaniem, która z nich się rozwiązuje, a która następczyni,

                          b) określenie struktury, w jakiej podmiot przejmujący przejmuje niebędące zobowiązaniem składniki kapitału własnego i kapitału obcego likwidatora,

                          c) wysokość kapitału założycielskiego, jeżeli spadkobiercą jest fundacja,

                          d) zgoda na zmianę statusu następcy prawnego, jeżeli taka zmiana nastąpi w wyniku połączenia,

                          e) Dzień D.

                          (2) W przypadku połączenia fundacji wysokość kapitału założycielskiego zgodnie z ust. 1 lit c) dana sumą kapitałów założycielskich łączących się fundacji. W przypadku połączenia funduszu fundacji z fundacją jako podmiotem następczym kapitał założycielski może zostać podwyższony na warunkach określonych w § 342; w takim przypadku umowa o połączeniu musi zawierać wymogi wymienione w art. 342 ust. 2.

                          (3) Umowa o połączeniu wymaga formy dokumentu publicznego.

                          §

                          (1) Przed zawarciem umowy o połączeniu zainteresowane strony udostępnią sobie wzajemnie swoje rachunki oraz przekażą inne informacje i dokumenty niezbędne do oceny skutków prawnych i ekonomicznych połączenia.

                          (2) Każdy, kto zapoznał się z danymi zgodnie z ust. 1, jest zobowiązany do zachowania poufności w odniesieniu do faktów, których ujawnienie jest prawnie zabronione lub których ujawnienie mogłoby spowodować poważną szkodę dla osoby, której dotyczą.

                          §

                          Rady nadzorcze lub biegli rewidenci uczestniczących stron dokonują przeglądu rachunkowości każdej z uczestniczących stron i sporządzają sprawozdanie o stanie faktycznym będącym przedmiotem ich rachunkowości, w tym opinię o projekcie umowy o połączeniu oraz o ekonomicznych skutkach połączenia; raport może być również opracowany jako wspólny dla wszystkich zaangażowanych osób.

                          §
                          (1) Jeżeli sprawozdanie zostanie sporządzone zgodnie z § 385, zdecydują o połączeniu zarządu zaangażowanych osób. Posiedzenie zarządu musi być zapowiedziane co najmniej na trzydzieści dni przed jego odbyciem; w tym okresie zostanie udostępniony każdemu członkowi zarządu

                          a) projekt umowy fuzji,

                          b) jeżeli w wyniku połączenia ma nastąpić zmiana statutu podmiotu przejmującego, jego statut,

                          c) sprawozdania finansowe wszystkich zaangażowanych stron; jeżeli sprawozdanie finansowe sporządzane jest na podstawie danych według stanu na dzień, od którego od dnia sporządzenia projektu umowy o połączeniu upłynęło więcej niż sześć miesięcy, także śródroczne sprawozdanie finansowe tej osoby,

                          d) bilans otwarcia jednostki przejmującej a

                          e) raport zgodnie z § 385.

                          (2) Rada dyrektorów może jedynie przyjąć lub odrzucić projekt umowy o połączeniu.

                          (3) Jeżeli posiedzenie zarządów osób uczestniczących jest zwołane jako wspólne, poszczególne zarządy głosują odrębnie nad projektem umowy o połączeniu. Jeżeli jednak członkowie organów następcy prawnego zostaną wybrani po zatwierdzeniu umowy, zarządy osób uczestniczących mogą zdecydować o wspólnym głosowaniu nad tymi członkami.

                          §

                          (1) Zaangażowane strony opublikują wspólne zawiadomienie co najmniej na trzydzieści dni przed posiedzeniem zarządu, w którym wskażą, których osób dotyczy połączenie i które z nich staną się następcami prawnymi.

                          (2) Jeżeli wierzyciel osoby zaangażowanej zgłosi wierzytelność w terminie sześciu miesięcy od dnia, w którym rejestracja połączenia stała się dla niego skuteczna, przysługuje mu prawo do wystarczającego zabezpieczenia, jeżeli udowodni, że ściągalność wierzytelności ulegnie pogorszeniu. Jeżeli wierzyciel wykaże, że w wyniku połączenia ściągalność wierzytelności ulegnie znacznemu pogorszeniu, ma prawo do wystarczającego zabezpieczenia jeszcze przed wpisem podziału do rejestru publicznego.

                          §

                          Tylko zainteresowany, członek zarządu, członek rady nadzorczej lub biegły rewident ma prawo do żądania stwierdzenia nieważności umowy o połączeniu; prawo to wygasa, jeżeli wniosek nie zostanie złożony w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym odbyło się posiedzenie zarządu.

                          §

                          (1) Wniosek o zarejestrowanie połączenia w rejestrze publicznym składają wspólnie wszystkie zainteresowane strony; wniosek zostanie również podpisany przez członków organu statutowego następcy prawnego.

                          (2) Na podstawie wniosku dokonuje się wpisu połączenia w ten sposób, że w tym samym dniu osoby zaginione zostają wykreślone z rejestru publicznego z zaznaczeniem, kto jest ich następcą prawnym, a w przypadku następcy prawnego – dzień wejścia w życie połączenie oraz nazwiska, adresy i dane identyfikacyjne osób pozostających z następcą prawnym są wskazane jako połączone, a także wszelkie inne zmiany następcy prawnego, jeżeli nastąpiły w wyniku połączenia.

                          §

                          (1) Jeżeli zainteresowane strony nie złożą wniosku o rejestrację połączenia w terminie sześciu miesięcy od dnia zawarcia umowy o połączenie, każda ze stron, która była gotowa złożyć wniosek, może od umowy odstąpić. Jeżeli choć jedna ze stron odstąpi od umowy, ustają zobowiązania wszystkich stron wynikające z umowy.

                          (2) Jeżeli zainteresowane strony nie złożą wniosku o rejestrację połączenia w ciągu roku od dnia zawarcia umowy o połączeniu, wszystkie zainteresowane strony odstąpiły od umowy.

                          (3) Wspólnie i osobno z zainteresowanym, który spowodował niezłożenie w terminie wniosku o rejestrację połączenia, członkowie jego organu statutowego zrekompensują pozostałym zainteresowanym podmiotom powstałą szkodę, z wyjątkiem tych, którzy wykażą, że dołożyli wystarczających starań, aby złożyć wniosek o rejestrację połączenia propozycja na czas.

                          Zmiana formy prawnej fundacji na fundusz fundacyjny

                          §

                          (1) Jeżeli statut fundacji wyraźnie na to zezwala, zarząd może, po uprzedniej opinii rady nadzorczej lub biegłego rewidenta, podjąć decyzję o zmianie formy prawnej fundacji na fundusz fundacji, ale tylko wtedy, gdy wartość kapitału fundacji spadła poniżej kwoty określonej w § 330 ust. 1, na okres nieprzejściowy.

                          (2) Decyzja o zmianie formy prawnej musi zawierać

                          a) oznaczenie fundacji z podaniem nazwy, siedziby i danych identyfikujących,

                          b) nazwę funduszu wieczystego po zmianie formy prawnej,

                          c) dzień D,

                          d) dane o członkach organów funduszu fundacji, które są wpisane do rejestru publicznego.

                          (3) Decyzja wymaga formy dokumentu publicznego.

                          §

                          Decyzja o zmianie formy prawnej staje się skuteczna z dniem wpisu do rejestru publicznego.

                          §

                          (1) Co najmniej na trzydzieści dni przed posiedzeniem zarządu fundacja publikuje ogłoszenie o zamiarze podjęcia decyzji o zmianie formy prawnej.

                          (2) Wierzyciel fundacji, który zgłosi swoją wierzytelność w ciągu sześciu miesięcy od dnia, w którym rejestracja zmiany formy prawnej stała się skuteczna wobec osób trzecich, może żądać zabezpieczenia swojej wierzytelności z wystarczającym zabezpieczeniem, jeżeli w wyniku zmiany formy prawnej formy prawnej, jego rentowność ulega pogorszeniu. Jeżeli wierzyciel udowodni, że w wyniku zmiany formy prawnej ściągalność jego wierzytelności ulegnie znacznemu pogorszeniu, przysługuje mu wystarczające zabezpieczenie jeszcze przed zarejestrowaniem zmiany formy prawnej w rejestrze publicznym.

                          Podsekcja 3fundusz wieczysty

                          §

                          (1) Założyciel tworzy fundusz wieczysty na cel społecznie lub gospodarczo użyteczny.

                          (2) Nazwa funduszu wieczystego musi zawierać wyrazy „fundusz wieczysty”.

                          §

                          Fundusz wieczysty tworzy się aktem założycielskim lub przejęciem na wypadek śmierci.

                          §
                          (1) Postępowanie założycielskie zawiera min

                          a) nazwa i siedziba funduszu wieczystego,

                          b) imię i nazwisko założyciela oraz jego miejsce zamieszkania lub siedzibę,

                          c) określenie celu, na jaki tworzony jest fundusz wieczysty,

                          d) informację o wysokości depozytu lub jego przedmiocie niepieniężnym,

                          e) liczbę członków zarządu wraz z nazwiskami i miejscami zamieszkania pierwszych członków oraz informację o sposobie działania członków zarządu w imieniu funduszu fundacyjnego,

                          f) liczbę członków rady nadzorczej oraz nazwiska i miejsca zamieszkania jej pierwszych członków albo nazwisko i miejsce zamieszkania pierwszego biegłego rewidenta,

                          g) wyznaczenie kierownika depozytu a

                          h) warunki wnoszenia wkładów z majątku funduszu wieczystego lub określenie zakresu działalności, jaką fundusz wieczysty może prowadzić ze względu na swój cel.

                          (2) Jeżeli fundusz wieczysty jest tworzony przez przejęcie na wypadek śmierci i jeżeli założyciel nie określi sposobu powołania pierwszych członków zarządu i rady nadzorczej albo pierwszego biegłego rewidenta, wyznacza ich wykonawca testamentu; w przeciwnym razie powołuje ich sąd na wniosek osoby, która poświadczy w tym interes prawny.

                          §Utworzenie funduszu wieczystego

                          Fundusz wieczysty tworzy się z dniem wpisu do publicznego rejestru.

                          §

                          (1) Majątek funduszu wieczystego stanowi zbiór utworzony z wpłat i darowizn, którego przedmiot nie musi spełniać założenia stałego dochodu. To, co znajduje się w majątku funduszu wieczystego, nie może być obciążone hipoteką ani w inny sposób użyte do zabezpieczenia długu; działanie prawne, które jest z nim sprzeczne, nie jest brane pod uwagę.

                          (2) Majątek funduszu wieczystego można zbyć, jeżeli jest to zgodne z celem funduszu wieczystego. Może być również wykorzystany na inwestycję uznaną za rozważną.

                          (3) Fundusz wieczysty nie tworzy kapitału wieczystego ani kapitału wieczystego.

                          §

                          (1) Jeżeli wyraźnie zezwala na to postępowanie założycielskie, zarząd może postanowić, po uprzedniej opinii rady nadzorczej lub biegłego rewidenta, o zmianie formy prawnej funduszu wieczystego na fundację. Decyzja o zmianie formy prawnej musi zawierać co najmniej oznaczenie funduszu wieczystego wraz z nazwą, siedzibą i danymi identyfikacyjnymi oraz wymaganiami określonymi dla aktu wieczystego.

                          (2) Decyzja wymaga formy dokumentu publicznego.

                          §

                          (1) Co najmniej na trzydzieści dni przed posiedzeniem rady nadzorczej fundusz wieczysty publikuje zawiadomienie o zamiarze zmiany formy prawnej.

                          (2) Wierzyciel funduszu wieczystego, który zgłosi swoją wierzytelność w ciągu sześciu miesięcy od dnia, w którym rejestracja zmiany stała się skuteczna wobec osób trzecich, może żądać zabezpieczenia swojej wierzytelności z wystarczającym zabezpieczeniem, jeżeli wierzytelność wierzytelności uległa pogorszeniu wskutek zmiana formy prawnej. Jeżeli wierzyciel udowodni, że w wyniku zmiany formy prawnej wykonalność jego roszczenia ulegnie znacznemu pogorszeniu, przysługuje mu wystarczające zabezpieczenie jeszcze przed zarejestrowaniem zmiany formy prawnej w rejestrze publicznym.

                          §

                          (1) Jeżeli fundusz wieczysty nie może trwale pełnić swojego celu, zarząd postanawia o rozwiązaniu funduszu wieczystego przez likwidację i wybiera likwidatora.

                          (2) Jeżeli fundusz wieczysty nie spełnia celu, dla którego został utworzony, sąd likwiduje go na wniosek osoby, która poświadczy w nim interes prawny, i zarządza jego likwidację.

                          Sekcja 4Instytut

                          §

                          Instytut jest osobą prawną utworzoną w celu prowadzenia społecznie lub gospodarczo użytecznej działalności za pomocą swojego składnika osobowego i majątkowego. Instytut prowadzi działania, których efekty są jednakowo dostępne dla wszystkich na z góry określonych warunkach.

                          §

                          Jeżeli instytut prowadzi zakład komercyjny lub prowadzi inną działalność drugorzędną, działalność ta nie może szkodzić jakości, zakresowi i dostępności usług świadczonych w ramach głównej działalności instytutu. Zysk może być wykorzystany przez instytut wyłącznie na wspieranie działalności, dla której został powołany oraz na pokrycie kosztów własnej administracji.

                          §Nazwa instytutu

                          Nazwa instytutu musi zawierać wyrazy „instytut zarejestrowany”, ale skrót „z. Na."

                          §Powstanie instytutu
                          (1) Instytut tworzy się aktem założycielskim lub nabyciem na wypadek śmierci. Postępowanie założycielskie zawiera min

                          a) nazwę instytutu i jego siedzibę,

                          b) cel instytutu poprzez określenie przedmiotu jego działalności, ewentualnie także przedmiotu jego działalności,

                          c) informację o wysokości depozytu lub jego przedmiocie niepieniężnym,

                          d) liczbę członków zarządu oraz nazwiska i miejsca zamieszkania pierwszych członków a

                          e) szczegóły organizacji wewnętrznej instytutu, jeżeli nie jest to zastrzeżone przepisami statutu instytutu.

                          (2) Jeżeli w postępowaniu założycielskim powołuje się radę nadzorczą, określa się w niej liczbę członków rady nadzorczej oraz nazwiska i miejsca zamieszkania jej pierwszych członków.

                          §

                          (1) Założyciel decyduje o zmianach w akcie założycielskim nawet w czasie trwania instytutu.

                          (2) Jeżeli podjęcie decyzji przez założyciela nie jest możliwe, osoba wskazana czynnością prawną założyciela nabywa swoje prawa wobec instytutu w zakresie w nim określonym, w przeciwnym razie nabywa je zarząd; w takim przypadku wymagana jest jednak uprzednia zgoda sądu na podjęcie przez zarząd decyzji o zmianie celu instytutu lub jego likwidacji.

                          §Powstanie instytutu

                          Instytut powstaje w drodze wpisu do rejestru publicznego.

                          §Dyrektor

                          (1) Dyrektor jest statutowym organem instytutu. Statut może wybrać dla tego organu inną nazwę, o ile nie stwarza to mylącego wrażenia co do jego charakteru.

                          (2) Dyrektor nie może być członkiem zarządu, a jeżeli została powołana rada nadzorcza lub inny organ o podobnym charakterze, to nawet członkiem takiego organu. Jeżeli dyrektorem została osoba skazana za przestępstwo umyślne, wyboru nie uwzględnia się.

                          Zarząd

                          §

                          (1) Jeżeli postępowanie prawne założyciela nie przewiduje innego sposobu, założyciel powołuje i odwołuje członków zarządu. Jeżeli nie jest to możliwe, członków zarządu wybiera i odwołuje rada nadzorcza, jeżeli została powołana; w przeciwnym razie zarząd sam wybiera i odwołuje swoich członków.

                          (2) Jeżeli w postępowaniu założycielskim nie określono innej kadencji członka zarządu, wynosi ona trzy lata. Jeżeli nie wyklucza to wszczęcia postępowania sądowego, członek zarządu może być wybrany wielokrotnie; jeżeli jednak zarząd sam wybiera i odwołuje swoich członków, ta sama osoba może być ponownie wybrana maksymalnie na dwie kolejne kadencje.

                          (3) Jeżeli została utworzona rada nadzorcza, członkostwa w zarządzie i w radzie nadzorczej nie można łączyć.

                          §

                          Rada dyrektorów wybiera i odwołuje dyrektora, sprawuje nadzór nad wykonywaniem jego uprawnień oraz decyduje o postępowaniu instytutu przeciwko dyrektorowi; o ile nie określono inaczej, przewodniczący rady dyrektorów występuje w imieniu instytutu w tych postępowaniach sądowych.

                          §

                          (1) Rada dyrektorów zatwierdza budżet, zwykłe i nadzwyczajne sprawozdania finansowe oraz sprawozdanie roczne instytutu.

                          (2) Zarząd podejmuje decyzję o rozpoczęciu działalności zakładu handlowego lub innej pobocznej działalności instytutu albo o zmianie jej przedmiotu, chyba że postępowanie założycielskie stanowi inaczej.

                          §
                          (1) Jeżeli w postępowaniu założycielskim nie określono dalszych ograniczeń, zarząd udziela uprzedniej zgody na postępowanie sądowe, w ramach którego instytut

                          a) nabywa lub traci własność nieruchomości,

                          b) obciąża własną nieruchomość,

                          c) nabywa lub traci prawa autorskie lub prawa przemysłowe lub

                          d) tworzy inny podmiot prawny lub uczestniczy w takim podmiocie wnosząc depozyt.

                          (2) Jeżeli akt założycielski nie stanowi inaczej, zarząd wyraża również uprzednią zgodę na czynność prawną, przez którą instytut nabywa lub traci prawo własności ruchomości, której wartość jest wyższa niż wartość drobnego umowy zgodnie z prawem zamówień publicznych.

                          §Statut instytutu

                          (1) Jeżeli wynika to z postępowania założycielskiego lub jest to celowe, zarząd wydaje statut instytutu oraz reguluje organizację wewnętrzną instytutu i szczegóły jego działalności.

                          (2) Instytut ogłasza statut przez złożenie go do zbioru dokumentów. Każdy może zapoznać się ze statutem w rejestrze publicznym i uzyskać z niego wyciągi, opisy lub odpisy. Z tego samego prawa można skorzystać również w siedzibie instytutu.

                          §

                          Jeżeli w statucie nie określono, że członkom organów instytutu przysługuje wynagrodzenie za pełnienie funkcji oraz sposób jego ustalania, stosuje się, że dyrektorowi przysługuje zwykłe wynagrodzenie i uważa się, że funkcje członkowie pozostałych organów są honorowi. W takim przypadku zarząd określa wysokość wynagrodzenia dyrektora lub sposób jego ustalania.

                          §

                          (1) Instytut rozlicza oddzielnie koszty i przychody związane z głównym przedmiotem działalności, z prowadzeniem zakładu handlowego lub inną działalnością drugorzędną oraz z administracją instytutu.

                          (2) Sprawozdanie finansowe instytutu jest weryfikowane przez biegłego rewidenta, jeżeli wymaga tego akt prawny założycielski lub statut lub gdy wartość obrotów netto instytutu przekracza dziesięć milionów CZK. W takich przypadkach audytor weryfikuje również sprawozdanie roczne instytutu.

                          §Roczny raport

                          (1) Sprawozdanie roczne instytutu zawiera, oprócz wymogów określonych innymi przepisami prawa regulującymi rachunkowość, inne istotne dane dotyczące działalności i zarządzania instytutem, w tym wysokość wynagrodzeń wypłaconych członkom organów instytutu oraz wszelkie zmiany w wszczęcia postępowania sądowego lub zmian w składzie organów instytutu.

                          (2) Jeżeli w postępowaniu założycielskim nie określono innego sposobu publikacji, instytut publikuje sprawozdanie roczne nie później niż sześć miesięcy po zakończeniu okresu rozliczeniowego, składając je w zbiorze dokumentów. Każdy może zapoznać się ze statutem w rejestrze publicznym i uzyskać z niego wyciągi, opisy lub odpisy.

                          §

                          Jeżeli instytut w dłuższej perspektywie nie będzie spełniał swojego celu, sąd uchyli go na wniosek osoby, która wykaże interes prawny.

                          §

                          W innych przypadkach przepisy o fundacji stosuje się analogicznie do warunków prawnych instytutu; nie stosuje się jednak przepisów o kapitale założycielskim i kapitale założycielskim.

                          Część 4Konsument

                          §

                          Konsumentem jest każda osoba, która poza zakresem swojej działalności gospodarczej lub samodzielnego wykonywania swojego zawodu zawiera z przedsiębiorcą umowę lub w jakikolwiek inny sposób z nim obcuje.

                          Część 5Biznesmen

                          §

                          (1) Za przedsiębiorcę w zakresie tej działalności uważa się każdego, kto samodzielnie wykonuje na własny rachunek i na własną odpowiedzialność działalność zarobkową w sposób zawodowy lub podobny, z zamiarem ciągłego jej wykonywania w celu osiągnięcia zysku.

                          (2) Do celów ochrony konsumentów oraz do celów art. 1963 za przedsiębiorcę uważa się również każdą osobę, która zawiera umowy związane z własną działalnością gospodarczą, produkcyjną lub podobną albo w ramach samodzielnego wykonywania swojego zawodu, lub osobę, która w imieniu lub na rzecz przedsiębiorcy.

                          §

                          (1) Za przedsiębiorcę uważa się osobę wpisaną do rejestru handlowego. Warunki wpisu osób do rejestru handlowego określa inna ustawa.

                          (2) Za przedsiębiorcę uważa się osobę, która posiada zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej lub inne zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na podstawie innego prawa.

                          §

                          Przedsiębiorca, który nie posiada firmy handlowej, działa zgodnie z prawem we własnym imieniu w swojej działalności; jeżeli dodaje do niego dodatki charakteryzujące bliżej jego osobę lub siedzibę firmy, nie mogą one wprowadzać w błąd.

                          Firma biznesu

                          §

                          (1) Firma handlowa to nazwa, pod którą przedsiębiorca jest zarejestrowany w rejestrze handlowym. Przedsiębiorca nie może mieć więcej niż jednej firmy handlowej.

                          (2) Ochrona praw do firmy gospodarczej przysługuje osobie, która po raz pierwszy legalnie z niej skorzystała. Osoby, które zostały naruszone w prawie do spółki handlowej, mają takie same prawa jak w przypadku ochrony przed nieuczciwą konkurencją.

                          §

                          Nazwa firmy nie może być zamienna z inną nazwą firmy ani wyglądać na zwodniczą.

                          §

                          (1) Osoba jest wpisana do rejestru handlowego jako spółka handlowa zawiązana co do zasady na jej nazwisko. Jeśli zmieni się jego nazwisko, może nadal używać swojego poprzedniego nazwiska w firmie biznesowej; jednak opublikują zmianę nazwy.

                          (2) Jeżeli osoba jest zarejestrowana w rejestrze handlowym pod inną nazwą niż własne nazwisko, musi być jasne, że nie jest to działalność gospodarcza osoby prawnej.

                          §

                          W przypadku połączenia kilku zakładów gospodarczych kilku przedsiębiorców w grupę biznesową, ich nazwy lub firmy mogą zawierać identyczne elementy; jednak opinia publiczna musi być w stanie je odróżnić.

                          §

                          (1) Kto nabywa firmę gospodarczą, ma prawo z niej korzystać, jeżeli ma zgodę swojego poprzednika lub następcy prawnego; jest on jednak zobowiązany do dołączenia oświadczenia o dziedziczeniu prawnym firmy.

                          (2) Podczas przekształcenia osoby prawnej firma biznesowa przekaże następcy prawnemu, jeśli wyrazi na to zgodę; zgoda innej osoby nie jest wymagana. Jeżeli osoba prawna ma kilku następców prawnych i nie jest ustalone, do którego z nich firma biznesowa przechodzi, firma biznesowa nie dokona transferu na żadnego z nich.

                          §

                          Prawo do cofnięcia zgody na używanie jej nazwiska w firmie osoby prawnej przysługuje osobie, która ma ku temu tak ważny powód, że nie można od niej uczciwie wymagać używania jej nazwiska w firmie ; taką przyczyną może być w szczególności zmiana dotychczasowego charakteru działalności osoby prawnej lub zmiana struktury własnościowej spółki kapitałowej. W tych warunkach następca prawny osoby, która udzieliła zgody, ma również prawo do odwołania zgody.

                          §Siedziba przedsiębiorcy

                          (1) Siedzibę przedsiębiorcy określa adres wpisany do rejestru publicznego. Jeżeli osoba fizyczna nie jest zarejestrowana jako przedsiębiorca w rejestrze publicznym, jej siedzibą jest miejsce, w którym ma główny zakład przedsiębiorstwa lub miejsce zamieszkania.

                          (2) Jeżeli przedsiębiorca jako swoją siedzibę podaje inne miejsce niż jego rzeczywista siedziba, każdy może powołać się także na swoją rzeczywistą siedzibę. Przedsiębiorca nie może zarzucać osobie, która powołuje się na siedzibę przedsiębiorcy wpisanego do rejestru publicznego, że ma on rzeczywistą siedzibę w innym miejscu.

                          Reprezentacja biznesmena

                          §

                          (1) Jeżeli przedsiębiorca powierza komuś wykonanie określonej czynności w trakcie prowadzenia zakładu, osoba ta reprezentuje przedsiębiorcę we wszystkich negocjacjach, które zazwyczaj odbywają się w trakcie tej czynności.

                          (2) Przedsiębiorca jest związany także działaniami innej osoby w swoim zakładzie, jeżeli osoba trzecia w dobrej wierze była przekonana, że ​​działająca osoba jest upoważniona do działania.

                          §

                          Jeżeli pełnomocnik przedsiębiorcy przekroczy umocowanie pełnomocnika, przedsiębiorca jest związany czynnością prawną; nie dotyczy to sytuacji, gdy osoba trzecia wiedziała o naruszeniu lub musiała o nim wiedzieć ze względu na okoliczności sprawy.

                          §Bez konkurencji

                          (1) Osoba, która występuje jako pełnomocnik przedsiębiorcy w czasie funkcjonowania zakładu handlowego, nie może bez zgody przedsiębiorcy dokonywać na własny lub cudzy rachunek niczego, co mieści się w zakresie zakładu handlowego. W takim przypadku przedsiębiorca może żądać od swojego przedstawiciela powstrzymania się od takich działań.

                          (2) Jeżeli pełnomocnik działał na własny rachunek, przedsiębiorca może żądać stwierdzenia, że ​​czynności pełnomocnika zostały dokonane na jego rachunek. Jeżeli pełnomocnik działał w imieniu osoby trzeciej, przedsiębiorca może żądać przeniesienia na niego prawa do wynagrodzenia albo wydania mu wynagrodzenia już udzielonego. Prawa te wygasają, jeżeli nie zostały wykonane w ciągu trzech miesięcy od dnia, w którym przedsiębiorca dowiedział się o transakcji, nie później jednak niż w ciągu roku od dnia, w którym transakcja miała miejsce.

                          (3) Zamiast uprawnienia, o którym mowa w ust. 2, przedsiębiorca może żądać naprawienia szkody; jednak tylko wtedy, gdy pełnomocnik powinien i mógł wiedzieć, że jego działalność wyrządza przedsiębiorcy szkodę. Jeżeli osoba, w której imieniu przedstawiciel przedsiębiorcy działał bezprawnie, powinna i mogła wiedzieć, że było to działanie na szkodę przedsiębiorcy, odpowiada również odszkodowawczo.

                          §

                          (1) Kto, jako przedsiębiorca, występuje wobec innych osób w stosunkach gospodarczych, nie może nadużywać swojego statusu eksperta lub swojej pozycji ekonomicznej do tworzenia lub wykorzystywania zależności strony słabszej oraz do osiągnięcia oczywistej i nieuzasadnionej nierównowagi wzajemnych praw i obowiązków stron partie.

                          (2) Uważa się, że stroną słabszą jest zawsze osoba, która występuje wobec przedsiębiorcy w stosunkach gospodarczych poza kontekstem własnej działalności gospodarczej.

                          §

                          Jeżeli przedsiębiorca poda do wiadomości publicznej, w którym miejscu prowadzi działalność gospodarczą, pozwoli publiczności na nawiązanie z nim stosunków prawnych w tym miejscu w określonych godzinach pracy; inaczej o zwykłej porze.

                          §

                          (1) Każdy przedsiębiorca musi podawać swoją nazwę i adres na dokumentach handlowych oraz w ramach informacji udostępnianych publicznie na odległość. Przedsiębiorca wpisany do rejestru handlowego zamieszcza również informację o tym wpisie, w tym ustęp i wkładkę, w umowie handlowej; przedsiębiorca wpisany do innego rejestru publicznego jest obowiązany podać informację o swoim wpisie do tego rejestru; przedsiębiorca niezarejestrowany w rejestrze publicznym jest obowiązany podać informację o swoim wpisie do innego rejestru. Jeżeli przedsiębiorcy zostały nadane dane identyfikujące, to również to zaznaczy.

                          (2) Zgodnie z ust. 1 w dokumencie można również umieścić inne informacje, jeżeli nie mogą one wywołać mylącego wrażenia.

                          TYTUŁ IIIREPREZENTACJA

                          Część 1Postanowienia ogólne

                          §

                          (1) Kto jest prawnie upoważniony do działania w imieniu innej osoby, jest jej przedstawicielem; prawa i obowiązki bezpośrednio reprezentowanych wynikają z reprezentacji. Jeżeli nie jest jasne, czy ktoś działa w imieniu innej osoby, ważne jest, aby działał we własnym imieniu.

                          (2) Jeżeli przedstawiciel działa w dobrej wierze lub musiał wiedzieć o pewnych okolicznościach, uwzględnia się to również w przypadku reprezentowanego; nie dotyczy to przypadku, gdy jest to okoliczność, o której pełnomocnik dowiedział się przed ustanowieniem reprezentacji. Jeżeli nie jest reprezentowany w dobrej wierze, nie może powoływać się na dobrą wiarę przedstawiciela.

                          §

                          (1) Osoba, której interesy pozostają w konflikcie z interesami reprezentowanego, nie może reprezentować innej osoby, chyba że w trakcie reprezentacji umownej reprezentowany wiedział lub musiał wiedzieć o takim konflikcie.

                          (2) Jeżeli pełnomocnik, którego interes jest sprzeczny z interesem reprezentowanego, działał z osobą trzecią i jeżeli osoba ta wiedziała o tej okoliczności lub musiała o tym wiedzieć, reprezentowany może się na to powołać. Uznaje się, że istnieje konflikt interesów przedstawiciela i reprezentowanego, jeśli przedstawiciel działa również na rzecz tej osoby trzeciej lub jeśli działa we własnym interesie.

                          §

                          Pełnomocnik działa osobiście. Może upoważnić innego pełnomocnika, jeżeli zostało to uzgodnione z osobą reprezentowaną lub wymaga tego konieczna potrzeba, jednak to on odpowiada za właściwy dobór swojej osoby.

                          §

                          Jeżeli osoba reprezentowana ma więcej niż jednego pełnomocnika w tej samej sprawie, uważa się, że każdy z nich może działać samodzielnie.

                          §

                          (1) W przypadku przekroczenia przez pełnomocnika umocowania, czynność prawna osoby reprezentowanej jest wiążąca, jeżeli bez zbędnej zwłoki wyrazi zgodę na przekroczenie. Dotyczy to również sytuacji, gdy osoba nieuprawniona do tego zgodnie z prawem działa na rzecz innej osoby.

                          (2) Jeżeli czynność prawna nie zostanie zatwierdzona bez zbędnej zwłoki, osoba, która działała legalnie w imieniu innej osoby, jest związana sama. Osoba, z którą się rozprawiano i która działała w dobrej wierze, może żądać od działającego, aby wykonał to, co zostało uzgodnione, albo naprawił szkodę.

                          Część 2Reprezentacja umowna

                          Sekcja 1Obecna ustanovení

                          §

                          (1) Jeżeli strony tak postanowią, jedna z nich reprezentuje drugą jako pełnomocnik w uzgodnionym zakresie.

                          (2) Mocodawca wskazuje w pełnomocnictwie zakres umocowania do reprezentacji. Jeżeli pełnomocnictwo nie dotyczy tylko określonej czynności prawnej, pełnomocnictwo udzielane jest w formie pisemnej. Jeżeli do postępowania sądowego wymagana jest szczególna forma, pełnomocnictwo udzielane jest również w tej samej formie.

                          §

                          Mocodawca nie może zrzec się prawa do odwołania pełnomocnictwa, ale jeżeli strony uzgodnią pewne przyczyny jego odwołania, pełnomocnictwo nie może zostać odwołane z innej przyczyny. Nie dotyczy to sytuacji, gdy mocodawca ma szczególnie ważny powód do cofnięcia zezwolenia.

                          §

                          W przypadku udzielania upoważnienia podmiotowi prawnemu wykonywanie pełnomocnictwa przedstawicielskiego wchodzi w zakres kompetencji jego organu statutowego. Do reprezentacji uprawniona jest również osoba wyznaczona przez organ statutowy.

                          §

                          (1) Kto z własnej winy wprowadza osobę trzecią w posądzanie, że upoważnił inną osobę do działania zgodnie z prawem, nie może powoływać się na brak upoważnienia, jeżeli osoba trzecia działała w dobrej wierze i mogła zasadnie przypuszczać, że upoważnienie zostało udzielone.

                          (2) Jeżeli mocodawca dał do zrozumienia innej osobie, że upoważnił mocodawcę do dokonania określonych czynności prawnych, może on dochodzić przeciwko niemu, że pełnomocnictwo następnie wygasło, tylko jeżeli zawiadomił go o tym przed dokonaniem czynności mocodawcy albo jeżeli osoba ta wiedziała o wypowiedzeniu w czasie działań zleceniodawcy.

                          §

                          Jeżeli osoba, która sama jest niezdolna do czynności prawnych, działała jako pełnomocnik, nie można powoływać się na to przeciwko komuś, kto o tym fakcie nie wiedział lub nie mógł wiedzieć.

                          §

                          Jeżeli pełnomocnik przekroczył uprawnienia pełnomocnika, a mocodawca nie zgadza się z tym, zawiadamia o tym osobę, z którą pełnomocnik dokonywał czynności prawnej, bez zbędnej zwłoki po uzyskaniu informacji o czynności prawnej. Jeżeli tego nie zrobi, uważa się, że zatwierdził przekroczenie; nie dotyczy to sytuacji, gdy osoba, z którą pełnomocnik działał prawnie, powinna i mogła wiedzieć ponad wszelką wątpliwość z okoliczności, że pełnomocnik wyraźnie przekracza swoje uprawnienia.

                          §

                          Jeżeli polecenia mocodawcy zawarte są w pełnomocnictwie i jeżeli musiały być znane osobie, wobec której mocodawca działał, przekroczenie ich uważa się za naruszenie pełnomocnictwa.

                          §

                          (1) Pełnomocnictwo wygasa z chwilą dokonania czynności prawnej, do której reprezentacja była ograniczona; pełnomocnictwo wygasa także w przypadku odwołania go przez mocodawcę lub wypowiedzenia przez pełnomocnika. W przypadku śmierci osoby upoważnionej lub mocodawcy lub gdy jedna z nich jest osobą prawną i przestaje istnieć, pełnomocnictwo również wygasa, chyba że uzgodniono inaczej.

                          (2) Dopóki cofnięcie nie jest znane osobie upoważnionej, jej czynność prawna ma takie same skutki, jak gdyby upoważnienie było nadal ważne. Nie może jednak powołać się na to strona, która wiedziała o odwołaniu pełnomocnictwa albo powinna była i mogła wiedzieć.

                          §

                          (1) W razie śmierci mocodawcy lub wypowiedzenia przez mocodawcę pełnomocnictwa, mocodawca powinien uczynić wszystko, co nie może się opóźnić, aby mocodawca lub jego następca prawny nie ponieśli szkody. Jego czynność prawna ma takie same skutki, jak gdyby pełnomocnictwo nadal trwało, jeżeli nie jest sprzeczne z poleceniem mocodawcy lub jego następcy prawnego.

                          (2) Agent bez zbędnej zwłoki, po wygaśnięciu upoważnienia, wydaje wszystko, co dający zlecenie mu pożyczył lub nabył dla dającego zlecenie. Jeżeli agent umarł, każdy, kto ma przy sobie te rzeczy, ma ten obowiązek wobec agenta.

                          Sekcja 2Prokuratura

                          §

                          (1) Udzielając pełnomocnictwa, przedsiębiorca wpisany do rejestru handlowego upoważnia prokurenta do czynności prawnych dokonywanych w toku funkcjonowania przedsiębiorstwa lub oddziału, w tym także takich, do których inaczej wymagane jest pełnomocnictwo szczególne. Prokurator jest jednak upoważniony do zbycia lub obciążenia nieruchomości, jeżeli zostało to wyraźnie stwierdzone.

                          (2) Udzielając pełnomocnictwa należy wyraźnie zaznaczyć, że jest to pełnomocnictwo. Jeżeli przedsiębiorca udziela pełnomocnictwa dla oddziału swojego zakładu lub dla jednego z kilku swoich zakładów, powinien wyraźnie wskazać oddział lub zakład.

                          §

                          Pełnomocnictwo nie upoważnia do przeniesienia pełnomocnictwa na inną osobę ani do udzielenia innego pełnomocnictwa; ustalenia przeciwne nie są brane pod uwagę.

                          §

                          (1) Udzielenie pełnomocnictwa osobie prawnej jest zabronione.

                          (2) Jeżeli pełnomocnictwa udziela się kilku osobom, każda z nich reprezentuje przedsiębiorcę odrębnie, chyba że przy udzielaniu pełnomocnictwa wskazano inaczej.

                          §

                          Ograniczenie ścigania przez wewnętrzne instrukcje nie wywołuje skutków wobec osób trzecich, nawet jeśli zostało opublikowane.

                          §

                          Prokurator sprawuje urząd prokuratora z troską właściwego gospodarza.

                          §

                          Pełnomocnik podpisuje, składając swój podpis i informację wskazującą na prokurenta firmie przedsiębiorcy; jeżeli pełnomocnictwo zostało udzielone do pojedynczego oddziału lub jednego z kilku zakładów, dołączą również informację wskazującą oddział lub zakład.

                          §

                          Pełnomocnictwo wygasa również z chwilą przeniesienia lub wydzierżawienia przedsiębiorstwa lub oddziału, na rzecz którego zostało udzielone. Prokuratura nie wygasa wraz ze śmiercią przedsiębiorcy, chyba że uzgodniono coś innego.

                          Część 3Reprezentacja prawna i kuratela

                          Sekcja 1Obecna ustanovení

                          §

                          Zastępstwo prawne i kuratela czuwają nad ochroną interesów osoby reprezentowanej i realizacją jej praw.

                          §

                          Przedstawiciel ustawowy lub opiekun nie jest umocowany do działania w imieniu osoby reprezentowanej w sprawach związanych z zawarciem i rozwiązaniem małżeństwa, wykonywaniem obowiązków i praw rodzicielskich, a także nabyciem na wypadek śmierci lub stwierdzenia wydziedziczenia oraz ich odwołanie.

                          §

                          Pełnomocnik nie może odebrać osobie reprezentowanej sprawy szczególnego zainteresowania, chyba że przemawia za tym zagrożenie życia lub zdrowia, a jeżeli jest to małoletni niepełnosamodzielny - także inna ważna przyczyna. Sprawę szczególnego zainteresowania należy pozostawić przedstawicielowi nawet wtedy, gdy jest on umieszczony w placówce medycznej, placówce pomocy społecznej, placówce socjalno-prawnej ochrony dzieci lub podobnej placówce.

                          §

                          W przypadku konfliktu interesów przedstawiciela ustawowego lub opiekuna z interesem osoby reprezentowanej albo w przypadku konfliktu interesów osób, które są reprezentowane przez tego samego przedstawiciela ustawowego lub opiekuna, albo gdy taki konflikt grozi, sąd ustanawia kuratora kolizyjnego dla reprezentowanej osoby.

                          §

                          (1) Jeżeli przedstawiciele ustawowi lub opiekunowie zarządzają majątkiem osoby reprezentowanej, to do niego należy zwykły zarząd tym majątkiem. Jeżeli nie jest to rutynowa sprawa, do rozporządzania reprezentowanym majątkiem wymagana jest zgoda sądu.

                          (2) Darowizna, spadek lub zapis przeznaczone dla przedstawiciela, z zastrzeżeniem, że będzie nimi zarządzała osoba trzecia, są wyłączone spod zarządu zgodnie z ust. Jednakże przedstawiciel ustawowy lub opiekun może odmówić przyjęcia takiego daru, spadku lub zapisu; odmowa wymaga zgody sądu.

                          §

                          Ani przedstawiciel ustawowy, ani opiekun nie mogą żądać wynagrodzenia za reprezentację od osoby reprezentowanej. Jeżeli jednak ciąży na nim obowiązek zarządzania nieruchomością, może zostać przyznane wynagrodzenie za zarządzanie. O jego wysokości zadecyduje sąd, biorąc pod uwagę koszty administracyjne, wartość zarządzanego mienia i dochody z niego, a także wymagania czasowe i pracochłonne administracji.

                          §

                          (1) Kuratora wyznacza sąd; jednocześnie określi zakres praw i obowiązków opiekuna. Osoba, której ustanowiono kuratora, staje się podopiecznym na czas trwania kurateli.

                          (2) Jeżeli opiekun tego zażąda, sąd go usunie; sąd usunie kuratora nawet wtedy, gdy nie wywiązuje się ze swoich obowiązków. Jednocześnie opiekun wyznacza nowego opiekuna.

                          §

                          (1) Jeżeli nie chodzi o zarządzanie majątkiem, dla jednej osoby może być ustanowiony tylko jeden opiekun. Jeżeli do zarządu majątkiem osoby reprezentowanej lub do zarządu częścią jej majątku i jednocześnie opiekunem osoby ustanowiony jest kurator specjalny, to ten ostatni z nich ma wyłączną reprezentację osoby reprezentowanej przed sądem, nawet jeśli sprawa dotyczy zarządzanej nieruchomości.

                          (2) Jeżeli sąd ustanowi kilku kuratorów i nie rozstrzygnie, w jakich sprawach każdy z nich jest prawnie właściwy do samodzielnego działania w imieniu podopiecznego, opiekunowie obowiązani są działać wspólnie.

                          Sekcja 2Opieka nad osobą

                          §

                          (1) Sąd ustanawia kuratora dla osoby, jeżeli wymaga tego ochrona jej interesów lub wymaga tego interes społeczny. Sąd ustanawia kuratora w szczególności osobie, której zdolność do czynności prawnych została ograniczona, osobie, której miejsce pobytu jest nieznane, osobie nieznanej w postępowaniu sądowym lub osobie, której stan zdrowia utrudnia jej zarządzać jego majątkiem lub bronić swoich praw.

                          (2) Jeżeli okoliczności to uzasadniają, sąd może nakazać opiekunowi wykupienie ubezpieczenia w rozsądnym zakresie na wypadek, gdyby przy wykonywaniu swoich obowiązków wyrządził opiekunowi lub innej osobie szkodę.

                          §

                          (1) Do obowiązków opiekuna należy utrzymywanie w należyty sposób i w niezbędnym zakresie regularnego kontaktu z podopiecznym, okazywanie mu rzeczywistego zainteresowania, a także dbanie o jego zdrowie oraz czuwanie nad realizacją jego praw i ochroną jego interesów.

                          (2) Jeżeli opiekun podejmuje decyzję w sprawach podopiecznego, opiekun w zrozumiały sposób wyjaśni charakter i konsekwencje decyzji.

                          §

                          (1) W wykonywaniu swoich obowiązków opiekun wywiązuje się z prawnego oświadczenia opiekuna i zwraca uwagę na jego poglądy, nawet jeśli opiekun wcześniej je wyrażał, w tym przekonania lub wyznania, konsekwentnie je uwzględnia i zgodnie z nimi porządkuje sprawy podopiecznego. Jeżeli nie jest to możliwe, opiekun działa zgodnie z dobrem podopiecznego.

                          (2) Opiekun dba o to, aby sposób życia podopiecznego nie kolidował z jego możliwościami, a jeśli nie można temu racjonalnie przeciwstawić, odpowiada on także specjalnym pomysłom i życzeniom podopiecznego.

                          §

                          Z chwilą śmierci opiekuna lub jego usunięcia opieka nie ustaje i dopóki sąd nie wyznaczy nowego opiekuna, przechodzi ona na kuratora publicznego na podstawie innej ustawy.

                          §

                          (1) Osobie, której stan zdrowia powoduje trudności w zarządzaniu jej majątkiem lub w obronie jej praw, sąd ustanawia kuratora na jej wniosek i zgodnie z takim wnioskiem określa zakres uprawnień kuratora. Na wniosek opiekuna sąd odwoła również opiekuna.

                          (2) Opiekun zazwyczaj działa razem z podopiecznym; jeżeli opiekun działa samodzielnie, działa zgodnie z wolą podopiecznego. Jeżeli nie można ustalić woli opiekuna, sąd rozpatrzy wniosek opiekuna.

                          §

                          Jeżeli ktoś sam urządza sobie zarządcę swojej nieruchomości, nie może ustanowić kuratora do zarządu nieruchomością. Nie dotyczy to sytuacji, gdy zarządca majątku nie jest znany, jeżeli odmawia on działania w interesie reprezentowanej osoby lub zaniedbuje ten obowiązek albo gdy nie jest w stanie zarządzać majątkiem.

                          §

                          (1) Jeżeli sąd postanowi ustanowić kuratora dla osoby, może to zrobić dopiero po zapoznaniu się z nią, chyba że zachodzi przeszkoda nie do pokonania; muszą również wysłuchać jego oświadczenia lub w inny sposób poznać jego stanowisko i wyjść z niego.

                          (2) Sąd wyznacza na kuratora osobę wskazaną przez kuratora. Jeżeli nie jest to możliwe, sąd zazwyczaj wyznacza krewnego lub inną osobę bliską podopiecznemu, która wykaże długoterminowe i poważne zainteresowanie podopiecznym oraz możliwość wykazania go w przyszłości. Jeżeli i to nie jest możliwe, sąd wyznacza na opiekuna inną osobę, która spełnia warunki do zostania kuratorem lub kuratorem publicznym według innej ustawy.

                          (3) Gmina, w której zamieszkuje opiekun, lub osoba prawna utworzona przez tę gminę do wykonywania tego typu zadań, może być kuratorem publicznym; ustanowienie kuratora publicznego na podstawie innej ustawy nie jest związane jego zgodą.

                          Rada Strażników

                          §

                          (1) W przypadku ustanowienia opiekuna, opiekun lub osoba bliska opiekunowi może wystąpić z wnioskiem o powołanie rady opiekuńczej; opiekun zwołuje zebranie osób bliskich podopiecznemu oraz jego przyjaciół, jeżeli są mu znani, tak aby spotkanie odbyło się w ciągu trzydziestu dni od dnia otrzymania wezwania. Jeżeli posiedzenie nie zostanie zwołane w terminie lub nie odbędzie się z innej przyczyny albo nie zostanie wybrana rada opiekuńcza, sąd zwoła posiedzenie, nawet bez wniosku.

                          (2) W posiedzeniu może uczestniczyć opiekun, każda bliska mu osoba oraz każdy z jego znajomych, nawet jeśli nie został zaproszony; każdy z nich ma jeden głos. Jeżeli w posiedzeniu uczestniczy co najmniej pięć osób, może zostać wybrany zarząd opiekunów.

                          §

                          (1) Osoby obecne na posiedzeniu wybierają członków rady opiekuńczej lub ich zastępców większością głosów. Podczas wyborów należy w miarę możliwości zadbać o równą reprezentację osób wymienionych w § 472.

                          (2) Członkiem rady opiekuńczej może być tylko osoba, która wykaże długotrwałe i poważne zainteresowanie wychowankiem oraz umiejętność wykazania tego w przyszłości, a także której interesy nie stoją w sprzeczności z interesami podopiecznego. Opiekun nie może być członkiem rady opiekuńczej.

                          §

                          Rada Strażników liczy co najmniej trzech członków. Jest w stanie rozwiązać w obecności większości członków; jeśli jednak rada opiekunów składa się z trzech członków, wymagana jest obecność wszystkich. Decyzje podejmowane są przez Radę Strażników większością głosów obecnych członków.

                          §

                          Protokół z wyboru członków rady opiekuńczej i zastępców sporządza protokolant wyznaczony przez obecnych. Z protokołu musi wynikać, kiedy odbyło się posiedzenie, kto w nim uczestniczył, kogo wybrano protokolantem, członkiem rady opiekuńczej i zastępcą oraz ile głosów, czy ktoś protestował przeciwko przebiegowi posiedzenia iz jakiego powodu. Protesty wniesione w formie pisemnej należy dołączyć do protokołu. Protokoł doręcza protokół wyboru członków rady opiekuńczej opiekunowi i sądowi, który ustanowił opiekuna.

                          §

                          (1) Sąd może, na wniosek opiekuna lub osoby uprawnionej do udziału w posiedzeniu albo bez wniosku, stwierdzić nieważność wyboru, jeżeli doszło do takiego naruszenia prawa, że ​​opiekunowi grozi pozbawienie wolności w rezultacie poszkodowany. W takim przypadku sąd zarządza bez zbędnej zwłoki nowe wybory.

                          (2) Jeżeli przemawiają za tym ważne powody, sąd może zawiesić wykonywanie praw członka rady opiekuńczej po wszczęciu postępowania do czasu orzeczenia o nieważności wyboru.

                          §

                          (1) Członka rady opiekuńczej wybiera się na czas nieoznaczony. Może zrezygnować z zajmowanego stanowiska; odstąpienie staje się skuteczne z chwilą doręczenia pisemnego zawiadomienia opiekunowi i sądowi. O swojej rezygnacji zawiadamia pozostałych członków rady opiekuńczej.

                          (2) Sąd może odwołać członka rady opiekuńczej z funkcji na wniosek opiekuna lub którejkolwiek z osób uprawnionych do udziału w posiedzeniu albo z własnej inicjatywy, jeżeli członek rady opiekuńczej poważnie lub wielokrotnie narusza swoje obowiązki, jeśli straci zainteresowanie podopiecznym lub jeśli jego interesy są wielokrotnie sprzeczne z interesami podopiecznego. Przepis § 476 ust. 2 stosuje się mutatis mutandis.

                          (3) W przypadku ustania pełnienia funkcji członka rady opiekuńczej, opiekun lub przewodniczący rady opiekuńczej zarządza wybór nowego członka rady opiekuńczej lub zastępcy. Jeżeli wybór nie odbywa się bez zbędnej zwłoki, sąd postępuje analogicznie zgodnie z § 472 ust. 1.

                          §

                          (1) Rada Nadzorcza zbiera się przynajmniej raz w roku; na posiedzenie zwołuje jej przewodniczący lub opiekun, w innym przypadku członek rady opiekuńczej lub sąd na wniosek osoby poświadczającej poważne zainteresowanie podopiecznym lub nawet bez wniosku.

                          (2) Rada opiekuńcza zaprosi na posiedzenie zarówno podopiecznego, jak i opiekuna.

                          (3) Z protokołu posiedzenia rady opiekuńczej musi wynikać jasno, kiedy ono się odbyło, kto w nim uczestniczył, jakie decyzje zostały podjęte, kto wniósł protest i kto sporządził protokół. Jeżeli z protokołu nie wynika, kto głosował za wnioskiem, a kto przeciw, przyjmuje się, że wszyscy obecni członkowie rady opiekuńczej głosowali za przyjęciem wniosku. Protokół doręcza przewodniczący rady opiekuńczej opiekunowi oraz sądowi, który ustanowił opiekuna.

                          §

                          (1) Rada Opiekuna na swoim zwyczajnym posiedzeniu omawia sprawozdanie opiekuna z jego działalności w sprawach podopiecznych, uwagi do inwentarza majątku podopiecznego i rachunku jego zarządu, a także rachunek ewentualnego wynagrodzenia opiekuna za zarządzanie własność.

                          (2) Jeżeli rada opiekuńcza podejmie taką decyzję, jej upoważniony uchwałą członek złoży do sądu wniosek o zmianę wysokości wynagrodzenia opiekuna za zarządzanie majątkiem podopiecznego.

                          (3) Jeżeli rada opiekuńcza podejmie taką decyzję, jej upoważniony członek złoży do sądu wniosek o zniesienie kurateli lub usunięcie opiekuna i zastąpienie go inną osobą.

                          §
                          (1) Bez zgody rady opiekunów opiekun nie może podejmować decyzji

                          a) zmiana siedziby podopiecznego,

                          b) umieszczenie podopiecznego w placówce zamkniętej lub podobnej w przypadku, gdy stan zdrowia podopiecznego wyraźnie tego nie wymaga, lub

                          c) ingerencji w integralność oddziału, jeżeli nie są to interwencje bez poważnych konsekwencji.

                          (2) Bez zgody rady opiekuńczej opiekun nie może rozporządzać majątkiem podopiecznego, jeżeli taki występuje

                          a) nabycie lub zbycie mienia o wartości przekraczającej kwotę odpowiadającą stukrotności minimum egzystencji osoby fizycznej zgodnie z innym przepisem prawa,

                          b) nabycie lub zbycie mienia przekraczającego jedną trzecią majątku podopiecznego, chyba że ta trzecia część stanowi tylko niewielką wartość, lub

                          c) przyjęcie lub udzielenie pożyczki, kredytu lub zabezpieczenia w wartościach określonych w lit. a) lub b),

                          chyba że dla takich decyzji wymagana jest również zgoda sądu.

                          (3) Jeżeli leży to w interesie podopiecznego, rada opiekuńcza może postanowić, jakie dalsze decyzje opiekuna dotyczące podopiecznego podlegają jej zatwierdzeniu; postanowienia takie nie mogą ograniczać opiekuna ponad to, co jest uzasadnione w danych okolicznościach.

                          §

                          Członek rady opiekuńczej, który nie głosował za jej decyzją, opiekun lub wychowanek może w terminie piętnastu dni od dnia podjęcia decyzji wystąpić do sądu z wnioskiem o uchylenie decyzji rady opiekuńczej i zastąpienie jej własną decyzją. Do czasu rozstrzygnięcia przez sąd decyzja rady opiekuńczej nie wywołuje skutków prawnych.

                          §

                          (1) Jeżeli rada opiekuńcza nie może zostać powołana z powodu braku zainteresowania dostatecznej liczby osób wymienionych w § 472 § 1 lub z innych podobnych przyczyn, sąd może na wniosek jednej z tych osób orzec, że kompetencje rady rada opiekuńcza będzie sprawowana tylko przez jedną z tych osób i jednocześnie zdecyduje o jej powołaniu.

                          (2) Jeżeli rada opiekuńcza nie zostanie wybrana, a postępowanie zgodnie z ust. 1 nie jest możliwe, sąd zatwierdza środki kuratora stron podopiecznego lub jego majątku zamiast rady opiekuńczej.

                          §

                          (1) Jeżeli sąd tego nie zatwierdzi, opiekun może nie wyrazić zgody na zmianę statusu osobowego podopiecznego.

                          (2) Jeżeli opiekun zarządza majątkiem podopiecznego, nie może bez zgody sądu, chyba że sąd orzekł dalsze ograniczenia,

                          a) zobowiązać wychowanków do spełnienia jednego z członków rady opiekuńczej lub osoby bliskiej temu członkowi,

                          b) nabywania nieruchomości lub udziału w niej na rzecz podopiecznego, zbywania lub obciążania nieruchomości lub udziału w niej podopiecznego,

                          c) nabywać zakład przedsiębiorstwa, udział w przedsiębiorstwie lub udział w osobie prawnej na rzecz okręgu ani nie zbywać ani nie obciążać tego majątku; nie dotyczy to nabycia udziałowych lub podobnych papierów wartościowych zapewniających bezpieczny zwrot,

                          d) zawrzeć w imieniu podopiecznego umowę zobowiązującą go do nieprzerwanego lub powtarzalnego świadczenia przez okres dłuższy niż trzy lata,

                          e) odmówić dziedziczenia lub innego świadczenia z majątku, lub

                          f) zobowiązać wychowanka do nieodpłatnego świadczenia na rzecz innej osoby, chyba że jest to podarunek wręczany ze zwykłej okazji zgodnie z zasadami przyzwoitości w rozsądnym zakresie, a podopieczny jest zdolny do osądu i wyraził zgodę na podarunek.

                          (3) Z zastrzeżeniem ust. 2, opiekun nie może, bez zgody sądu, rozporządzać majątkiem podopiecznego, jeżeli jest to

                          a) nabycie lub zbycie mienia o wartości przekraczającej kwotę odpowiadającą pięćsetkrotności minimum egzystencji osoby fizycznej zgodnie z innym przepisem prawa,

                          b) nabycie lub zbycie mienia przekraczającego połowę majątku podopiecznego, chyba że ta połowa stanowi tylko znikomą wartość i nie jest rzeczą szczególnie interesującą podopiecznego, lub

                          c) przyjęcie lub udzielenie pożyczki, kredytu lub zabezpieczenia w wartościach określonych pod literą a) lub b).

                          (4) Przed wydaniem orzeczenia zgodnie z ust. 1-3 sąd zasięga opinii rady opiekuńczej. Jeżeli rada opiekuńcza nie poinformuje sądu o swojej opinii w rozsądnym terminie, sąd podejmie decyzję samodzielnie.

                          §

                          (1) Osoba prawna, której główna działalność polega na opiece nad osobami niepełnosprawnymi i ochronie ich interesów, ma prawo wystąpić z wnioskiem o zwołanie zgromadzenia w celu powołania rady opiekuńczej.

                          (2) Osoba prawna, której główna działalność polega na opiece nad osobami niepełnosprawnymi i ochronie ich interesów, która działa nieprzerwanie w Republice Czeskiej od co najmniej trzech lat i jest w stałym kontakcie z podopiecznym od co najmniej trzech miesięcy, ma prawo być członkiem rady opiekuńczej lub uczestniczyć w jej posiedzeniu, posiedzeniu w celu powołania rady opiekuńczej i zaproponowania sądowi uchylenia decyzji rady opiekuńczej i zastąpienia jej własną decyzją. Jeżeli jednak ten podmiot prawny nie będzie wykonywał swoich praw zgodnie z interesem podopiecznego, sąd odbierze te uprawnienia na wniosek podopiecznego, opiekuna lub członków rady opiekuńczej.

                          §Inwentaryzacja majątku i oświadczenie administracyjne

                          (1) Opiekun zarządzający majątkiem kuratora jest obowiązany w ciągu dwóch miesięcy od dnia swego powołania sporządzić spis zarządzanego majątku i doręczyć go sądowi, kuratorowi i radzie opiekuńczej.

                          (2) W czasie trwania kurateli opiekun sporządza sprawozdanie z zarządu majątkiem co roku do dnia 30 czerwca, chyba że uzgodniono z członkami rady opiekuńczej, że sprawozdanie zostanie złożone wcześniej. Jeżeli przemawia za tym ważny powód, opiekun lub rada opiekuńcza może wystąpić do sądu z wnioskiem o zobowiązanie opiekuna do sporządzenia rachunku nadzwyczajnego. Opiekun doręcza każdy rachunek podopiecznemu, radzie opiekuńczej i sądowi.

                          (3) Kurator, którego funkcja dobiega końca, doręcza końcowe rozliczenie zarządu majątkiem kuratorowi, radzie opiekuńczej i sądowi, jeżeli dotyczy, także kolejnemu kuratorowi lub komisarzowi sądowemu wyznaczonemu w postępowaniu spadkowym. W razie śmierci kuratora każdy, kto ma przy sobie te dokumenty i dokumenty, wyda sądowi, który go ustanowił, dokumenty i inne dokumenty dotyczące podopiecznego i jego spraw.

                          Sekcja 3Opieka nad osobą prawną

                          §

                          (1) Sąd ustanawia opiekuna dla osoby prawnej, która potrzebuje go do prowadzenia swoich spraw lub obrony swoich praw.

                          (2) Sąd może ustanowić opiekunem osoby prawnej wyłącznie osobę, która spełnia warunki wymagane do bycia członkiem organu statutowego. Jeżeli opiekun przestanie spełniać te warunki, zawiadamia o tym bez zbędnej zwłoki sąd. Jeżeli sąd stwierdzi, że opiekun nie spełnia określonych warunków, bez zbędnej zwłoki zastąpi go nowym opiekunem.

                          §

                          (1) Przepisy o prawach i obowiązkach członka organu statutowego stosuje się analogicznie do praw i obowiązków opiekuna osoby prawnej. Uprawnienia opiekuna odpowiednio regulują przepisy o uprawnieniach organu statutowego.

                          (2) Sąd nakazuje kuratorowi staranie się z fachową starannością o przywrócenie należytego funkcjonowania organu statutowego osoby prawnej; w razie potrzeby sąd określi dodatkowo uprawnienia opiekuna, biorąc pod uwagę uprawnienia innych organów osoby prawnej, a także prawa wspólników.

                          §

                          Jeżeli z aktu założycielskiego wynika, że ​​opiekunem osoby prawnej ma być ustanowiona określona osoba, sąd wyznacza taką osobę jako opiekuna, jeżeli ma do tego kwalifikacje i wyraża zgodę na ustanowienie.

                          TYTUŁ IVRZECZY I ICH PODZIAŁ

                          Część 1Postanowienia ogólne

                          §

                          Rzecz w sensie prawnym (zwana dalej „rzeczą”) to wszystko, co różni się od osoby i służy potrzebom ludzi.

                          §

                          Rzecz przeznaczona do powszechnego użytku jest dobrem publicznym.

                          §

                          (1) Owocem jest to, co rzecz regularnie dostarcza ze swojej naturalnej natury, zgodnie z jej zwykłym przeznaczeniem i proporcjonalnie do niej, czy to z interwencją człowieka, czy bez niego.

                          (2) Korzyści są tym, co rzecz regularnie zapewnia ze względu na swój prawny charakter.

                          §

                          (1) Wartością rzeczy, jeśli można ją wyrazić w pieniądzu, jest jej cena. Cenę rzeczy określa się jako cenę zwykłą, chyba że co innego uzgodniono lub ustawa ustaliła.

                          (2) Cenę nadzwyczajną rzeczy ustala się, jeżeli jej wartość ma być zastąpiona, biorąc pod uwagę szczególne warunki lub szczególną popularność spowodowaną przypadkowymi właściwościami rzeczy.

                          §

                          Ciało ludzkie lub jego części, choć oddzielone od ciała, nie są rzeczami.

                          §

                          Żywe zwierzę ma szczególne znaczenie i wartość już jako istota żywa obdarzona zmysłami. Żywe zwierzę nie jest rzeczą, a przepisy o rzeczach stosuje się odpowiednio do żywego zwierzęcia tylko w takim zakresie, w jakim nie sprzeciwia się to jego naturze.

                          §

                          Suma wszystkiego, co należy do osoby, stanowi jej własność. Bogactwo człowieka to suma jego majątku i długów.

                          Część 2Podział rzeczy

                          §Rzeczy materialne i niematerialne

                          (1) Rzecz materialna to kontrolowalna część świata zewnętrznego, która ma charakter odrębnego przedmiotu.

                          (2) Wartości niematerialne to prawa, których charakter na to pozwala, oraz inne rzeczy bez substancji materialnej.

                          §Kontrolowane siły natury

                          W przypadku podlegających kontroli sił natury, które są rozpatrywane, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące rzeczy materialnych.

                          §Rzeczy nieruchome i ruchome

                          (1) Nieruchomości to grunty i budowle podziemne o odrębnym przeznaczeniu, a także prawa rzeczowe do nich oraz prawa, które ustawa uznaje za nieruchomości. Jeżeli inny przepis prawa stanowi, że dana rzecz nie jest częścią gruntu, a takiej rzeczy nie można przenosić z miejsca na miejsce bez naruszenia jej istoty, to i ta rzecz jest nieruchoma.

                          (2) Wszystkie inne rzeczy, niezależnie od tego, czy ich istota jest materialna, czy niematerialna, są ruchome.

                          §Rzecz do wymiany

                          Rzecz ruchoma, którą można zastąpić inną rzeczą tego samego rodzaju, jest zamienna; inne rzeczy są niezastąpione. W razie wątpliwości sprawa zostanie rozpatrzona zgodnie ze zwyczajem.

                          §Rzecz zużywalna

                          Rzecz ruchoma, której zwykłe używanie polega na jej zużyciu, przetwarzaniu lub zbyciu, jest zbędna; rzeczami ruchomymi należącymi do składu lub do innego zespołu są także rzeczy ruchome, jeżeli ich zwykłe używanie polega na tym, że są sprzedawane pojedynczo. Inne rzeczy nie nadają się do spożycia.

                          §Rzecz masowa

                          Zbiór poszczególnych rzeczy należących do tej samej osoby, traktowany jako jeden przedmiot i jako taki noszący wspólne oznaczenie, traktowany jest jako całość i stanowi rzecz zbiorową.

                          §Zakład biznesowy

                          Przedsiębiorstwo gospodarcze (zwane dalej „przedsiębiorstwem”) to zorganizowany zespół składników majątkowych stworzony przez przedsiębiorcę, który według jego woli służy do prowadzenia jego działalności gospodarczej. Uważa się, że instalacja składa się ze wszystkiego, co zwykle służy do jej obsługi.

                          §Oddział

                          (1) Oddział to część zakładu wykazująca samodzielność ekonomiczną i funkcjonalną, którą przedsiębiorca wybrał jako oddział.

                          (2) Jeżeli oddział jest wpisany do rejestru handlowego, jest zakładem typu spin-off; dotyczy to również innej części organizacyjnej, jeżeli inny przepis prawa przewiduje jej wpis do rejestru handlowego. Kierownik zakładu spin-off jest uprawniony do reprezentowania przedsiębiorcy we wszystkich sprawach związanych z zakładem spin-off od dnia wpisania go do rejestru handlowego jako kierownik zakładu spin-off.

                          §Tajemnica biznesowa

                          Tajemnice przedsiębiorstwa obejmują istotne dla konkurencji, możliwe do ustalenia, wartościowe i normalnie niedostępne fakty w odpowiednich kręgach biznesowych, które są związane z zakładem i których właściciel zapewnia ich zachowanie w tajemnicy w odpowiedni sposób w swoim interesie.

                          Część 3Część rzeczy i dodatek do rzeczy

                          Część rzeczy

                          §

                          Częścią rzeczy jest wszystko, co do niej należy zgodnie z jej naturą i co nie może być od niej oddzielone bez dewaluacji rzeczy.

                          §

                          (1) Grunt obejmuje przestrzeń nad i pod powierzchnią ziemi, budynki wzniesione na gruncie oraz inne urządzenia (zwane dalej „budynkiem”), z wyjątkiem budowli tymczasowych, w tym osadzonych w gruncie lub utwierdzonych w ścianach.

                          (2) Jeśli struktura podziemna nie jest rzeczą nieruchomą, jest częścią gruntu, nawet jeśli rozciąga się pod innym gruntem.

                          §

                          Częścią działki jest roślinność, która na niej rośnie.

                          §

                          (1) Maszyna lub inne urządzenie stałe (zwane dalej „maszyną”) nie jest częścią nieruchomości wpisanej do rejestru publicznego, jeżeli za zgodą jej właściciela w tym samym wykazie wpisano zastrzeżenie, że maszyna jest nie jego własność. Zastrzeżenie zostanie usunięte, jeżeli właściciel nieruchomości lub inna osoba do tego upoważniona, zgodnie z wpisem do rejestru publicznego, udowodni, że właściciel nieruchomości stał się właścicielem maszyny.

                          (2) Jeżeli taka maszyna ma być zastąpiona przez maszynę wchodzącą w skład nieruchomości, zastrzeżenie może zostać wpisane do rejestru publicznego, chyba że osoba wpisana w korzystniejszym postanowieniu nie sprzeciwi się temu. Jednakże osoba, której prawa nie można ograniczyć poprzez dokonanie rezerwacji lub osoba, której roszczenie zostało już spełnione, nie ma prawa sprzeciwu; w tym celu można również spełnić roszczenie, które jeszcze nie dojrzało.

                          §

                          Sieci inżynieryjne, w szczególności rury wodociągowe, kanalizacyjne lub energetyczne lub inne, nie są częścią działki. Uważa się, że sieci inżynieryjne obejmują również budynki i urządzenia techniczne, które są z nimi związane operacyjnie.

                          Rzeczy z akcesoriami

                          §

                          (1) Rzecz dodatkowa jest rzeczą drugorzędną właściciela w stosunku do rzeczy głównej, jeżeli celem rzeczy dodatkowej jest stałe używanie jej wraz z rzeczą główną w zakresie ich gospodarczego przeznaczenia. Jeśli rzecz drugorzędna została czasowo oddzielona od rzeczy głównej, nie przestaje być dodatkiem.

                          (2) Uważa się, że czynności prawne oraz prawa i obowiązki związane z główną rzeczą dotyczą również jej akcesoriów.

                          §

                          Jeżeli zachodzi wątpliwość, czy coś jest dodatkiem do rzeczy, sprawę ocenia się według zwyczaju.

                          §

                          Jeżeli budynek jest częścią gruntu, przynależności właściciela do budynku stanowią przynależność do gruntu, jeżeli ich przeznaczeniem jest trwałe użytkowanie z budynkiem lub gruntem w ramach ich celu gospodarczego.

                          §

                          Do elementów pozwu zalicza się odsetki, odsetki za zwłokę oraz koszty związane z jego zgłoszeniem.

                          Część 4Papiery wartościowe

                          Sekcja 1Obecna ustanovení

                          §

                          Zabezpieczenie to dokument, z którym prawo jest powiązane w taki sposób, że po wystawieniu zabezpieczenia nie można go wykonać ani przenieść bez tego dokumentu.

                          §

                          Jeżeli emitent nie wyemitował papieru wartościowego jako rodzaju spełniającego wymogi odrębnie uregulowane w przepisach prawa, w akcie należy określić co najmniej prawo związane z papierem wartościowym oraz informacje o emitencie przez powołanie się na warunki emisji.

                          §Zamienne papiery wartościowe

                          (1) Papiery wartościowe tego samego rodzaju, wyemitowane przez tego samego emitenta w tej samej formie, z których wynikają te same prawa, są zamienne.

                          (2) Podpis emitenta na zamiennym papierze wartościowym może być zastąpiony jego odciskiem, jeżeli dokument jest jednocześnie zabezpieczony przed fałszerstwem lub przeróbką.

                          §

                          ROZPORZĄDZENIE (UE) NR 524/2013 PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

                          z dnia 21 maja 2013 r

                          w sprawie rozstrzygania sporów konsumenckich w Internecie oraz w sprawie zmiany Rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i Dyrektywy 2009/22/WE (Rozporządzenie w sprawie rozstrzygania sporów konsumenckich w Internecie)

                          PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

                          w odniesieniu do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności do artykułu 114 niniejszego Traktatu,

                          w związku z propozycją Komisji Europejskiej,

                          po skierowaniu projektu aktu ustawodawczego do parlamentów narodowych,

                          uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

                          zgodnie z należytą procedurą ustawodawczą (2),

                          z następujących powodów:

                          (1)

                          W art. 169 ust. 1 i w art. 169 ust. 2 lit a) Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwany dalej „Traktatem o funkcjonowaniu UE”) stanowi, że Unia przyczynia się do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony konsumentów poprzez środki przyjęte na podstawie art. 114 Traktatu na temat Funkcjonowania UE. Artykuł 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stanowi, że w politykach Unii zapewnia się wysoki poziom ochrony konsumentów.

                          (2)

                          Zgodnie z art. 26 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu UE rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, na którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów i usług. Aby konsumenci mieli zaufanie do cyfrowego wymiaru rynku wewnętrznego i czerpali z niego korzyści, konieczne jest, aby mieli dostęp do prostych, skutecznych, szybkich i niedrogich sposobów rozstrzygania sporów wynikających ze sprzedaży towarów lub świadczenia usług przez internet . Jest to szczególnie istotne w przypadkach, gdy konsumenci dokonują zakupów za granicą.

                          (3)

                           

                          (4)

                          Fragmentacja rynku wewnętrznego utrudnia wysiłki na rzecz zwiększenia konkurencyjności i wzrostu. Ponadto różna dostępność i jakość prostych, skutecznych, szybkich i tanich sposobów rozstrzygania sporów wynikających ze sprzedaży towarów lub świadczenia usług w całej Unii, a także różna świadomość tych środków stanowią przeszkodę na rynku wewnętrznym, która podważa zaufanie konsumentów i przedsiębiorców do transgranicznych zakupów i sprzedaży.

                          (5)

                          W swoich konkluzjach z posiedzeń, które odbyły się w dniach 24 i 25 marca 2011 r. oraz 23 października 2011 r., Rada Europejska wezwała Parlament Europejski i Radę do przyjęcia do końca 2012 r. pierwszego zestawu środków priorytetowych, co powinno stanowić nowy impuls dla jednolity rynek.

                          (6)

                          Rynek wewnętrzny jest codziennością dla konsumentów, którzy podróżują, robią zakupy i dokonują płatności. Konsumenci są kluczowymi uczestnikami rynku wewnętrznego i dlatego powinni znajdować się w jego centrum. Cyfrowy wymiar rynku wewnętrznego staje się kluczowy dla konsumentów i przedsiębiorców. Konsumenci coraz częściej dokonują zakupów online, a coraz więcej sprzedawców prowadzi sprzedaż online. Konsumenci i sprzedawcy powinni mieć zaufanie do transakcji internetowych, dlatego istotne jest usunięcie istniejących barier i promowanie zaufania konsumentów. Dostępność niezawodnych i skutecznych metod rozstrzygania sporów w Internecie znacznie ułatwiłaby osiągnięcie tego celu.

                          (7)

                          Dostęp do łatwego i taniego rozstrzygania sporów może zwiększyć zaufanie konsumentów i przedsiębiorców do jednolitego rynku cyfrowego. Konsumenci i przedsiębiorcy w dalszym ciągu napotykają jednak przeszkody w dochodzeniu do pozasądowego rozwiązania, szczególnie w przypadku sporów powstałych w związku z transakcjami transgranicznymi realizowanymi w Internecie. Dlatego spory te często pozostają obecnie nierozwiązane.

                          (8)

                          Internetowe rozstrzyganie sporów oferuje proste, skuteczne, szybkie i niedrogie pozasądowe rozstrzyganie sporów powstałych w związku z transakcjami realizowanymi w Internecie. Obecnie brakuje jednak mechanizmów, które umożliwiłyby konsumentom i przedsiębiorcom rozstrzyganie tych sporów drogą elektroniczną; fakt ten odbywa się kosztem konsumentów, stanowi przeszkodę zwłaszcza w przypadku transakcji transgranicznych przeprowadzanych w Internecie, stwarza nierówne warunki dla przedsiębiorców, a w rezultacie szkodzi ogólnemu rozwojowi handlu internetowego.

                          (9)

                          Niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie do pozasądowego rozstrzygania sporów wszczynanych przez konsumentów mających miejsce zamieszkania w Unii, a skierowanych przeciwko przedsiębiorcom mającym siedzibę w Unii, objętych dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/11/UE z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie alternatywne metody rozstrzygania sporów konsumenckich (dyrektywa w sprawie alternatywnych metod rozwiązywania sporów konsumenckich) (3).

                          (10)

                          Aby zapewnić możliwość wykorzystania platformy internetowego rozstrzygania sporów również do alternatywnych procedur rozstrzygania sporów, które umożliwiają przedsiębiorcom składanie skarg przeciwko konsumentom, niniejsze rozporządzenie powinno obejmować również pozasądowe rozstrzyganie sporów inicjowanych przez przedsiębiorców a skierowanych przeciwko konsumentom, w przypadku gdy podmioty alternatywnego rozstrzygania sporów wymienione zgodnie z art. 20 ust. 2 dyrektywy 2013/11/UE oferują odpowiednie procedury alternatywnego rozstrzygania sporów. Stosowanie niniejszego rozporządzenia do takich sporów nie powinno zobowiązywać państw członkowskich do zapewnienia, że ​​podmioty ADR oferują takie procedury.

                          (11)

                           

                          (12)

                          Niniejsze rozporządzenie nie powinno naruszać dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/52/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych (4).

                          (13)

                          Definicja „konsumenta” powinna obejmować osoby fizyczne działające poza zakresem swojej działalności handlowej, gospodarczej, zawodowej lub zawodowej. Jeżeli jednak umowa jest zawierana w celu częściowo mieszczącym się w a częściowo poza zakresem działalności gospodarczej danej osoby (umowy o podwójnym przeznaczeniu), a cel biznesowy tej działalności jest na tyle marginalny, że nie przeważa w ogólnym kontekście danej transakcji, osobę tę należy również uznać za konsumenta.

                          (14)

                          Definicja „umowy zakupu online lub umowy o świadczenie usług online” powinna obejmować umowę zakupu lub umowę o świadczenie usług, w przypadku której przedsiębiorca lub jego pośrednik oferował towary lub usługi za pośrednictwem strony internetowej lub innych środków elektronicznych, a konsument zakupił takie towary lub zamówił usługi za pośrednictwem tej stronie internetowej lub za pomocą innych środków elektronicznych. Powinno to mieć również zastosowanie do przypadków, w których konsument uzyskał dostęp do strony internetowej lub innej usługi społeczeństwa informacyjnego za pośrednictwem mobilnego urządzenia elektronicznego, takiego jak telefon komórkowy.

                          (15)

                          Niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć zastosowania do sporów pomiędzy konsumentami a przedsiębiorcami powstałych w związku z umowami sprzedaży lub umowami o świadczenie usług zawieranymi offline, ani do sporów pomiędzy przedsiębiorcami.

                          (16)

                          Niniejsze rozporządzenie należy czytać w związku z dyrektywą 2013/11/UE, która nakłada na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia, że ​​we wszelkich sporach między konsumentami zamieszkałymi w Unii a przedsiębiorcami mającymi siedzibę w Unii powstałymi w związku ze sprzedażą towarów lub świadczeniem usług tych sporów na przedmiot alternatywnego rozstrzygania sporów.

                          (17)

                          Zanim konsumenci złożą skargę do podmiotu ADR za pośrednictwem internetowej platformy rozstrzygania sporów, państwa członkowskie powinny zachęcać ich do skontaktowania się z przedsiębiorcami za pomocą wszelkich odpowiednich środków w celu polubownego rozstrzygnięcia sporu.

                          (18)

                          Celem tego rozporządzenia jest utworzenie platformy do internetowego rozstrzygania sporów na poziomie Unii. Platforma internetowego rozstrzygania sporów powinna mieć formę interaktywnej strony internetowej stanowiącej pojedynczy punkt kontaktowy dla konsumentów i przedsiębiorców poszukujących pozasądowego rozstrzygania sporów powstałych w związku z transakcjami internetowymi. Platforma internetowego rozstrzygania sporów powinna udostępniać ogólne informacje dotyczące pozasądowego rozwiązywania sporów umownych pomiędzy przedsiębiorcami a konsumentami, powstałych w związku z umowami sprzedaży lub umowami o świadczenie usług zawieranymi online. Powinien umożliwiać konsumentom i przedsiębiorcom złożenie skargi poprzez wypełnienie elektronicznego formularza skargi dostępnego we wszystkich językach urzędowych instytucji Unii i załączenie odpowiednich dokumentów. Powinien przekazać te skargi podmiotowi alternatywnego rozstrzygania sporów odpowiedzialnemu za rozstrzygnięcie danego sporu. Platforma internetowego rozstrzygania sporów powinna udostępniać bezpłatnie elektroniczne narzędzie do zarządzania sprawami, które umożliwi podmiotom ADR prowadzenie procesu rozstrzygania sporów ze stronami za pośrednictwem internetowej platformy rozstrzygania sporów. Podmioty ADR nie powinny być zobowiązane do korzystania z elektronicznego narzędzia do zarządzania sprawami.

                          (19)

                          Komisja powinna być odpowiedzialna za rozwój, obsługę i utrzymanie platformy internetowego rozstrzygania sporów oraz zapewniać cały sprzęt techniczny niezbędny do funkcjonowania platformy. Platforma internetowego rozstrzygania sporów powinna oferować funkcję tłumaczenia elektronicznego, która umożliwi stronom sporu i podmiotowi ADR dostęp do informacji wymienianych za pośrednictwem platformy internetowego rozstrzygania sporów, niezbędnych do rozstrzygnięcia sporu, ewentualnie także w formie przetłumaczonej. Funkcja ta powinna obsłużyć wszystkie niezbędne tłumaczenia i ewentualnie zostać uzupełniona o usługi tłumaczeniowe. Komisja powinna również zapewnić skarżącym informacje na temat możliwości zwrócenia się o pomoc do punktów kontaktowych ds. internetowego rozstrzygania sporów w ramach platformy internetowego rozstrzygania sporów.

                          (20)

                          Platforma internetowego rozstrzygania sporów powinna gwarantować bezpieczną wymianę danych z podmiotami ADR i szanować podstawowe zasady Europejskich Ram Interoperacyjności przyjętych na podstawie decyzji 2004/387/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie zapewnienia interoperacyjności ogólnoeuropejskich usług e-administracji (eGovernment) dla organów administracji publicznej, przedsiębiorstw i obywateli (IDABC) (5).

                          (21)

                          Platforma internetowego rozstrzygania sporów powinna być dostępna w szczególności za pośrednictwem portalu „Twoja Europa” utworzonego zgodnie z załącznikiem II do decyzji 2004/387/WE, który umożliwia dostęp do ogólnoeuropejskich, wielojęzycznych informacji i usług interaktywnych świadczonych przedsiębiorstwom i obywatelom w Unia pozostaje bezczynna. Platforma internetowego rozstrzygania sporów powinna być wyeksponowana w portalu „Twoja Europa”.

                          (22)

                           

                          (23)

                          Rejestrując wszystkie podmioty ADR wymienione w art. 20 ust. 2 dyrektywy 2013/11/UE w ramach internetowej platformy rozstrzygania sporów, należy umożliwić pełne objęcie systemami pozasądowego rozstrzygania sporów powstających w Internecie w związku z umowami zakupu lub umowami o świadczenia usług zawieranych drogą elektroniczną.

                          (24)

                           

                          (25)

                          W każdym państwie członkowskim należy wyznaczyć punkty kontaktowe ds. internetowego rozstrzygania sporów, w których znajduje się co najmniej dwóch doradców ds. internetowego rozstrzygania sporów. Punkty kontaktowe ds. internetowego rozstrzygania sporów powinny wspierać strony sporu zgłoszonego za pośrednictwem internetowej platformy rozstrzygania sporów bez obowiązku tłumaczenia dokumentów związanych ze sporem. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość przeniesienia odpowiedzialności za punkty kontaktowe zajmujące się internetowym rozstrzyganiem sporów na swoje centra uczestniczące w sieci Europejskich Centrów Konsumenckich. Państwa członkowskie powinny skorzystać z tej możliwości, aby punkty kontaktowe ds. internetowego rozstrzygania sporów mogły w pełni korzystać z doświadczeń ośrodków działających w sieci Europejskich Centrów Konsumenckich w zakresie pomocy w rozwiązywaniu sporów między konsumentami a przedsiębiorcami. Komisja powinna utworzyć sieć punktów kontaktowych ds. internetowego rozstrzygania sporów, aby ułatwić ich współpracę i działania, a także – we współpracy z państwami członkowskimi – zapewnić odpowiednie szkolenia punktom kontaktowym ds. internetowego rozstrzygania sporów.

                          (26)

                          Prawo do skutecznego środka prawnego i rzetelnego procesu sądowego to prawa podstawowe określone w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Internetowe rozstrzyganie sporów nie ma na celu i nie może zastępować postępowania sądowego ani nie powinno pozbawiać konsumentów ani przedsiębiorców prawa do dochodzenia roszczeń w sądach. Niniejsze rozporządzenie nie powinno zatem uniemożliwiać stronom sporu korzystania z prawa dostępu do wymiaru sprawiedliwości.

                          (27)

                          Przetwarzanie informacji na mocy niniejszego rozporządzenia powinno podlegać ścisłym gwarancjom poufności i powinno być zgodne z zasadami ochrony danych osobowych określonymi w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i swobodnym przepływem takich danych (6) oraz w Rozporządzeniu (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez organy i instytucje Wspólnoty i w sprawie swobodnego przepływu takich danych (7). Zasady te powinny mieć zastosowanie do przetwarzania danych osobowych prowadzonego na podstawie niniejszego rozporządzenia przez różnych uczestników platformy, niezależnie od tego, czy działają samodzielnie, czy wspólnie z innymi podmiotami platformy.

                          (28)

                          Osoby, których dane dotyczą, powinny zostać poinformowane o przetwarzaniu ich danych osobowych w ramach internetowej platformy rozstrzygania sporów, na co powinny wyrazić zgodę oraz o przysługujących im prawach związanych z tym przetwarzaniem, w tym poprzez skróconą informację o ochronie danych osobowych opublikowany przez Komisję, w którym wyjaśni się jasnym i zrozumiałym językiem poszczególne operacje przetwarzania przeprowadzane w ramach odpowiedzialności różnych podmiotów platformy, zgodnie z art. 11 i 12 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 oraz ustawodawstwo krajowe przyjęte zgodnie z art. 10 i 11 dyrektywy 95/46/WE.

                          (29)

                          Niniejsze rozporządzenie powinno pozostawać bez uszczerbku dla przepisów dotyczących poufności zawartych w krajowym ustawodawstwie ADR.

                          (30)

                          Aby zapewnić, że konsumenci będą powszechnie świadomi istnienia platformy internetowego rozstrzygania sporów, przedsiębiorcy mający siedzibę w Unii, którzy są stronami internetowych umów sprzedaży lub umów o świadczenie usług, powinni udostępnić na swoich stronach internetowych łącze elektroniczne do tej platformy. Sprzedawcy powinni także podać swój adres e-mail, który stanowi pierwszy punkt kontaktu dla konsumentów. Znacząca część umów sprzedaży oraz umów o dostarczenie towarów zawieranych w Internecie zawierana jest za pośrednictwem internetowych platform handlowych, które umożliwiają lub ułatwiają dokonywanie transakcji pomiędzy konsumentami a sprzedawcami w Internecie. Te internetowe platformy handlowe to platformy internetowe, które umożliwiają sprzedawcom udostępnianie konsumentom swoich towarów lub usług. Wspomniane internetowe platformy handlowe powinny zatem mieć taki sam obowiązek zapewnienia łącza elektronicznego do platformy internetowego rozstrzygania sporów. Obowiązek ten powinien pozostawać bez uszczerbku dla art. 13 dyrektywy 2013/11/UE w odniesieniu do informowania konsumentów przez przedsiębiorców o procedurach alternatywnego rozstrzygania sporów mających zastosowanie do wspomnianych przedsiębiorców oraz o tym, czy zobowiązali się oni do stosowania alternatywnych procedur rozstrzygania sporów w celu rozstrzygania sporów z konsumentami lub nie. Ponadto obowiązek ten nie powinien mieć wpływu na art. 6 ust. 1 lit t) oraz art. 8 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów (8). W art. 6 ust. 1 lit t) Dyrektywa 2011/83/UE stanowi, że w przypadku umów konsumenckich zawieranych na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa, konsument musi zostać poinformowany przez przedsiębiorcę przed zawarciem umowy o możliwości skorzystania z mechanizmu pozasądowego rozpatrywania reklamacji i środków przysługujących przedsiębiorcy oraz sposobu dostępu do nich. Z tego samego powodu, jeśli chodzi o świadomość konsumentów, państwa członkowskie powinny zachęcać stowarzyszenia konsumentów i stowarzyszenia przedsiębiorców do udostępniania łącza elektronicznego do strony internetowej platformy internetowego rozstrzygania sporów.

                          (31)

                          Aby zapewnić uwzględnienie kryteriów, według których podmioty ADR określają zakres swoich kompetencji, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do specyfikacji informacji, które należy przekazać przez składającego reklamację w formie elektronicznej do składania reklamacji, dostępnej w ramach internetowej platformy rozstrzygania sporów. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła odpowiednie konsultacje, w tym konsultacje na poziomie ekspertów. Przygotowując i sporządzając akty delegowane, Komisja powinna dopilnować, aby odpowiednie dokumenty były przekazywane jednocześnie, terminowo i w odpowiedni sposób Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

                          (32)

                          W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do funkcjonowania platformy internetowego rozstrzygania sporów, sposobów składania skarg oraz współpracy z siecią punktów kontaktowych ds. internetowego rozstrzygania sporów rezolucja. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące kontroli przez państwa członkowskie Komisji w wykonywaniu uprawnień wykonawczych (9). Przy przyjmowaniu aktów wykonawczych dotyczących elektronicznego formularza skargi należy zastosować procedurę doradczą, ponieważ jest to kwestia czysto techniczna. W celu przyjęcia przepisów dotyczących sposobu współpracy doradców w sieci punktów kontaktowych ds. internetowego rozstrzygania sporów należy zastosować procedurę przeglądu.

                          (33)

                           

                          (34)

                          Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, a mianowicie utworzenie europejskiej platformy internetowego rozstrzygania sporów regulowanej wspólnymi zasadami, nie może zostać w zadowalający sposób osiągnięty na poziomie państw członkowskich, natomiast ze względu na zakres i skutki niniejszego rozporządzenia można go lepiej osiągnąć na poziomie Unii , Unia może podjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości ustanowioną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

                          (35)

                          Niniejsze rozporządzenie szanuje prawa podstawowe i zasady uznane w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności w art. 7, 8, 38 i 47 tej Karty.

                          (36)

                          Zgodnie z art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 skonsultowano się z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych, który przyjął opinię w dniu 12 stycznia 2012 r. (10),

                          -

                          DYREKTYWA 2009/22/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk w dziedzinie ochrony konsumentów (tekst ujednolicony) (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktatu o utworzeniu Wspólnoty Europejskiej, w szczególności art. 95 niniejszego Traktatu, uwzględniając wniosek Komisji, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1), zgodnie z procedurą określoną 251 Traktatu (2), uwzględniając następujące powody: ( 1) Dyrektywa 98/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk w dziedzinie ochrony konsumentów (3) został kilkakrotnie znacząco zmieniony (4). W trosce o zrozumiałość i przejrzystość przedmiotowa dyrektywa powinna zostać skodyfikowana. (2) Niektóre dyrektywy wymienione w załączniku I do tej dyrektywy ustanawiają zasady ochrony interesów konsumentów. (3) Istniejące mechanizmy, zarówno na poziomie krajowym, jak i wspólnotowym, zapewniające przestrzeganie tych dyrektyw, nie zawsze pozwalają na terminową eliminację naruszeń przepisów godzących w zbiorowe interesy konsumentów.

                          Interesy zbiorowe reprezentują interesy, które nie są jedynie kumulacją interesów jednostek, które poniosły szkodę w wyniku naruszenia przepisów.

                          Nie narusza to odrębnych wniosków osób, które poniosły szkodę w wyniku naruszenia. (4) W odniesieniu do celu zapobiegania praktykom sprzecznym z obowiązującym prawem krajowym, jeżeli praktyki te manifestują się w Państwie Członkowskim innym niż to, z którego pochodzą, skuteczność krajowych środków wdrażających wspomniane dyrektywy, w tym środków ochronnych wykraczających poza wymagane przez niniejsze wytyczne i które są zgodne z Traktatem i dopuszczalne na mocy tych wytycznych. (5) Trudności te mogą zakłócić sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego na skutek tego, że wystarczy przenieść źródło nielegalnej praktyki do innego państwa, aby znalazło się ono poza zasięgiem jakiejkolwiek formy stosowania prawa.

                          Powoduje to zakłócenie konkurencji. (6) Powyższe trudności mogą zmniejszyć zaufanie konsumentów do rynku wewnętrznego i ograniczyć pole działania organizacji konsumenckich reprezentujących zbiorowe interesy konsumentów lub niezależnych organów publicznych odpowiedzialnych za ochronę zbiorowych interesów konsumentów, jeżeli te interesy zostaną naruszone poprzez praktyki naruszające prawo wspólnotowe. (7) Praktyki takie często przekraczają granice między państwami członkowskimi.

                          Istnieje zatem pilna potrzeba zbliżenia w pewnym stopniu przepisów krajowych dotyczących zapobiegania takim nielegalnym praktykom, niezależnie od państwa członkowskiego, w którym mają one miejsce. W zakresie jurysdykcji nie naruszają one przepisów międzynarodowego prawa prywatnego oraz obowiązujących umów pomiędzy Państwami Członkowskimi, natomiast ogólne obowiązki Państw Członkowskich wynikające z Traktatu, w szczególności obowiązki związane z prawidłowym funkcjonowaniem rynku wewnętrznego, muszą zostać zauważony. (8) Cele określonego środka można osiągnąć jedynie za pośrednictwem Wspólnoty. Społeczeństwo ma zatem obowiązek działać. (9) Zgodnie z art. 5 akapit trzeci Traktatu Wspólnota nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów Traktatu. Na podstawie wspomnianego artykułu należy w jak największym stopniu uwzględnić specyfikę krajowych systemów prawnych, aby państwa członkowskie miały możliwość wyboru spośród różnych wariantów mających ten sam skutek. Sądy lub organy administracyjne właściwe do prowadzenia postępowań w rozumieniu niniejszej dyrektywy powinny być uprawnione do kontroli skutków wcześniejszych decyzji. (10) Jedna z opcji powinna polegać na wymogu, zgodnie z którym jeden lub większa liczba niezależnych podmiotów prawa publicznego, którym wyłącznie powierzono ochronę zbiorowych interesów konsumentów, korzystałaby z prawa do działania ustanowionego w niniejszej dyrektywie. Inną opcją byłoby zapewnienie, aby podmioty te, których celem jest ochrona zbiorowych interesów konsumentów, korzystały z tych praw zgodnie z kryteriami przewidzianymi w prawie krajowym. (11) Państwa członkowskie powinny mieć możliwość wyboru

                          Odstąpić od umowy w ciągu 14 dni, tak jak przywykłeś przy zakupie ASIC górników lub innego sprzętu wydobywczego jakiejkolwiek kryptowaluty lub jej istotnych składników lub świadczenia, zabezpieczenia, rezerwacji usług tego sprzętu lub wycofania tego sprzętu i jego komponentów oraz ich usług na podstawie przepisów art. 1829 ust. 1 w związku z przepisy art. 1818 ustawy nr 29/2012 Dz. nie jest możliwe ze względu na ww. ustawę nr 89/2012 Dz. - Kodeks cywilny art. 1837, że jest to usługa i produkt, którego cena zależy od wahań na rynku finansowym, niezależnych od woli sprzedającego.

                          ROZPORZĄDZENIE (WE) NR 2006/2004 PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

                          z dnia 27 października 2004 r

                          w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa mających na celu ochronę interesów konsumentów („rozporządzenie o współpracy w dziedzinie ochrony konsumentów”)

                          (Tekst mający znaczenie dla EOG)

                          PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

                          uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,

                          uwzględniając wniosek Komisji,

                          uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

                          po konsultacji z Komitetem Regionów,

                          zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu (2),

                          z następujących powodów:

                          (1)

                          Uchwała Rady z dnia 8 lipca 1996 r. w sprawie współpracy władz administracyjnych w zakresie egzekwowania prawodawstwa rynku wewnętrznego (3) potwierdziła potrzebę ciągłych wysiłków na rzecz pogłębienia współpracy między organami administracyjnymi i wezwała państwa członkowskie i Komisję do priorytetowego rozważenia możliwości wzmocnienia współpracy administracyjnej w zakresie egzekwowania prawa.

                          (2)

                          Istniejące krajowe przepisy dotyczące egzekwowania przepisów dotyczących ochrony konsumentów nie są dostosowane do potrzeb egzekwowania prawa w ramach rynku wewnętrznego, a skuteczna i wydajna współpraca organów ścigania nie jest obecnie możliwa w takich przypadkach. Trudności te stwarzają przeszkody we współpracy publicznych organów wykonawczych w wykrywaniu i badaniu przypadków naruszeń przepisów chroniących interesy konsumentów we Wspólnocie oraz w osiąganiu zaprzestania lub zakazu takich naruszeń. Wynikający z tego brak skutecznego egzekwowania prawa w sprawach transgranicznych pozwala sprzedawcom i dostawcom uniknąć prób egzekwowania prawa poprzez przeniesienie swojej działalności gospodarczej na terytorium Wspólnoty. Powoduje to zakłócenie konkurencji z lokalnymi lub transgranicznymi sprzedawcami i dostawcami, którzy przestrzegają prawa. Trudności w egzekwowaniu przestrzegania przepisów w sprawach transgranicznych podważają także zaufanie konsumentów do korzystania z ofert transgranicznych, a tym samym ich zaufanie do rynku wewnętrznego.

                          (3)

                          Należy zatem ułatwiać współpracę władz publicznych odpowiedzialnych za egzekwowanie przestrzegania przepisów prawa chroniących interesy konsumentów przy rozpatrywaniu przypadków ich naruszenia we Wspólnocie oraz przyczyniać się do prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego, jakości i spójności egzekwowania przestrzegania przepisów przepisy chroniące interesy konsumentów i monitorujące ochronę interesów gospodarczych konsumentów.

                          (4)

                          Prawodawstwo wspólnotowe obejmuje sieci współpracy organów ścigania, które chronią konsumentów wykraczających poza ich interesy ekonomiczne, zwłaszcza jeśli chodzi o ich zdrowie. Powinna nastąpić wymiana najlepszych praktyk pomiędzy sieciami utworzonymi na mocy niniejszego rozporządzenia a innymi wymienionymi sieciami.

                          (5)

                          Zakres przepisów dotyczących wzajemnej współpracy zawartych w niniejszym rozporządzeniu powinien ograniczać się do naruszeń wspólnotowego prawodawstwa w zakresie ochrony konsumentów, które mają miejsce we Wspólnocie. Skuteczność ścigania naruszeń na szczeblu krajowym powinna zapewniać brak dyskryminacji pomiędzy transakcjami krajowymi i wewnątrzwspólnotowymi. Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na kompetencje Komisji w odniesieniu do naruszeń prawa wspólnotowego przez państwa członkowskie ani nie przyznaje Komisji uprawnień do położenia kresu wewnątrzwspólnotowym nielegalnym działaniom w rozumieniu niniejszego rozporządzenia.

                          (6)

                          Ochrona konsumentów przed naruszeniami wewnątrzwspólnotowymi wymaga utworzenia sieci publicznych organów egzekwowania prawa w całej Wspólnocie, a organy te muszą posiadać minimalne wspólne uprawnienia dochodzeniowe i wykonawcze, aby skutecznie stosować niniejsze rozporządzenie i odstraszać sprzedawców lub dostawców od naruszeń wewnątrzwspólnotowych .

                          (7)

                          W celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego i ochrony konsumentów istotne jest, aby właściwe organy mogły swobodnie i na zasadzie wzajemności współpracować w zakresie wymiany informacji, wykrywania i prowadzenia dochodzeń w sprawie nielegalnych działań we Wspólnocie oraz w podejmowaniu środków mających na celu położenie kresu lub zakazanie takich nielegalnych działań.

                          (8)

                          Właściwe organy powinny również, w stosownych przypadkach, korzystać z innych uprawnień lub środków przyznanych na poziomie krajowym, w tym z uprawnienia do natychmiastowego wszczęcia dochodzenia lub skierowania sprawy do postępowania karnego, w celu położenia kresu lub zakazania niezgodnego z prawem postępowania we Wspólnocie, ewentualnie na podstawie wniosku o wzajemną pomoc.

                          (9)

                          Informacje wymieniane między właściwymi organami powinny podlegać najsurowszym gwarancjom poufności i tajemnicy zawodowej, aby uniknąć narażania na szwank dochodzeń lub nieuczciwego niszczenia reputacji sprzedawców lub dostawców. W związku z tym rozporządzeniem należy stosować Dyrektywę 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych (4) oraz Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez organy i instytucje wspólnotowe i w sprawie swobodnego przepływu takich danych (5).

                          (10)

                          Istniejące wyzwania w zakresie egzekwowania prawa przekraczają granice Unii Europejskiej i należy chronić interesy konsumentów wspólnotowych przed nieuczciwymi handlarzami mającymi siedzibę w krajach trzecich. Dlatego konieczne jest negocjowanie z krajami trzecimi umów międzynarodowych o wzajemnej pomocy w egzekwowaniu przestrzegania prawa chroniącego interesy konsumentów. Te umowy międzynarodowe powinny być negocjowane na poziomie Wspólnoty w zakresie niniejszego rozporządzenia, aby zapewnić optymalną ochronę konsumentów we Wspólnocie i prawidłowe funkcjonowanie współpracy organów ścigania z krajami trzecimi.

                          (11)

                          Właściwe jest koordynowanie na poziomie Wspólnoty działań Państw Członkowskich w dziedzinie egzekwowania prawa w przypadkach nielegalnych działań we Wspólnocie, aby usprawnić stosowanie niniejszego rozporządzenia oraz zwiększyć poziom i spójność egzekwowania prawa.

                          (12)

                          Właściwe jest koordynowanie na poziomie Wspólnoty współpracy administracyjnej Państw Członkowskich w obszarach mających wymiar wspólnotowy w celu poprawy stosowania przepisów prawnych chroniących interesy konsumentów. Koordynację tę wykazano już podczas ustanawiania europejskiej sieci pozasądowej.

                          (13)

                          Jeżeli współpraca Państw Członkowskich w ramach niniejszego rozporządzenia wymaga wsparcia finansowego Wspólnoty, decyzja o przyznaniu takiego wsparcia zostanie podjęta zgodnie z procedurami określonymi w decyzji nr 20/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Rady z dnia 8 grudnia 2003 r. w sprawie stworzenia ogólnych ram finansowania wspólnotowych działań wspierających politykę ochrony konsumentów w latach 2004-2007 (6), a zwłaszcza w działaniach nr 5 i 10 określonych w załączniku do przedmiotowej decyzji oraz przyszłych decyzji.

                          (14)

                          Organizacje konsumenckie mają do odegrania ważną rolę w informowaniu i edukowaniu konsumentów oraz ochronie ich interesów, w tym rozstrzyganiu sporów, dlatego należy je zachęcać do współpracy z właściwymi organami w celu poprawy stosowania niniejszego rozporządzenia.

                          (15)

                          Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. w sprawie procedur wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (7).

                          (16)

                          Skuteczne monitorowanie stosowania niniejszego rozporządzenia i skuteczności ochrony konsumentów wymaga regularnych sprawozdań ze strony państw członkowskich.

                          (17)

                           

                          (18)

                          Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, a mianowicie współpraca między krajowymi organami egzekwowania prawa w celu ochrony interesów konsumentów, nie może zostać osiągnięty w zadowalający sposób przez Państwa członkowskie, natomiast możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczość określona w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu,

                          PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

                          ROZDZIAŁ I

                          POSTANOWIENIA WSTĘPNE

                          artykuł 1

                          Cel

                          Niniejsze rozporządzenie ustanawia warunki, na jakich organy w Państwach Członkowskich wyznaczone jako właściwe do egzekwowania przestrzegania przepisów dotyczących ochrony interesów konsumentów współpracują ze sobą oraz z Komisją w celu zapewnienia przestrzegania tych przepisów i prawidłowego funkcjonowania rynku rynku wewnętrznego oraz w celu wzmocnienia ochrony interesów gospodarczych konsumentów.

                          artykuł 2

                          Zakres

                          1. Do działań nielegalnych na terenie Wspólnoty stosuje się przepisy rozdziałów II i III dotyczące pomocy wzajemnej.

                          2. Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na wspólnotowe zasady prawa prywatnego międzynarodowego, w szczególności na przepisy dotyczące jurysdykcji i prawa właściwego.

                          3. Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na stosowanie środków związanych ze współpracą sądową w sprawach karnych i cywilnych w Państwach Członkowskich, w szczególności na funkcjonowanie Europejskiej Sieci Sądowej.

                          4. Niniejsze rozporządzenie nie narusza innych obowiązków związanych z wzajemną pomocą w zakresie ochrony zbiorowych interesów gospodarczych konsumentów, w tym pomocy w sprawach karnych, wynikających z innych aktów prawnych, w tym umów dwustronnych lub wielostronnych, poprzez Kraje członkowskie.

                          5. Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na Dyrektywę 98/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie nakazów sądowych w dziedzinie ochrony konsumentów (9).

                          6. Niniejsze rozporządzenie nie narusza prawa wspólnotowego dotyczącego rynku wewnętrznego, w szczególności przepisów dotyczących swobodnego przepływu towarów i usług.

                          7. Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na prawo wspólnotowe dotyczące rozpowszechniania programów telewizyjnych.

                          artykuł 3

                          Definicja

                          Do celów niniejszego rozporządzenia należy rozumieć:

                          a)

                          „prawa chroniące interesy konsumentów” – dyrektywa wdrożona do prawa krajowego Państw Członkowskich oraz rozporządzenie wymienione w załączniku;

                          b)

                          „wykroczenie we Wspólnocie” oznacza każde działanie lub zaniechanie sprzeczne z przepisami dotyczącymi ochrony interesów konsumentów w rozumieniu lit. a), które szkodzą lub mogą szkodzić wspólnym interesom konsumentów mających miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim lub Państwach Członkowskich innych niż państwo członkowskie, w którym nastąpiło lub miało miejsce dane działanie lub zaniechanie; lub w którym ma siedzibę odpowiedzialny sprzedawca lub dostawca; lub w którym znajdują się dowody lub aktywa związane z tym działaniem lub zaniechaniem;

                          c)

                          „właściwy organ” oznacza każdy organ publiczny ustanowiony na szczeblu krajowym, regionalnym lub lokalnym specjalnie upoważniony do egzekwowania przestrzegania przepisów prawnych mających na celu ochronę interesów konsumentów;

                          d)

                          „centralne biuro łącznikowe” oznacza organ publiczny w każdym państwie członkowskim wyznaczony jako właściwy do koordynowania stosowania niniejszego rozporządzenia w tym państwie członkowskim;

                          e)

                          „właściwy urzędnik” oznacza funkcjonariusza organu wyznaczonego jako właściwy do stosowania niniejszego rozporządzenia;

                          f)

                          „organ wnioskujący” oznacza właściwy organ, który składa wniosek o wzajemną pomoc;

                          g)

                          „organ współpracujący” oznacza właściwy organ, który otrzymuje wniosek o wzajemną pomoc;

                          h)

                          „sprzedawca lub dostawca” osoba fizyczna lub prawna, która w rozumieniu przepisów o ochronie konsumentów działa w celu prowadzenia swojej działalności handlowej, rzemieślniczej lub wykonywania wolnego zawodu;

                          i)

                          „działalność w zakresie nadzoru rynku” oznacza działalność właściwego organu mającą na celu ustalenie, czy we Wspólnocie w ramach jej lokalnej jurysdykcji miał miejsce czyn nielegalny;

                          j)

                          „skarga konsumenta” oznacza odpowiednio uzasadnione stwierdzenie, że sprzedawca lub dostawca naruszył lub może naruszyć przepisy dotyczące ochrony konsumentów;

                          k)

                          „wspólne interesy konsumentów” interesy kilku konsumentów, którzy ponieśli lub mogą ponieść szkodę w wyniku czynu niezgodnego z prawem.

                          Č

                          W Pradze 1 lutego 2023 r

                           

                           

                          Menedżer firmy Kentino s.r.o

                          Bezpłatny transport

                          Przy zakupie powyżej 70 000 CZK

                          Łatwe zwroty w ciągu 14 dni

                          14-dniowa gwarancja zwrotu pieniędzy

                          Międzynarodowa gwarancja

                          Standardowy czas trwania gwarancji 2 lata

                          Bezpieczna płatność

                          PayPal/MasterCard/Visa

                          Wybierz swoją walutę
                          EUR Euro